yasemin

taşındık!

2012-01-23T23:06:00.003Z

geçen pazartesi aydınlık bir güne uyanmıştık. o gün taşımacılar sabahın köründe gelip akıl almaz bir hızla evimizi orta boy bir tırın içine doldurdular. adamlardan biri çok sinirliydi. büyük eşyamız azmış, küçük eşyamız çokmuş. 40 küsur koli kitap, kimbilir ne kadar oyuncak ve mutfak eşyası. hiçbirini önceden kolilememiştim çünkü her şeyi biz yaparız demişlerdi. taşınmadan önceki günlerde taşınacağımız evi taşınmaya hazırlamakla meşguldum, koli yapmaya ne mecalim, ne de zamanım vardı.

güneşli başlayan gün, tır karşıya geçip yeni evin önüne park ettikten kısa bir süre sonra kara gömüldü. o telaşın içinde aralarda balkona çıkıp karı izleyerek sigara içtim. ne kadar güzel, unutulmaz bir gündü ama. "bu kar da seni mi buldu be abla" dedi gülerek eşyaları taşıyan çocuklardan biri, benimse hiç şikayetim yoktu. çok yorgundum, o kadar işin ortasında sigara içmekten başka ne yapacağımı bilmiyordum ve pencereden görünen manzaradan dolayı mutluydum.

taşınmak ne büyük bir telaş, hele bir de bebeğiniz varsa. yine de yorgunluğa değer, tebdil-i mekanda ferahlık var. şimdi yeni bir hayat, yeni bir sokak. istanbul'un sevdiğim, bir zamanlar yaşadığım ve hep dönmek istediğim öbür yakasındayım. hala açılmamış 3-5 koli var, boynum iki gündür tutuk, dolap içleri pek düzenli sayılmaz ama bugün itibarıyla rüya'ya yeniden kumaş bez bağlamaya başladım. demek ki telaş içinde yaşanan 10 gün geride kaldı ve günlük rutine dönüldü. dönmesek zaten burda ne işim olurdu, yine kolilerin başında olurdum.

taşınmak fazlalıklardan kurtulmak ve tüketim alışkanlıklarını gözden geçirmek için iyi bir fırsat. herkes daha azıyla daha mutlu yaşayacağının farkında, evet kime sorsam bunu söylüyor ama almaktan vazgeçmiyoruz; neden acaba?

yerleşirken, artık kullanmak ve istiflemek istemediklerimi koca koca torbalara doldurup ihtiyacı olabilecek kişilere vermeye çalıştım, freecycle aracılığıyla da üst-baş-kitap-oyuncak verdim. bundan sonra bir şeyi almadan önce çok daha fazla düşüneceğim. kitap-dvd içinse başka alternatiflere geçmenin vakti gelmiş de geçiyor bile. bakın buraya yazıyorum, artık öyle aklıma estikçe kitap almayacağım. astımımı azdıran tozların arasında onları önce raflara, sonra okunmuşları yeniden okumayacağımı kabul edip birilerine verilmek üzere gerisingeri kolilere yerleştirirken söz verdim kendime, eve bir kitap girecekse bir kitap çıkacak bundan sonra.

freecycling :: birinin çöpü diğerinin hazinesidir*

2012-01-08T23:48:00.009Z

başlık timeout dergisi'nin nisan 2011 sayısından. bugün taşınma hazırlıkları kapsamında, yeni evde mutfak açık olmadığı için kullanamayacağımız iki adet bar taburesini freecycle istanbul mail grubu aracılığı ile yeni sahibine verdim. dün gece verilecek diye attığım maillere gelen ilk cevabın sahibiyle gündüz yaptığımız birkaç yazışmanın ardından öğleden sonra tabureler evden gitti.

freecycleistanbul mail grubu aracılığıyla artık kullanmadığınız eşyalarınızı ihtiyacı olanlara vermeniz ya da ihtiyaç duyduğunuz eşyaları grup üyelerinden istemeniz mümkün. daha önce hamile kıyafetlerimi istekte bulunan birine göndermiştim ve bugün de bar taburelerini verdim. ilkinde gruba gelen istek mailinin sahibiyle irtibat kurdum ve kıyafetleri adresine gönderdim. ikincisinde ise gruba "verilecek: bar tabureleri" şeklinde bir mesaj yolladım. tabureleri ilk mail gönderen kişiye verdim, sanırım öğrenciydi.

http://groups.yahoo.com/group/freecycleistanbul/

"Freecycle, elinde kullanmadigi esyalar olanlar ile, o esyalara sahip olmak isteyenleri, tamamen ucretsiz olarak e-mail yolu ile birlestirmeye ve geri donusumu arttirmaya calisan, uluslararasi bir projedir. Tum uyeler esyalarini burada sunabilir veya aradiklari esya icin istekte bulunabilirler. Ama temel kural burada sunulan veya aranan her esyanin ucretsiz olmasidir.

Freecycle Grubumuz, Turkiye'de yasayan veya calisan herkese aciktir. Uyelik ucretsizdir.

Diger sehirlerdeki gruplara http://www.freecycle.org/group/TR/Turkey adresinden erisebilirsiniz. Kardeş Freecyle grupları (Ankara, İzmir ve Bolu) için sol sütundaki Links kısmına bakınız. Geri dönüşüm için bu grupları da denemeyi unutmayınız.

Grup yoneticisi ile freecycleistanbul-owner@yahoogroups.com adresinden irtibata gecebilirsiniz."

http://www.freecycle.org/

tabureleri yeni sahibine verirken onları alırkenkinden daha mutlu olduğumu farkettim. tabureler yaklaşık 6 yıl bizim evde kullanıldıktan sonra şimdi bir öğrenci evinde yeniden işe yarayacaklar, onlardan boşalan yere baktıkça bunu düşünüp seviniyorum.

kullanmadığınız eşyaları elden çıkarmanın çok pratik bir yolu bu gruba üye olmak. her evde artık kullanılmayan ama ona ihtiyacı olanları mutlu edecek bir eşya mutlaka vardır. bu eşyaların dönüşümünü gerçekleştirmemiz lazım. almak kadar vermenin de mutlu ettiğini görmek için, durmadan pompalanan tüketime karşı durmak için, evlerimize ve kendimize nefes aldırmak için.

tabureleri verdikten sonra okunmuş dergileri elden geçiriyordum, tesadüf bu ya, timeout istanbul nisan 2011 sayısında, grubu kuran taner ertunç'la yapılan röportaja denk geldim. röportajdan:

Projeyi nasıl hayata geçirdiniz?

Almanya'ya geldiğim ilk yıl, kolalı içecek üreticileriyle hükümetin müthiş bir çekişmesine şahit olmuştum. Hükümet teneke kutulu içeceklerin tenekelerinin, üreticiler tarafından geri toplanmasını ve geri dönüştürülmesini istiyor, büyük içecek üreticileri ise bunun çok maliyetli olacağını öne sürerek kanunu engellemeye çalışıyordu. Sonunda hükümet geri adım atmadı, kanun teklifi yasalaştı ve bir gün içinde ülkedeki bütün teneke kutular mağaza raflarından kaldırıldı. O zaman çok daha iyi anladım ki, bir malın bize maliyeti sadece ona ödediğimiz ücret değil; toplam satın alma maliyeti içinde o malın çöpünden ve hatta kendisinden kurtulmak için gerekli olan maliyeti ve çevreye verdğimiz zararı da hesaba katmalıyız. Bu gözle baktığımız zaman henüz kullanılabilir, ekonomik ömrünü tamamlamamış elimizdeki bir mobilya, tenis raketi, kayak, televizyon esasen sadece bu eşyayı alanı değil vereni de sevindirmeli (az önce ben de bunu söylemedim mi! :)) İşte bu karşılıklı sevinç duygusu, benim freecycle'a ilgi duymama sebep oldu. İstanbul grubunda bir eşyaya ihtiyaç duyan kişi bunu uzun uzun ekonomik durum ve benzeri gerekçeyle izah etme gereği duyuyor, oysa ki o kişilere de izah etmeye çalıştığım gibi konu kişisel ekonomik durum ve o eşyayı alabilir olmaktan ziyade eşyayı alanı da, vereni de mutlu edecek toplumsal sorumluluk ve borç meselesidir.

Freecycling gibi uygulamaların çevreci yaklaşımlara nasıl bir katkısı olduğunu düşünüyorsunuz?

Artık bir malı satın alırken onun üretimindeki karbon salınımı ile oluşturduğu maliyetten tutun da eskidiğinde nasıl geri dönüştürüleceğine kadar pek çok maliyeti hesaplamamaız gerekiyor. Bir mal henüz ömrünü tamamlamadan bugünkü tüketim toplumu gerçekleri içinde onu çöpe göndermek aslında çevreye verdiğimiz en büyük zarar. Şunu özellikle belirtmek isterim ki, başarılı bir dönüşüm sağlayabilmemizde bütün katkı grup üyelerinindir. Pek çok e-mail grubuna üyeyim ancak bu kadar amaca dönük çalışan, konu dışı, spam vb. gibi mesajların sıfıra yakın olduğu, tartışmaların otokontrol ile belli bir seviyede tutulduğu başka bir grup görmedim. Oysa üye sayısı 5000 kişiye yaklaşan bir grupta sorunlar yaşanması beklenebilirdi. Toplam sekiz milyon üyeli 5000 şehir arasında freecycleistanbul grubunun en başlarda yer aldığını söyleyebilirim. (...)

* one man's trash is another man's treasure

cem'in odası ne renk olacak?

2012-01-02T14:38:00.010Z

usta ile odaların renkleri hakkında konuşuyoruz. karteladan seçtiğimiz renkleri gösteriyorum. bu renkler hakkındaki ikinci konuşmamız, cuma günü eve gittiğimde renklerin çoğunu netleştirmiştik fakat dikkatimi çeken şu, ustanın benim söylediğim her renge karşı bir itirazı var: "o renk piyasada yok artık", "onu kullanan kalmadı ki, olsa olsa gecekondularda...", "oraya o rengi seçersen bütünlüğü bozarsın, şu üç yer aynı renk olmalı", "o oraya gitmez"... böyle uzar gider. yani ustaya istediğin rengi kabul ettirmek pek zor. bir tek cem'in odası için söyleyeceğim renge karşı sessiz kaldı, onu sonra başka bir karteladan göstereceğimi ve makineden yaptırması gerekeceğini söylediğim halde. inanılmaz bir şekilde sustu, o kartela olmaz, burdan seç, o renk olmaz, makineden olmasın falan demedi.

dün cem'in seçtiği rengin bulunduğu kartela elimde ustaya rengi söylüyorum:

yasemin: cem'in odası şu renk olacak.

onur: cem'in seçtiği renk o değildi. şunu istememiş miydi o?

yasemin: evet ama o çok koyu değil mi, o odaya bir ton açığı daha iyi olur.

usta: çocuk hangi rengi istiyorsa o renkten yapalım.

onur: daha önce de onun istediği rengin açığını yaptırdın, beğenmedi. senin seçtiklerin çok uçuk duruyor.

usta: bakın şimdi, çocuk hangi rengi isterse o renkten yapmamız lazım. benim müşterilerin çocukları istedikleri rengi getirir bana gösterirler, "musa abi bu renk olacak." derler, ben de onların istediği rengi yaparım, kimseyi karıştırmam.

yasemin: ama o oda direkt ışık almıyor, hafif bir loşluk var, renk de koyu olunca nasıl olacak?

usta: çok şahane olur. hem oda çocuğun odası, sen günde 1-2 kere ancak girip çıkacaksın, orada çocuk yaşayacak, o yüzden onun istediği renk olması lazım. istediği renk ile boyarsak kendine güveni artar, annem babam benim istediğim rengi yaptırdılar der. çok önemli bunlar.

halime bakın, her konuda son sözü söylemeye çalışırken nasıl da çetin cevize çattım. oda cem'in istediği renk ile boyanacak. usta bana böylece üzerinde düşünülecek bir konu daha vermiş oldu: hayatın boyunca hazzetmediğin dominant anne modelinden sandığın kadar uzak değil misin yasemin? o sinir olduğun baskın, benbilirimci, dediğim dedikçilerden olmak istemiyorsan bundan sonra daha dikkatli olmak zorundasın.

çocukları üzmeyelim

2011-12-30T09:19:00.008Z

barış'ın yazısını aynı başlıkla olduğu gibi buraya kopyalıyorum. ne kadar doğru. gün boyunca bu konuyu düşüneceğim. çocukları üzmeyelim. çocukların bencil olduklarını; paylaşmayı, empatiyi vs.yi büyüdükçe öğreneceklerini düşünürüz oysa bebeklerde empati çok küçük aylarda bile var, anne empati yaptıkça da gelişiyor.

peki biz ne kadar benciliz, bir çocuğun annesi olmanın bize ona hükmetme hakkını verdiğini düşünüyor muyuz?
çocuklarımızın "iyiliği" için onların mutluluğunu göz ardı ediyor muyuz?
buna ne kadar değer?
değer mi?

çocukları üzmeyelim

Her şeyde olduğu gibi anneliğin de iki yüzü var, belki de çok yüzü var. Başkasının bakıp
gördüğüyle benim bakıp gördüğüm aynı olmuyor. 'Saygılı arkadaş' yazısında bahsettiğim kişi,
çocuğu için 'Beni hiç üzmedi bebeğim, çok usluydu' diyor. (Üç aylık bebek annesini ne şekilde
üzebilir, o da kafamı bayağı meşgul etti). "Peki sen onu üzdün mü? Asıl önemli olan o." demek
istiyorum. Ama diyemiyorum, çünkü o benim çok iyi bir arkadaşım. Ben de gelip bloğuma
diyorum. Çocukların kendi aralarında şöyle konuştuklarını duysak, ne kadar
tuhafsardık.

- Bugün annem beni hiç üzmedi. Yemeğimi bitirmem için ısrar etmedi ve en sevdiğim elbisemi
giyip, sokakta oynamama izin verdi.

- Bugün babam beni hiç üzmedi. Bana vakit ayırdı, söz verdiği uçurtmayı yaptı ve üstelik parka
gidip top oynadık.

Çocuklara tembih edilirken de hep birilerini üzmemeleri söylenir: 'Anneni üzme, babaanneni
üzme, öğretmenini üzme, bakıcı teyzeni üzme, onu üzme, bunu üzme, hay bin üzüm..'

yasemin'in yıkanabilir bebek beziyle imtihanı

2011-12-28T03:26:00.002Z

beşli deneme seti (10-22 kg)

iki haftadır kushies yıkanabilir bebek bezi kullanıyorum. nihayet kesintisiz olarak kumaş beze geçebilmiş olmak bende büyük bir coşku yarattı bu yüzden ilk günden beri yazmak istiyorum ama anlatmadan önce biraz zaman geçmesini beklemek ve nasıl gittiğini görmek istedim.

rüya doğmadan önce bu kez yıkanabilir bez kullanayım diye bir niyetim vardı. ilk günler, iki çocuklu hayata adaptasyon, yeni doğan döneminde çok sık bez değiştirilmesi, alışkın olmama gibi düşündükçe yenisini ekleyebileceğim sebepler, belki de bahaneler yüzünden kumaş bez kullanmayı erteledim. yeni doğan dönemi geçti, rüya 4-5 aylık oldu ve bebek ürünlerini kampanyalı satan sitelere bu bezlerden alabilmek için arada sırada göz atmaya başladım zira uzun vadede kesinlikle daha ekonomik olsalar da kumaş bezler için ilk etapta belli bir yatırım yapmanız gerekiyor. kampanya bekleme, tembellik, marka araştırmaları, kumaş bezle başa çıkma konusunda kendime güvensizlik derken ilk parti kumaş bez siparişini verebildiğimde rüya 9 aylık olmuştu.

ikili deneme seti (4-10 kg)

ilk kullandığım kumaş bez yerli bir marka, çocuk doktorumuzun da tavsiye ettiği baby neo oldu fakat ben bu markadan hiç memnun kalmadım. malzemesi mikrofibermiş, dokusu polara benziyor, hemen kuruyor. % 100 koton olmasını tercih ederdim, güya epey araştırdığımı sanıyordum ama en önemli detayı atlamışım. ayrıca tasarımla ilgili bir sorun olsa gerek, iki yanındaki bantları ne kadar yukardan bağlamaya çalışırsanız çalışın, bant kenarları bebeğin tenine değiyor ve değdiği yeri tahriş ediyor. bu nedenle iki defa üst üste bu bezlerden bağlayamadım, bir kumaş bir kağıt bez şeklinde gittim ki kağıt taktığımda tahriş olan yer düzelsin. bunun bir yöntem olmadığı apaçık ortada. fazla uzun sürmedi, bıraktım. sonra belki rüya'ya küçük gelmiştir diye düşünerek bezleri daha küçük bebeği olan bir arkadaşıma verdim ama onlar da rahat kullanamadılar.

tık

ilk hayalkırıklığından sonra kumaş bezden vazgeçmedim, araştırmaya, kumaş bez kullanan annelerle yazışmaya devam ettim. bu arada mevsimler değişti, sonbahar geçti, rüya 1 yaşını doldurdu, kış bile geldi. daha sonradan çok büyük pişmanlık duyacağım ağırdan almalar, ikinci denemeden önce de sürdü.

sonunda kanada kökenli kushies'in 5'li deneme setlerinden iki tane almayı başardım. şimdi toplam 10 adet bezimiz var ve artık dışarıda 3-4 saatten daha uzun kalacağımız zamanlar dışında kağıt bez kullanmıyoruz. geceleri de kumaş bez bağlıyorum ve genellikle emmek için uyandığı zamanlarda bezi değiştiriyorum. değiştiremediğim günler de oldu, pişik ya da sızdırma gibi bir sorun yaşamadık ama benim tercihim gece bir defa değiştirmekten yana.

sızdırmaz çok amaçlı kirli çantası

temizlik konusuna gelince, kirlenen 9 adet bezi önce çamaşır sonra da kurutma makinesine atıyorum. bezler birkaç saat içinde hazır oluyor. bu döngü genellikle 2-2.5 günde bir tekrarlanıyor. çişli kakalı bezler bana her gün giydiğim kot pantolondan daha kirli gelmiyor. sonuçta kot pantolonla toplu taşımaya biniyorum, banklara bazen kaldırımlara oturuyorum ama kotu yıkamak istediğimde hiçbir zaman 40-50 dereceden daha yüksek derecelere ihtiyaç duymuyorum. bezleri de üzerindeki ibareye uyarak 40 derecede, çok uzun olmayan bir programda yıkıyorum, hiç leke falan kalmıyor.

aklıma gelmişken söyleyim, rüya'nın bezini değiştirirken doğduğundan beri, ıslak mendiller yerine kendi ıslattığım pamukları kullanıyorum. ıslak mendiller, özellikle kokulu olanları bana bile dokunuyordu, rüya'nın doktoru da ıslak mendillerden uzak durmamı söyleyince, çok mecbur kalmadıkça pamuk kullanmaya devam ettim.

son olarak, kumaş beze geçmekte bu kadar geciktiğim için çok pişmanım, son derece tembel bir insan olarak söylüyorum, yıkanabilir bebek bezi kullanmak hiç zor değil. hatta ilginç bir zamanlamayla, bu kadar bekledikten sonra yıkanabilir bez kullanmaya, tam taşınma, iki ev arasında mekik dokuma döneminde başlamış oldum. doğada kaybolmayan bezleri, bebeğin tenine aylarca, yıllarca değen kimyasalı düşününce, harcadığınız çok az ekstra çabaya kesinlikle değiyor. bu yılı bitirmeden kumaş beze geçebildiğim için yine de sevinçliyim ama keşke bunu rüya doğar doğmaz yapabilseymişim.

kushies baby yıkanabilir bezler için TIK

Nightswimming

2011-12-27T00:59:00.010Z

iki gecedir evde herkes uyurken, pencereden görünen evlerdeki insanlar da uykudayken rem dinliyorum. buzdolabının sesi fonda. uzakta yanan son ışık şimdi söndü, o da uyudu. bir tek ben uyanığım, rem dinliyorum. buzdolabı sustu. yorgun olmam gerekirdi ama değilim çünkü ben geceleri değil, gündüzleri yorgun oluyorum.

akşamüstü arkadaşım gelmişti, gece 2'ye kadar oturduk, müzik dinledik, meyve yedik, kahve içtik, 1-2 tane sigara içtim, taşınacağımız evin planını açtık, konuştuk, konuştuk, arkadaşım mimar. iki kanepeyi, iki berjeri, daybedi nereye koyalım, duvar şu renk olsun, bu renk olmasın, tv çok gereksiz, baş köşede duracağına projeksiyon olaydı, mutfak için tezgah alternatifleri. böyle şeyler işte.

ona sevdiğim şu evi gösterdim. ne güzel bir ev, değil mi? evlerimiz bizi ne kadar yansıtıyor? evlere çoğunlukla şablonlar hakim. çoğu ev haddinden fazla eşyayla dolu, karışık ve sıkıcı. böyle olmaması için bir eşyayı eve sokmadan önce uzun uzun düşünüyorum ama aldıktan bir süre sonra gereksiz bulup salladığım şeyler de çok oldu. vitrini, orta sehpayı, büfeyi ve bunları dolduracak eşyayı almayacağım demiştim, almadım, ihtiyacım da olmadı. dolap dolu bir ev de istemedim. iyi, ne istemediğimi biliyor sayılırım. ama duvarlar için her zamankinden farklı bir renk seçmek bile ne kadar zor. düşünmek, ne istediğini anlamak, belki biraz da risk almak zorundasın. peki bunun için halin ve vaktin var mı?

alternatif mutluluk kaynakları

2011-12-23T06:54:00.010Z

"Yeni yıl için alternatif mutluluk kaynakları:

Mutluluk için gençlik, güzellik, para, işte aşkta başarı falan gerekir diye dayatılır hep; oysa daha ne mutluluklar var:

Bir çocuğun uykudaki gülücüğünü görmek (ki Kamerun'da wo-mba derlermiş); hafif serin hafif derin berrak bir denizde yüzmek; sevgilinin kokusunu ya da kuraklıktan sonra yağan ilk yağmura eşlik eden hoş kokuyu (petrichor denmiş İngilizce'de) içine çekmek..."

metis ajanda*, 2012

* bu seneki ajandadan yapılacak bir sürü alıntı sırada.

benim için 2011'in en büyük mutluluk kaynaklarından biri, cem okuldan döndüğünde rüya'yı ona devredip günün yorgunluğunu atmak için gözlerim kapalı halde kanepeye uzanmak ve iki kardeşin oynarken çıkardıkları seslerle çoğu rüya'dan gelen kahkahaları dinlemek oldu.

ekim 2011

yılbaşı kitabı

2011-12-21T10:30:00.001Z

"Bir yeni yılın eskilerinden daha iyi veya üstün olması için bir sebep mi var?

Amma biz, öyle olmasını temenni ederiz. Dünyada ümit kadar kuvvetli bir saadet sigortası olamaz. Ömrümüz, daha iyi günler olacağını ümit etmekle geçer. Hakikat olan şu ki, zaman zaman seviniriz, sonra üzülürüz. Bu arada yer, içer, yorulur, dinlenir, uyuruz. Takvimlerden birer birer yaprak çevire çevire, hiç değişmeyen mevsimleri yeni diye saya saya, insanların ve huylarımızın değişmeyişine, ebedi olduğuna yemin ettiğimiz aşklarımızın nefrete dönüşüverişine hayret ederek, zamanın hunisinden boşluğa damlayacağımız deliğe kaymağa devam ederiz.

Ve yılbaşı geceleri, herşeyi unutmak isteği ile deliler gibi eğlenmeğe teşebbüs edişimizin, çılgınlıklarımızın asıl sebebi de budur."

Fikret Adil, arka kapaktan

bugünlerde elimde gökhan akçura'nın derlediği yılbaşı kitabı var. seneler önce yeni yıla yakın bir zamanda çıkmıştı, öyle hatırlıyorum. kitabı aldığım dönemde okumamış sonra da hep bir yılbaşı arefesinde okurum diye erteleyip durmuştum. bu hafta, yeni kitaba başlamak için raflara bakınırken elime geçti, tam vaktidir deyip başladım.

kitapta eski yılbaşı edebiyatından örnekler var. nedir bunlar, yıllar önce, peyami safa, refik halid karay, adalet cimcoz, nurullah ataç, ercümend ekrem talu, faruk nafiz çamlıbel gibi tarafından yılbaşı hakkında yazılmış makaleler, öyküler, döneme ait çizimler. fikret adil'in arka kapaktaki yazısı, yeni yıl hakkındaki hissiyatımı bugüne kadar en iyi anlatan satırlar oldu, bu arada.

şimdi birkaç yerden kitabın baskısına baktım, kalmamış. bendekinin basım yılı 2002. sahaflarda ya da internet sahaflarında vardır büyük ihtimal.

yılbaşı kitabı sahaflarda: TIK

bir filmin ardından aklımdan geçenler :: carnage

2011-12-19T13:01:00.011Z

roman polanski'nin cuma akşamı gittiğim bu filmi, üstteki yaldızı biraz kazıyınca, hatta kazımaya hacet kalmadan dökülüveren parıltının altından çıkanlarla ilgili. insanlar belli olmadığını düşünürler ama aslında oldukları gibi görünürler dışardan da. hele de böyle anne baba olunca, özellikle halka açık alanlarda, parklarda, bahçelerde, okullarda, aile toplantılarında, bazen çevreye şov niyetiyle, bazen de çocuklara örnek olma misyonuyla girilen şekiller, modeller beni benden alır. çocuklar mı kanacak bu hallerimize? pehh... belki kendimizi ve ordaki birkaç kişiyi daha kandırmak mümkündür. ondan da hiç emin değilim ama çocuklar bunlara asla kanmazlar. onlar biz neysek onu görür, onu bilirler; böyledir değişmez. yapaylığın, ikiyüzlülüğün geçerli olmadığı bir dünya çocukluk; onların sezgileri bizimkiler gibi törpülenmiş değil. en kötüsü de ne biliyor musunuz, çocuklar o hallerimizin gerçek olmadığını bilirler bilmesine de, ana babaları olarak ilk rol modelleri biz olduğumuz için gördükleri yapaylığı içselleştirir sonra da bir parçaları haline getirmekte beis görmezler. yapay davranışlar bu şekilde bir salgın gibi kolayca yayılır.

görünmek istediğimiz kişiye dönüşmek, rol kesmek kadar kolay olmayabilir ama bunun için çaba harcamaya değer. 2012 hedeflerimizin arasına bunu da koyalım mı, ne dersiniz? kahkahalarla gülmek istiyorum bu noktada.

bebekler ve uykular

2011-12-15T21:23:00.012Z

rüya'nın geçtiğimiz iki gece boyunca sık sık uyanarak beni uyutmamış olması nedeniyle bu gece çok bitkinim. son enerji kırıntılarımı da, şuradaki iki yoruma cevap yazarken bitirmişim. oysa her güne bir blog yazısı projemi bir süre daha ayakta tutmak istiyorum. öyleyse neden bebekler ve uykusuzluk hakkındaki nadide görüşlerimi içeren cevapları bugünün postuna taşımıyorum?

bu da geçer yâ hû.

iyi geceler, tatlı rüyalar...

19/5/2011

şşşt rüya uyuyor

yasemin said...

hindiba,
tabi canım neler geçmedi ki, bu kalsın ;) şu an uykusuzluk bende iyice kafa yapmış durumda yalnız; iki gecede toplam uyku saatim 4 olabilir mi, yok değildir, 3 falandır, o da uyuyabildiğim dakikaları toplarsak :p

15 December, 2011

yasemin said...

ruhdağı üzülme ya, bak yalnız değilsin. ben de rüya'yı hep yanıma alıyorum. zaten doğduğundan beri çoğunlukla yanımızda yatıyor. geceye kendi yatağında başlamış olsa bile bir yerlerde yanıma getiriyorum sonra yerine götürmeye üşeniyorum. ayrıca yanımızda daha bir kesintisiz uyuyor sanki. bu bana kötü bir şeymiş gibi gelmiyor aksine iyi olduğunu düşünüyorum. tabi karşı düşüncede olanlar çok.

tüm bebekler için "en iyi" bir adet yöntem olamaz, varsa da ben buna inanmıyorum. itiraf etmek gerekirse "bebeğin iyiliği için" girişilen uyku disiplini denemeleri de hiç inandırıcı gelmiyor bana. şuna annelerin ya da anne - babaların iyiliği için dense anlayacağım ve hiç de yadırgamayacağım ama bebek için... efenim bebek kesintisiz uyku uyumadığı için uykusunu alamıyor ve büyüyemiyormuş, üzerinde deliksiz uyuyamamış olmanın verdiği bi gerginlik/huysuzluk varmış... yooo onlar uykusuzluk yüzünden hiç de huysuz falan olmuyorlar, üzgünüm. gayet de güzel büyüyorlar, endişeye mahal yok. iyi uyuyamadığımız için gergin ve huysuz olan biziz. bunda da haklıyız, bakınız ben: hiç halim yok ama okuldan gelen oğluma akşam yemeği hazırlamak zorundaydım, gözlerim yana yana hazırladım. şimdi ben huysuz olmayım da kimler huysuz olsun? ama bunları dram haline getirmenin de bi manası yok.

ben de senin gibi yatır kaldır, pış pat, pat küt tekniklerinin lafına bile dayanamıyorum, öğrenip uygulayacak bi yapım da yok. bunların uzun vadede işe yarayacağına dair inancım ise sıfır. uzun vade derken bu bebeğin bi de anaokulu yılları, okul yılları var. okul çağına gelip kendisi uyuyamayanlar ya da gece kabuslarıyla uğraşanlar, yatak ıslatanlar çoğunlukla bebekken zorla disipline edilmeye çalışılanlar arasından çıkıyor, örneklerini gördüm. etki-tepki. tepki geç gelse de, mutlaka gelir bir yerlerden. her şeyin üzerinde bir kontrolümüz yok, her şeyi yönetmemiz mümkün değil fakat maazallah yönettik, kontrol altına aldık derkene neye uğradığımızı şaşırma riskimiz var :p o açıdan akışına bırakmak en iyisi görüşüne çok katılıyorum. bebeğe de söz hakkı verelim, eninde sonunda bi ortak noktada buluşuluyor. bu belki 2 sene sürüyor ama 6 yaşında yalnız yatmaktan korkmasından (bir örnek sadece) iyidir 2 ya da 3 sene boyunca bebeği dinlemek. e bebek bu, adı üstünde. ağacı yaşken eğmeyelim.

konuyla ilgili olduğunu düşündüğüm güzel bir yazı:

ne kadar rahatsız yaşarsak o kadar iyi

Life in a Day

2011-12-14T23:50:00.006Z

Bugün bu filmi izledim. Rüya iki gecedir doğru dürüst uyumadığı için ruh gibiyim ve bakın şimdi duymuş gibi yine uyandı... Filmi The End'den buldum. İzlemeye değer bir belgesel olduğunu söyleyebilirim, Onur'la bir kez daha izlerim belki. Film ile ilgili birkaç satır bilgi vermek isterim, ilginç bir hikayesi var ancak maalesef kolaya kaçıp Youtube'daki açıklamayı kopyalayıvereceğim çünkü bu satırları yazarken Rüya'yı uyutmak için durmadan içeri gidip gelmem gerekiyor.

Uyuduğu puseti ileri geri sürdüğünüz sürece sorun yok ama bıraktığınız an çığlığı basıyor belki yeni bir diş yoldadır. O mudur bu mudur, pek düşünmem ben, çok sıkılıyorum böyle şeyleri düşünmekten, uyku hakkında sebep-sonuç ilişkileri vs., beyhude bir çaba olarak görünüyor bana. Bugün uyumasın yarın, olmadı öbür gün uyur diyerek mor gözlerle devam ediyorum yola. İdeal çözüm değildir mutlaka, hatta çözüm bile değildir ama iki çocukta da bu yolu benimsedim, bana böylesi kolay geliyor. Sonunda gerçekten uyuyorlar, zıtlaşmayınca ya da o (kişiden kişiye değişebilen) müthiş uyku alışkanlığı kazandırma formülünü dayatmaya çalışmayınca, şu an yaşadığımız durum kalıcı bir uyku problemine dönüşmemiş, birkaç gecelik uykusuzluk olarak hatıralarda kalmış oluyor. Cem 16 ay itibariyle deliksiz uyuyan bir bebek olmuştu ama her çocuk bir olmaz, aynı performansı 2 ay sonra 16 ayını eda edecek olan Rüya'dan beklemeyeceğiz. Ne demişler: hamama giren terler. Kindersurprise modeli, hem oyuncak, hem çikolata, hem de sürpriz istemeyelim. Bebek, kesintisiz uyku, film, konser vs.... Kendim için yazıyorum bunları, bi nevi telkin olarak bakabilirsiniz. Bu arada pusetten ayakta sallamaya terfi ettirdim biraz önce kendisini. İşte bu da bizim filmimiz, pek ilginç bir öyküsü yok, ismi Life in a Night. Neyse.

Life in A Day'e dönelim.

A documentary shot by filmmakers all over the world that serves as a time capsule to show future generations what it was like to be alive on the 24th of July, 2010. (imdb)

What happens when you send a request out to the world to chronicle, via video, a single day on Earth? You get 80,000 submissions and 4,500 hours of footage from 192 countries. Producer Ridley Scott and Oscar-winning director Kevin Macdonald took this raw material — all shot on July 24, 2010 — and created Life in a Day, a groundbreaking, feature-length documentary that portrays this kaleidoscope of images we call life. National Geographic is bringing it to theaters starting July 24, 2011. Prepare to be amazed. (youtube)

erteleme!

2011-12-13T23:55:00.008Z

yeni eve taşındığımızda cem servise binmeyeceği için bu ay onun servise bindiği son ay. geçen seneden beri bindiği serviste kendisinden iki yaş büyük bir arkadaşı var. arkadaşı, yaşının büyük olmasının da etkisiyle cem için bir nevi idol konumunda. cem onu ara ara bize davet etmek ister, kimi zaman da kendisinin onlara gidip gidemeyeceğini sorardı. bu tür organizasyonlar için genellikle ilk adımı ben atmam (antisosyalim, annelerle yapacağım telefon konuşması gözümde büyür) üstelik geçen yıl okulların açılmasından iki hafta sonra doğan rüya'yla birlikte cem'in bu talebini yerine getirmemek için kendimce çok geçerli bir sebebe de sahip olmuştum. fakat şimdi bu yakadan karşı tarafa taşınacağız ya, aklım sürekli gitmeden önce son kez yapılacaklarla meşgul. işte bu kapsamda dün m'nin annesini aradım. o da geçen yıldan beri beni aramak istediğini söyledi. hemen bugün için plan yaptık, m, cem ile birlikte bugün bize geldi. cem onu odasına götürünce m, "süper, kötü değil yani. güzelmiş odan." dedi. cem sevinmiştir herhalde çünkü ben çok sevindim. o gelecek diye odayı epey bir derleyip toplamıştım eğer dünkü halini görseydi eminim süper demezdi. iki çocuğun ilk işi odadaki masaya oturup satranç oynamak oldu. cem çok mutluydu. onlara meyve suyu ve kurabiye götürdükten sonra içerden gelen seslerini dinlerken kendime bir senedir aklımın nerde olduğunu sordum. rüya'yı bahane edip davet etmeyi geciktirmeseydim cem'le ikisi şimdiye kadar defalarca birbirlerine gidip gelmiş olabilirlerdi. şimdi ise önümüzde sadece 1 ay kaldı. neyse, yaptığımız kısa sohbet sırasında, babanesinin okula çok yakın oturduğunu, m'nin genellikle haftada iki gün onlarda kaldığını öğrendim. bu durumda onu babanesinde kalacağı günlerin okul çıkışlarında yine çağırabiliriz bize.

klişe ama yine de söyleyeceğim, hiçbir şeyi ertelememek lazım. dikkat etmeye başlayınca görüyorum, hayatta yapmak istediğimiz her şey için vakit bulmak mümkün. üşengeçliği, rehaveti, bahanelere sığınma huyumu atmam lazım üzerimden.

günün ikinci buluşması eda'ylaydı. önce bebekler nedeniyle üye olduğumuz mail grubu sonra bu blog aracılığıyla birkaç kez yazışmıştık. yazışmalar sırasında birbirimizden birkaç sokak ötede yaşadığımız ortaya çıkınca da taşınmadan bir kahve içsek demişti eda. akşam babalar işten dönünce çocukları bırakıp en yakın kahvede buluştuk. ben yine 5-10 dakika geç kalmayı başardım tabi ama hoş bir gece oldu. daldan dala atlayarak durmadan konuştuk. oğlunun süt saati yaklaşınca yarın semtimizde kurulan organik pazara birlikte gidelim diye sözleşerek ayrıldık. yarın bebekler de bizimle olacak. blog bu kez de giderayak resmen komşu diyebileceğim kadar yakınımda oturan eda ile tanışmama vesile oldu.

günün fotosu:

öğlen alışveriş dönüşü önünden geçtiğim köşedeki çiçekçinin sergisinden kasımpatı. alsaydım ya. yarın gidip çiçekçinin "alsana abla, evine uğur, bolluk, bereket getirir" dediği yılbaşı çiçeklerinden de kasımpatılardan da birer demet alayım.

bizim sokağın kedisi

2011-12-12T22:51:00.001Z

bir ay sonra 8,5 yıldır oturduğumuz bu evden taşınacağız. taşınacağımız kesinleştiğinden bu yana her sokağa çıkışımda, sadece iki koltuğumuz ve 1 yaşındaki kedimiz irmik ile, henüz 8 aylık evliyken geldiğimiz bu sokağa alıcı gözle bakmaya çalışıyorum. bu sokakta en çok neyi sevdim? yürürken ve sokaktan uzaklaşırken bu mahalleyi, sonra semti yeniden düşünüyorum. buradan ayrılırken en çok neyi geride bırakacağım için üzüleceğim?

2003 yılının mayıs ayında gelmiştik. bu kediyi ilk defa yine bu kutunun dibinde görmüştüm. annesine sokulmuş kardeşleri ile birlikte uyuyordu. anneleri bana çok mutlu görünmüştü. her çıkışımda yanlarına çömelir, uzun uzun izlerdim tatlı kedi ailesini. onlara bakmak huzur verirdi. bu kedi kardeşlerinden de, annesinden de farklıydı, hepsinden daha güzeldi. bugün sağa sola seğirten rüya'ya bakmaktan pek doğru düzgün çekemedim fotosunu, çok güzeldir hakikaten. şimdi neredeyse 9 yaşında, yeni farkına varıyorum bunun. yaşını başını almış, olgun bir kedi artık ama ben onu ilk bebekken gördüm ya, hala küçük bir çocuk gibi benim için. sanki aradan onca yıl geçmemiş gibi.

onları besleyen ve dükkanını her daim hizmetlerine sunan ahbabımız, kedi dostu emlakçı güldal hanım ile konuştuk bugün, annesi evvelsi sene bir gitmiş, bir daha da dönmemiş. herhalde öldü dediler. kardeşleri derseniz, onlar daha tam büyüyemeden ortalıktan kayboldular sanırım birini veya ikisini komşular almıştı. şansa bakın ki, benim en sevdiğim, bugüne kadar burda kaldı, kendine iyi baktı. güldal hanım anneye düşkündü, yine "o farklıydı, hepsinden güzeldi" dedi, o sırada benim bu isimsiz kedi etrafımda dolanıyordu, bir şey demedim. görenler şaşırdı, "hiç kendini sevdirmez aslında, bak nasıl yanaşıyor, sürtünüyor şimdi sana" dediler. evet, sevdirmez, pek dokundurtmaz, mesafelidir; canı isterse, o da 40 yılda bir, o gelip sizi sever böyle. belki de anlamıştır gitmek üzere olduğumuzu. kedilerden bir şey kaçmaz.

kaç yıldır evden çıktığım gibi onu görmeye nasıl alışmışım. zamanla haziran ayı gelince sokağı saran ıhlamur kokusu gibi özlenecek bir şeyler daha çıkar mutlaka ama gidince ben en çok sokağın sakini, apartmanın karşısındaki köşenin müdavimi bu kediyi özleyeceğim.

küçük adımlar :: küçük yaşta alınan kararlar dünyayı değiştirebilir

2011-12-11T22:37:00.002Z

bu gece cem yatmadan önce bu kitaptan birkaç bölüm okuduk. dünyada bugün 1950'dekine göre 2,5 milyar daha fazla insan olduğunu, teknolojinin o dönemden bugüne nasıl değiştiğini okurken kullandığımız teknoloji ürünlerinin harcadığı elektrik miktarı hakkında da bilgi sahibi olduk.

evde en çok elektrik tüketen aletlerin başında çamaşır kurutucusunun olduğunu görmesi cem'in kafasını karıştırdı. sonbahar ve kış aylarında evde çamaşır askısı görmekten bıktığım için birkaç hafta önce kurutucu almaya direnmekten vazgeçmiştim. evet, bu kitabı alıp cem ile birlikte okumak isteyen de benim, o kurutucuyu alıp kullanan da.

çevre üzerine yazılmış ve türkçe'ye çevrilmiş pek çok çocuk kitabı var, bunlardan yazının sonunda listesini vereceğim tübitak yayınları'ndan ve iş kültür'den çıkan birkaç tanesini önceden okumuştuk. hem bu kitaplar nedeniyle hem de evde çöpleri geri dönüştürmek, pet şişe ve plastik damacana kullanmamak gibi konularda dikkatli olmaya çalıştığımız için cem çevre ile ilgili konulara ilgi duyuyordu. bu kitap da, resimleri, çarpıcı başlıkları ve diliyle onun sevdiği kitaplardan biri oldu.

geri dönüştür! başlığını okuduktan sonra, "dünya nüfusu ve tüketim her geçen yıl artıyor, burada yazılanlara, dünyanın ilerde sizin çocuklarınız için yaşanabilir bir yer olarak kalabilmesi için dikkat etmek zorundayız." dediğim zaman cem "ama çöplerini geri dönüştürmeyenler bu kitabı da alıp okumuyorlar, nasıl olacak?" diye sordu ve başını çevirip yastığa gömdü. o zaman onun kendi çocukları için gerçekten endişelendiğini anladım. cem rüya'nın doğumundan bu yana bize bir gün mutlaka baba olmak istediğini söylüyordu. belki dedim bu kitapta yazılanları yapmayanlar arasından da kitabı okuyanlar çıkar ve onlar da öğrendiklerini uygulamaya başlarlar. o kadar karamsar olma.

cem'in odasından çıkarken yeni aldığım kurutucuyu almakla ne kadar iyi (!) ettiğimi sorguluyordum. evde en çok elektrik tüketen aletlerin ısıtıcı ve soğutucu fonksiyonu olan aletler olduğunu biliyorduk, buna rağmen küresel ısınmaya katkıda bulunmayalım diye yıllarca direndiğimiz klimaya, hamileliğimin son üç ayının 2010 sıcaklarına denk gelmesi; kurutucuya da, rüya'nın doğumunun ardından artan çamaşırlar ve onları asacak oda kalmayışı gibi sebeplerle sahip olmuştuk.

glenn murphy'nin küçük adımlar kitabı, bu gece okuduğumuz bölümleri ile bunları düşündürdü bize. bu kitap şimdiye dek okuduğumuz diğer çevreci çocuk kitaplarından daha etkili bir kitap. çocukların gelecekteki dünyayı, kendileri ve çocukları için düşünmeye şimdiden başlamalarında fayda var çünkü küçük yaşta alınan kararlar dünyayı değiştirebilir.

okuduğumuz diğer kitaplar:

* çöp ve geri dönüşüm

* atma, kullan

* atık mı? hiç dert değil!

* büyük yeşil kitap

graffiti

2011-12-10T22:18:00.060Z

söğütlüçeşme/kadıköy

aralık 2011

bugün füsunlar'a gitmek için kadıköy'den dolmuşa bineceğim noktaya doğru yürürken karşıma çıkan graffitinin fotosunu, yine füsun'dan aldığım her güne bir foto ve bir blog yazısı fikrini hayata geçirmenin ilk adımı olarak çektim.

bakalım bloga her gün yazabilecek miyim, bunu denemek istiyorum çünkü bir yıl daha bitiyor ve günler hızla geçerken rüya her gün başka bir bebek olarak uyanıyor, yeni şeyler yapıyor, ufaktan konuşuyor, cem'le birlikte yeni oyunlar icat ediyor. bunları unutmak istemiyorum ama yazmadığım için eninde sonunda detayları unutacağım kesin. her gün kısacık da olsa yazmayı istememin sebeplerinden biri de yıllar sonra dönüp yazdıklarımı okumayı sevmem. 16 yaşımdan beri çok düzenli olmasa da günlük tutuyorum. eski günlüklerim bugün bana ergen, öğrenci, evlat, plaza insanı, aşık, hamile, üzgün, kızgın, mutlu, endişeli, anne, yorgun yasemin'le ilgili bir sürü şey anlatıyor. ergenlik, öğrencilik ve evlatlıkla ilgili kısımlar bana belki bir gün çocuklarımı anlamak için de yardımcı olacaklar. günlük tutmaya devam etmek için böyle bir sürü sebep sıralayabilirim.

akşam füsun bana yakın zamanda okuduğu bir kitabı verdi. önceden ismini duymuştum bu kitabın, ilgimi çekmişti. epeydir evle ilgili işler sebebiyle kitap okuduğum yok, bu hafta bu kitabı okuyup bitirmeyi istiyorum. insan ne kadar çok işi olursa olsun, yeterince kararlı olursa okumaya zaman ayırabilir ama birkaç aydır bu kararlılığı gösteremiyorum.

http://www.idefix.com/kitap/dort-anlasma-toltek-bilgelik-kitabi-don-miguel-ruiz/tanim.asp?sid=P30G4ZSLBA7ADNFG9QEA

bu geceden bir enstantane
defne & cem

son bir senedir fotoğrafının çekilmesine pek izin vermeyen cem'in, füsun'un foto çekme isteğine karşı bulduğu formül.

*

tv açık, ntv'de 8 aralık 1980'de öldürülen john lennon var. lennon'un en sevdiğim şarkılarından birinin videosu. sözleri şahane.

Close your eyes

Have no fear

The monster's gone

He's on the run and your daddy's here

Beautiful, beautiful, beautiful

Beautiful boy

Beautiful, beautiful, beautiful

Beautiful boy

Before you go to sleep

Say a little prayer

Every day in every way

It's getting better and better

Out on the ocean sailing away

I can hardly wait

To see you come of age

But I guess we'll both just have to be patient

'Cause it's a long way to go

A hard row to hoe

Yes it's a long way to go

But in the meantime

Before you cross the street

Take my hand

Life is what happens to you

While you're busy making other plans

Before you go to sleep

Say a little prayer

Every day in every way

It's getting better and better

Beautiful, beautiful, beautiful

Beautiful boy

Darling, darling, darling

Darling Sean

annenim yanındayım

2011-12-08T00:44:00.001Z

BENİM ÇOCUĞUM - MY CHILD Trailer from Can Candan on Vimeo.

belgesel yapım aşamasında.

yardım ve ayrıntılı bilgi için:

http://www.listagfilm.com/intro.php?lang=EN

*

‘ADlNI KOYMAK ZAMAN ALIR’

Bir kişinin ne olacağı 3-4 yaşlarında bellidir. Bunun adının konulması, kişinin kendisini keşfetmesi ve talep etmesi zaman alır. Bir çocuk 12-13 yaşında “Ben kadın bedenine sahip olmak istiyorum” diyorsa bir ruh sağlığı uzmanı eşliğinde takip edilmesinde yarar var. Çocuklar son derece akıllıdır ve genelde ailelerin kaldıramayacağı şeyleri onlara söylemezler. Onun için de kendi.cinsini beğendiğini ailelerine söylemeyecektir. İki nedenle söylemeyecektir: Bir, “Ailem çok sert. Bana kötü muamele edecekler”; iki, “Annem babam beni seviyor. Eşcinsel olduğumu öğrenirlerse çok üzülürler.

TIK

http://listag.wordpress.com/

Cem'den Fanzin :: Yeni Yumruk

2011-12-01T08:32:00.009Z

Cem kafasını meşgul eden konuları işleyen bir fanzin hazırlamış. Umarım devamı gelir ama adı üstünde fanzin, ne zaman nerde çıkacağı belli olmaz. Fotoları eklediğimi görünce "ama yazım çok kötü olmuş, yanlışlarım da var" diye yakındı ama ben şimdilik önemli olanın Yeni Yumruk'un içeriği olduğunu söyledim. Gazetelerde editörlerin çalıştığını ve onların işlevini falan da biraz anlattım ama bu gazete olmadığı için editörü de yok :)

İşte Yeni Yumruk'un ilk sayısı. Bölümler ve konu başlıklarına dikkat. Yeni Yumruk ismindeki "Yeni" de ilginç, gazeteler vardır ya: Yeni Konya, Yeni Asır, Yeni Harman... Fotoları tıklayarak büyütebilirsiniz.

Yeni Yumruk

Okul Sporu

Konu: Futball

Sınıfın en iyi fağol yaparak top kapan kişisi Cem.

Çocuk

Konu: Ödev

Yumruğa göre hiç ödev olmamalı

Sanat

Konu: Seramik

Neden seramik oyuncak kadar kolay bulunmuyo

Okulda seramik yapıyorlar, Cem bunu çok seviyor olmalı. Evde de yapmak istiyor ama fırın, malzeme vs yok tabii. Bi dakika, evdeki fırında da yapılamaz mı bu??

Beslenme

Konu: Sebz ve Şeker

Neden şeker ve abur cubur zararlıdır ki aslında tantesi (tam tersi) sebzenin zararlı olması kerekir Böylelikle daha az seze yeiz.

Dünya

Konu: Para

Dünyada para diye bir şey olmasa bulunmamış olsa her şey bedava olsa nolurdu hem o zaman fakirlik olmaz.

Son

Konu: Yazar hakkında

eyer ünal cem yani bu gazeteyi yaratan kişi yazan kişi olmasaydı bu gazete olmasdı

Yapım Günü pazartesi

Yapım Tarihi 31 Ekim 2011

testi

2011-11-29T22:24:00.001Z

Testide ne varsa dışına o sızar.

Mevlana

sokma akıl

2011-11-27T22:59:00.003Z

öykü'nün yazdıklarını okurken ben de aklımdan geçenleri yazayım dedim. bu zamanda çevremdeki çocukların çoğu samimiyetsizlikten paylarını alıyorlar, büyüklerinin samimiyetsizliğinden. evcilik oynayan, iyi, doğru, güzel, öğreten, hırslı bir şekilde kusursuz olmak, en iyiyi bilmek ve yapmak, çocuklarına iyi örnek olmak için çırpınan annelerin çocukları bunlar.

çocuğa iyi örnek olmaya çalışmak: sanki sahneye çıkmak, rolünü oynamak ve oradan inmek gibi. devamlılığı yok, sürdürülebilir değil :) sahne performansına enerjisi olmadığında, kabak gibi kendisi işte. hoş, anne sahnedeyken de onun aslını görmüyor mu çocuk? görüyor, çünkü rol kesen kişinin samimiyetsizliği 5 duyuyla (belki 6. hissin de yardımıyla) teşhis edilebilen bir şeydir ve çocuklar bunu ayırdedebilir hatta bizden daha iyi görebilirler.

çocuğun sahnedeki anneden öğrendiği, doğru dürüst bir insan ya da o anda annenin hedeflediği her neyse öyle biri olmak değil; rol kesmek, karşısındakini kandırabileceğini sanmak, kendisini karşısındakinden daha akıllı ve üstün görmek gibi şeyler. daha küçücükken karşısındakini kandırmaya çalışan çocuk (nasıl oluyorsa) sevimli bulunabiliyor, oysa çocuk o sırada daha önce kendisine yapılandan kaptığını karşısındakine yapıyor. karşısındakini aptal yerine koyma davranışına yetişkinlerde rastladığımızda hiç de sevimli bulmuyoruz, değil mi? peki ama bu çocukların büyümüşlerinden de bol miktarda yok mu etrafımızda, içimizde, oralarda ya da buralarda bir yerlerde?

aslında içten içe hepimiz biliyoruz, çocuklar laftan ya da bizim kof idealist anne rollerimizden bir şey öğrenmiyorlar; biz gerçekten, hakikaten neysek, ondan öğreniyorlar. çocukları değil kendimizi adam edelim.

öykü'den:
...
Sokma akılla bir yere kadar gidilebiliyor. İnsan istediği kitaptan istediği kadar güzel ebeveynlik önerileri okusun, bunları içselleştiremediği; yani kendisi, geçmişi ve hayatıyla samimiyetle hesaplaşma cesareti gösterip önce kendi yaralarını iyileştirmediği sürece bütün o davranışları sırıtıyor, hepsi yapmacıklığını karşı tarafa hissettiriyor.

tamamı burda

§ sokma akıl sekiz adım gider
hep başkalarının verdiği akılla hareket eden kimse, bir yere kadar başarılı olur, daha sonra ne yapacağını bilemez.
Atasözü

kaynak: tdk.gov.tr (atasözü ve deyimler sözlüğü)

resim burdan

evden eve nakliyat

2011-11-22T11:39:00.003Z

taşınma günü yaklaşıyor. evde rüya hanım'ın müsaade ettiği kadarıyla ordan oraya koşturuyorum. yeni eve gitmeyecek eşyaların tasnifi, onların yeni sahiplerine ulaştırılmaları, telefon görüşmeleri, internet araştırmaları, ustalarla randevu... ama bebek olunca, bir ayağım hep eve bağlı. evden fazla uzaklaşamadan iş halletmeye çalışmak da öyle zor ki.

üstünde düşünülecek, karara varılacak ne çok şey var, bir örnek: duvarlar ne renk olsun, olmazsa yine hepsini beyaza boyatırım olur biter. ama taşıma firması? o gün gelince sinirlerimizi bozmadan, iki çocuklu halimizle bizi yormadan, yıpratmadan, kırıp dökmeden, profesyonel şekilde eşya taşıyacak firma hangisi? memnun kaldığınız taşımacılık firmalarını yazar mısınız?

soğukalgınlığına formül

2011-11-15T18:22:00.000Z

herkesin bildiği bir formül olabilir bu, ben yeni öğrendim ve dün gece boğaz ağrısıyla halsizliğin yaklaştığını farkedince deneyip anında iyileştim.

bir limon
karabiber
bal
sıcak su

fincana sıcak suyu, bir limonun suyunu, 1-2 tatlı kaşığı balı ve max. bir çay kaşığı kadar karabiberi koyup karıştırın. karabiber çok az olmasın, galiba asıl etkili olan o. ilk denememde karabiber koymadım ve iyileşmedim ama ikinciden sonra hiçbir şeyim kalmadı.

soğukalgınlığı için formülleriniz varsa siz de bana yazar mısınız?

çocuk kitapları haftası :: tüyap kitap fuarı

2011-11-12T09:13:00.004Z

7-13 kasım tarihleri arası çocuk kitapları haftası. bu hafta dolayısıyla çıtır çıtır felsefe dizisi'ni (yazarı brigitte labbe bu yıl da fuarda!) yayımlamaya başladıkları sıralarda tanıştığım günışığı kitaplığı'nın, yayın yönetmeni mine soysal ile yapılan söyleşiden alıntılar ekleyeceğim. kapağında karakter eğitimi ibaresi bulunan bir çocuk kitabı serisinin büyük ilgi gördüğü ve çok satanlar arasında yer aldığı ülkemizde, çocuk kitabında mutlaka eğitici-öğretici bir şeyler bulmak isteyen büyükler için yol gösterici bir söyleşi. didaktik kitaplar çocukları okumaktan soğutur. biraz sabırlı olursak çocuklar ilerde okuyarak da öğrenirler elbette ama kitapların asıl işlevi karakter eğitmek (?) ya da ders vermek değil; ders kitaplarından bahsetmiyorum.

şimdi açık radyo'da yıldıray'la banu'nun bir dolap kitap programı başladı. programı bugün başlayan tüyap kitap fuarı'na ayırmışlar, fuarda çocuk kitaplarıyla ilgili hafta boyunca sürecek etkinliklerden bahsediyorlar. bakalım ben bu yıl gidebilecek miyim tüyap'a? bir ihtimal var, anane-dede istanbul'da çünkü, umarım gitmeyi başarırım. geçen yıl bu zamanlar rüya daha 1,5 aylıktı, gidememiştim. çok uzak olmasına ve oraya gidip gelmenin bütün günümü yiyeceğini bilmeme rağmen yılda bir defa fuara gitmeyi seviyorum. ayrıca bu sene fuar için çok kısıtlı bir bütçem olacak, gidebilirsem tabii. fırsat bulursam kitap listemi paylaşırım burada, belki gidebilecek olanlar bir göz atmak isterler.

Türkiye’de çocuk ve gençlik edebiyatında yaşanan temel sorunlar nelerdir?

En temel sorun, çocuk ve gençlik edebiyatı yayımcılığının, eğitim yayımcılığıyla karıştırılması. Edebiyatın işinin eğitmek, bilgi vermek olmadığı, eğitimde edebiyatın ancak derinden işleyen çok dolaylı etkileri olabileceği henüz tam anlaşılamadı. Aileler de öğretmenler de çocuk kitaplarında edebiyat estetiğini değil, yalnızca bilgilendirme işlevini arıyor, önemsiyorlar.

Çocuk edebiyatı ‘kolay’ bir alan olarak anlaşılıyor. Peki gerçekten kolay mı?

Nitelikli edebiyat her yaştan okura ulaşır. Nitelikli çocuk ve gençlik edebiyatının has okurları aynı zamanda yetişkinlerdir de. Aslında “kolay” değil, tam tersine, çocuk edebiyatı daha karmaşık, daha zorludur denebilir.

Çocuk ve gençlik edebiyatı alanında yayımladığınız kitaplarda hangi temel kriterleri göz önünde bulunduruyorsunuz?

Ölçütlerimizin başında, metnin edebiyat lezzeti taşıması geliyor. Ayrımcılığın her çeşidine karşı duran, her canlının yaşama hakkına saygılı, adalet, barış ve umuttan yana, sağduyu ve hoşgörüye dayalı kitaplar yayımlıyoruz.

söyleşinin tamamı için tık

30. İstanbul Kitap Fuarı Çocuk Etkinlikleri

hocam gözaltında :: artık yeter

2011-11-01T10:55:00.006Z

Prof. Dr. Büşra Ersanlı KCK'dan gözaltına alındı.

Prof. Dr. Büşra Ersanlı’nın gözaltına alınması aydınlar tarafından 700 imzalı bir bildiriyle protesto edildi. Protestocular arasında, eski İstanbul Belediye Başkanı Ahmet İsvan, Ka-Der Başkanı Çiğdem Aydın, Prof. Dr. Fatmagül Berktay, Prof. Dr. İbrahim Kaboğlu, emekli Büyükelçi Temel İskit ve yazar Yaşar Kemal gibi ünlü isimler de yer aldı. Protesto bildirisinde şöyle denildi:

“Ersanlı’nın gözaltına alınması, Türkiye’nin eşitlik, barış, sosyal adalet, akademik ve siyasi özgürlükler içinde, gerçek bir demokrasiye ulaşma çabalarına vurulmuş ağır bir darbedir. Ersanlı’nın ve ülkemizde barış, demokratik hak ve özgürlükler mücadelesi veren gözaltında ya da tutuklu tüm sivil siyasetçilerin, akademisyenlerin, gazetecilerin acilen serbest bırakılmalarını talep ediyoruz. Ciddi ve somut kanıt olmadan, ilkel bir ‘düşünce suçu’ zihniyetiyle insanların gözaltına alınması ve tutuklanması insan haklarına aykırıdır.”

haberin tamamı
uluslararası imza kampanyası hakkında

imza!

ersanlı ve zarakolu tutuklandı

rüya kendi kendine yemeyi öğreniyor

2011-10-26T11:08:00.005+01:00

rüya ilk 1 senesini neredeyse sadece anne sütüyle geçirdi. bu süre boyunca ona takviye vitamin, mineral vs. vermedim. her gün mutlaka dışarı çıktık, dvit de kullanmadık. 10. ayın sonunda kan değerlerine bakıldı, demir depolarında eksik yoktu. anne sütünün besleyiciliğinin azaldığı, artık beslemediği, büyütmediği doğru değildi, biliyorduk öyle olmadığını ama böylece ikinci kez öğrenmiş olduk. 12. ayın sonunda rüya kilo ve boy olarak, genlerinin de etkisiyle hala yaşıtlarından daha büyük görünüyordu.

şimdi rüya katı gıdalarla beslenmenin ilk basamaklarında. cem'de yaptığım hataları yapmak istemediğim için ona doktorların 6. aydan itibaren verdikleri menüleri uygulamıyorum. bana verseler asla yemeyeceğim buharda haşlanmış karışık sebzelerden yapılmış püre, ekmek doğranmış çorba gibi şeyleri 1001 akrobasi ile yedirmeye uğraşmıyorum. rüya biz ne yiyorsak onu yiyorsa yiyor, yemiyorsa yemiyor. anne sütü 13. ayında hala oldukça önemli bir besin onun için.

evet, "süt artık yemek üstüne kahve gibi bir şey olmalı", "anne sütü bundan sonra zevk için", "yaramaz", "yetmez" diyenlere cevap vermiyorum, bu tür sözleri geçiştiriyorum. kimseye anne sütünün yararlarını anlatmak zorunda değilim, merak eden öğreniyor zaten. buraya da, konuyla ilgilenenler varsa onlara, ikinci çocukta izlediğim yolun beni ne kadar rahatlattığını söylemek için yazıyorum. cem 6. ayını bitirdiğinde, doktor tarafından elime tutuşturulan üç ana, iki ara öğünden oluşan bir menüyle kalakalmıştım. 7 aylık cem verilenleri, onun için emek emek hazırladığım organik mamaları yemek istemiyordu ve bu durum beni çok rahatsız ediyordu. mayaladığım yoğurdun tutmadığı gece uykum kaçmıştı, sabaha kadar "yarın yoğurt yerine ne yedirsem" diye dönüp durmuştum. cem henüz 8 aylıktı. 8 aylık bir bebek bir gün yoğurt yemezse yanlış ya da eksik beslenmiş olmuyor ama ben bunu bilmiyor, elimdeki menüye harfiyen uymam gerektiğini zannediyordum. bebeklerin tümünün bu menüye uyarak beslendiğini, bir tek işte benim cem'in böyle arıza çıkardığını sanıyordum. ne cahillik! ne kadar zor günlerdi.

şimdi ne yapıyoruz?

* rüya bizimle birlikte masaya oturuyor. mama sandalyesini masaya yaklaştırıyoruz. sandalyenin tepsisine ufak parçalar halinde yediklerimizden koyuyorum. o günkü yemekleri planlarken rüya'yı da hesaba katıyorum. onun da yiyebileceği şeyleri hazırlıyorum. buharda brokoli haşlıyorum mesela ama brokoliyi biz nasıl yiyorsak onun da önüne öyle koyuyorum. küçük dallar halinde veriyorum, o kendisi yiyor. havuç ve patatesi de aynı şekilde yiyebiliyor. boğaza kaçma vs. unutun bunları, kendi yiyen bebeğin böyle bir sorunu olmuyor, olursa da hemen çıkarıyor. yediği miktara takılmayın, pek fazla yemiyorlar, karnını tıka basa doldurduğunu, iyice doyduğunu düşünmeyeceksiniz ama içiniz rahat olsun çünkü bebeklerimize bizim yemelerini dilediğimiz miktar değil, bu miktar yetiyor, evet yetiyor.

rüya'nın mama sandalyesi: ikea antilop

tepsisi ayrı satılıyor. onu da aldık. pahalı mama sandalyelerine gerek yok. hafif, pratik, kolayca demonte ediliyor, seyahate rahat götürülebilir, biz bavula bile sığdırdık.

http://www.ikea.com.tr/urundetay/00069725/antilop_mama_sandalyesi.aspx

* çorbaları ben içiriyorum ama rüya minicik bir kaseyi bile nadiren bitiriyor. en sevdiği çorba domatesli şehriye çorbasıydı ama domatesin mevsimi geçtiği için şimdi yerine yeni bir çorba bulmamız gerekecek. yeşil mercimekli erişteli çorbayı da seviyor.

* bebeklerin yiyeceklerle oynamalarına izin verin. bebekler yarı tadarak yarı oynayarak yiyecekleri tanıyorlar. ortalık ve kıyafetler, saç baş batıyor biraz tamam ama ilerde kendi kendilerine beslenen çocuklarımız olsun, peşlerinden koşmayalım gibi hayallerimizin gerçek olmasını istiyorsak buna izin versek iyi olur. hijyen takıntısının veya yorulmayalım, vakit harcamayalım, hemen yiyiversin gibi isteklerin uzun vadede getireceği zararları ben yaşadım. cem kendi kendine yemeye gerçekten geç başladı.

* anne sütünün değerinin söylendiği gibi 6 aydan sonra azalmadığını bilin ve bebeğiniz öğün atladığı zaman kendinizi yıpratmayın.

http://kellymom.com/

* ikinci bebeğin katı gıdalarla imtihanından önce okuduğum bu kitap beni beslenme konusunda özgürleştirdi, size de öneririm:

Çocuğum Yemek Yemiyor - Carlos Gonzales

bebeğin katı gıdalara geçişi konusundaki kontrolü doktorlara ya da aileye değil kendisine verilmesi gerektiği konusunda tavsiye edeceğim bir kitap daha var:

Baby Led Weaning

baby led weaning web sitesi TIK

tatil yerlerinde turistlerin çocuklarına bakıp bakıp "onlarınkiler nasıl yiyor, bizimkiler yemiyor" diye iç geçirdiğimiz günlerin sona ermesi bizim beslenme konusundaki tutumumuzu değiştirmemize bağlı, en zoru da bu genlere işlemiş takıntılardan ve alışkanlıklardan kurtulmak olsa gerek.

* dünyanın en zor işi için TIK *

konsere gittim

2011-10-09T08:48:00.009+01:00

kişisel tarihimde bir dönüm noktası, dün gece neredeyse 1,5 yıl sonra ilk defa dışarı çıktım. mabel matiz'in iksv salon'daki konserine gittim. bileti günler önce arkadaşlarım almıştı, arayıp hatırlatmasalar ben akşamki konseri çoktan unutmuştum. "bu bileti almazsak senin daha çıkacağın yok" demişlerdi, doğruymuş, akşam evdekilerden ayrılıp taksim'e gitmek o kadar zor geldi ki anlatamam. hele de biraz dolanırım diye 1,5 saat öncesinden taksim'e varınca içine düştüğüm kalabalık, beni bu konsere gitme kararı aldığıma pişman etti. cumartesi akşamı beyoğlu'ndaki en sakin yeri buldum gerçi sonunda: demirören avm denilen yerin giriş katındaki mothercare mağazası. ilk durağım pandora'ydı ama 9'da kapandığı için orada çok uzun kalamadım. bu arada bebek kıyafetlerine bakmaya bayılıyorum yine de rüya'ya hemen hiçbir şey almıyorum. bizim çevrede son doğan bebek o olunca doğduğundan beri arkadaş çocuklarının küçülenlerini giyiyor.

beni bu zamana kadar dışarı çıkmaktan alıkoyan rüya'nın ana besininin anne sütü olmasıydı, biberon kullanmadığımız için gece uyanınca ne yapacağını kestiremiyordum. her neyse, sonuçta çocukları onur'a bırakıp çıktım, çok da iyi oldu, öyle ki konser sırasında acaba emzirmeyi yakında bıraksam mı diye bile düşündüm. gece rahat geçmiş, rüya çorbasını içip uyumuş, ben gelene kadar da pek uyanmamış, bir kere uyandıysa da onur yeniden uyutabilmiş. bunun üzerine sabah ilk iş kahvemi içerken biletix'ten yakınlarda hangi konserler olduğuna baktım ve mabel matiz'in bu ay içinde bir konseri daha olduğunu gördüm:

http://web03.biletix.com/etkinlik/MKH28/TURKIYE/tr

mabel matiz'in iksv salondaki daha önceki konserinden:

iyi cüceler'de etkinlikler

2011-10-04T10:42:00.003+01:00

bu haftasonu cem, kadim dostu kaya'yla birlikte iyi cüceler'deki makedo atölyesine katılıyor. etkinlik programına göz atmak için TIK

İyi Cüceler
Adres: Caddebostan Plaj Yolu Selen Apt. 8A Caddebostan Kadıköy İstanbul
Tel&Fax: 0216 385 91 11
e-posta: info@iyicuceler.com

http://iyicuceler.com/index.php
iyi cüceler

1. yıl hediyesi :: bir zamanlar anadolu'da

2011-10-01T23:56:00.003+01:00

rüya'dan bir doğumgünü hediyesi istiyordum. 1 yaşına girdi ne de olsa. hediyemi aldım. onu, doğumgününü kutlamak için şehir dışından gelen ananesi ve dedesine bırakarak sinemaya gittim perşembe günü; nuri bilge ceylan'ın "bir zamanlar anadolu'da" filmine. gitmediyseniz pazar gününüzü bu filme ayırmak çok iyi bi fikir olabilir. mutlaka izlenmeli, sinemada izlenmeli.

bir zamanlar anadolu'da, aylar sonra yeniden sinemaya gitmek için çok doğru bir film oldu. tadı damağımda kaldı, çıktığımdan beri filmi düşünüyorum. vizyona girdiği tarihin rüya'nın doğumgünü haftasına denk düşmesi de benim hediyem oldu. kutlamalardan her geçen sene biraz daha uzaklaşıyorum ama yine de bebeğimin ilk yılının ardından böyle güzel bir hediyeyi hak ettiğimi düşünmeden edemiyorum. hediye demişken, bir şey daha var: rüya dün akşam yürümeye başladı, tıpkı cem gibi o da "yaşını karşıladı."

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazar&Date=29.09.2011&ArticleID=1064733

alıntılar

2011-09-20T22:32:00.006+01:00

Dün dergilerden birinde Yankı Yazgan ile yapılan bir röportaj okudum, alıntılar oradan.

Şu cümleler çocuklarla ilgili hissiyatımı dile getiriyor:

* Çocuk dünyasının en çarpıcı bulduğum yanı gelişimin değiştirici gücünü yansıtmasıdır. Hayat bu dönemde çok canlıdır, başka zamanlarda "ölü" olmasa da, daha durgunlaşır. Bir çocuk gördüğünüzde hissettikleriniz, hayatın akıp gidişine tanıklığın verdiği coşkudan başka bir şey değildir.

* Çocuklarımız bizi kendileriyle beraber büyümeye çekerler. Hiçbir zaman önceki ruh halinize benzemeyen bir durum yaratırlar. Öncesine dönmeyi de istemezsiniz. Tiryakilik yaratan bir değişim.

* - Kendi çocuklarınızla yaşadığınız en büyük sıkıntı ne oldu büyüme döneminde? Nasıl baş ettiniz?

Büyümeleri daha bitmedi. Bitsin diye pek hevesli de değiliz. Belki büyüme sürecinin uzayıp gideceğini kabul etmek, çıkan sorunları sadece bir dert değil de, onlarla ilişkimizi ve çocuklarımızın hayatını geliştirebilecek bir fırsat olarak görmeye çalışmak. Böyle yapabildiğimiz ölçüde hayatımızın tadı artıyor.

* Özgüvenle şımarıklık arasında ince bir çizgi var. Bu iki kavramın doğru algılanabilmesi için ailelere ne tavsiye edersiniz? Özgüvenli çocuk nasıl yetiştirilir?

Özgüvenli çocuk yetiştirmenin bir reçetesi yok, belki başlıca ilkelerden söz edebiliriz: Öncelikle ailelerin çcocuklarını bir birey olarak görmeleri, huyuna suyuna göre hareket etmeleri gerek. Çocuklarına gerçekten ve özel zaman ayırmaları gerekir, bunu genellikle hayatlarını çocuklarına göre ayarlama zahmetine katlanarak yapabilirler. Kendisi için ayrılan zamanı çocuk istediği gibi kullanır ya da kullanmaz. Özellikle ergenler kendilerine sunulan her imkanı değerlendirmeye mecbur değillerdir, unutmayın. Diğer önemli noktalar ise çocuklara örnek oluşturmak, çocuklarının hayata bakış açısını anlamaya çalışmak ve etkili ve tasarruflu sınırlar koyabilmektir.

* Bağımsız çocukların bağımlı olması en büyük korkulardan biridir. Bu ironi sağlıklı bir şekilde nasıl çözülebilir, sınırlar nerede başlamalı, nerede bitmelidir?

Bağımsız olabilmek için hayatınızın bağımlı dönemini hakkıyla geçirmiş olmanız önemli. Bağımsız ya da sorumlu olmaya hazır olmaksızın büyük yükler altına soktuğumuz çocukların gelecekteki bağımsızlıklarını köstekliyoruz. Küçük yaşlarda düzenli bir hayatın verdiği güvenlik duygusuna ihtiyacı olan çocuklara "Ne istersen onu yap" demeyi özgürleştirme olarak görmek, bağımsızlığa hazır olmayan bir çocuğu zorla "bağımsız" yapmaktan başka bir sonuç getirmiyor. Ülkemizde egemen olan başka bir yaklaşım da aynı sonucu doğurur: "Ben ne diyorsam onu yap" Ne istediğini anlamayı, isteklerini denetlemeyi ve düzenlemeyi öğrenmek çocukluğun bağımsızlaşma yolundaki gündemidir. "Ne istediğini, nasıl yapacağını anlamana yardımcı olamk istiyorum" demek bir başlangıç olabilir.

* Yeni nesil anne babalar daha bilinçli olmaya ve çocuk yetiştirmeye çalışırken çocuklarının kimlikleriyle değil kendi egolarıyla hareket etmeye meyilli oluyorlar. Bunun sonucunda sürekli rekabet ortamında büyüyen bir çocuk profili ortaya çıkıyor. Sürekli yarış halinde olan bir çocuk sevmeyi ve paylaşmayı becerebilir mi?

Anne-babaların kendi hayatlarında yapamadıkları şeyleri çocukları üzerinden gerçekleştirme arzusu duymalarından daha doğal bir durum yok bence. Bu bazen bir özlem, bazen bir kaygı sebebiyle de olabilir. Günümüzde çocuklar, ailelerin ek baskısı olmadan da rekabet dolu bir dünyada büyüyorlar. Hayatta doğru dürüst bir yer kapabilmek için gerek sosyal gerek eğitim hayatlarında rekabet içindeler. Bir yarış zaten var, önemli olan bu yarışın içindeki çocuğu iyi tanımak. Gerek kişiliği, istekleri gerekse kapasitesini bilmek çok önemli. Kaybetme/kazanma ikileminin dışında kalarak, ama rekabetten korkmadan hayata katılmanın yolunu öğrenmenin zamanı bu yıllar. Söylemesi kolay, yapması zor.

Röportaj: Begüm Ahu Ağlaç

Anne Kalbi, İlkbahar 2009, sayı:4

resim burdan

Zaz ve hüsran

2011-09-18T00:15:00.001+01:00

geçenlerde tvde şehnaz ve şevval sam 'ı fransızca bir şarkıyı söylerlerken dinlemiştim, güzeldi. youtube'da bir kez daha izleyim dedim, şarkının orijinalini de buldum dinledim derken Zaz'ı keşfetmiş oldum. aa o da ne? videonun sağ alt köşesinde Zaz 22/10/2011'de lütfü kırdar'da, istanbul'da yazıyor. tekrar tekrar bakıyorum şaşkınlıkla, bu sene yani, evet öyle. eh o zaman, doğumdan, aylar hatta neredeyse yıllar diyebileceğim kadar, uzun bir zaman sonra ben bir konsere gideyim yahu.

rüya'nın 1. yaşgünü hediyesi olsun bu bana diye heves ve heyecanla biletix'e koştum, biletler bitmiş, ona da tekrar tekrar baktım, gerçekten bitmiş. gecenin bir körü Zaz diye bir kızın sesini sevip, sesin sahibinin bir ay sonra şehrime geleceğini hayretler içinde farkettikten sonra biten biletler yüzünden hüsrana uğrayışımın hikayesi bu. konsere bir aydan daha uzun bir zaman varken biletleri tükendiğine göre, demek herkesin beklediği biriymiş Zaz. anladım, ben dünyadan habersiz, kendi minik evreninde yaşayıp giden biriyim. ama bu kopukluk böyle sürer biraz daha. ne yapalım, konsere gitmeme daha vakit varmış.

günün sözü

2011-09-07T21:34:00.001+01:00

‎"Be careful how you speak to your children, one day it will become their inner voice."

~ Peggy O'Mara

cat stevens

2011-09-01T22:16:00.000+01:00

şu linkten cat stevens dinliyorum bu gece. sanki okulun bahçesindeyim, lisedeyim, cebimde beyaz sony walkman. en tepesine kıçımı koyup oturma yerine ayaklarımı bastığım banktan biraz ötede top oynayan sevgilimi izliyorum.

ne kadar uzun zamandır dinlemiyordum cat stevens'ı. bütün şarkılarını bildiğimi sanırken bilmediğim ne kadar çok şarkısı olduğuna şaşırıyorum. bira, çocuklar uykuda, onur sinemada. kendime aldığım ilk kasetlerden biri onun greatest hits albümüydü, orta sondaydım. o albümü hiç bıkmadan yıllarca dinlemiştim. şimdi aradan 20 seneden fazla zaman geçmişken, cat stevens'ı en son ne zaman dinlediğimi bile hatırlamıyorum. hayat epey uzun, böyle düşününce.

http://fizy.com/#q/cat+stevens

anne sütü

2011-08-25T11:18:00.006+01:00

"Kan hayatımda çok önemli bir yer tuttuğu için örneğim de kandan oldu ama anafikir açık. Anne sütünün içinde antibiyotikler, bebek için gerekli hormonlar, canlı hücreler ve beyninin gelişimi için gerekli yağ asitleri vardır. Bunlar mamada bulunmaz. Anne sütü hem yemektir, hem içecektir, hem ilaçtır, hem sakinleştiricidir.

Anne sütünü alamayan bebekler, özellikle de prematüre bebekler için anne sütü bankaları kurulmalı. İnsan bebekleri, insan sütü içmeli.

Anne sütü 'ideal' değil, 'elzem'dir."

tamamı burada: http://gidilmeyen.blogspot.com/2011/08/anne-sutu-vs-mama.html

Rüya uyurken Barış'ın blogunda dolaştım biraz. Anne sütü ile ilgili yazdıklarına buradan link verdikten sonra kadınlık ile ilgili yazdıklarını okudum.

"Attachment parenting'i eleştirenlerin tekerleme gibi söyledikleri bir şey var; kadınlığımızı unutmayacakmışız. Bebeğimizi yatağımıza almak, onu hep koynumuzda taşımak, gak dediğinde meme, guk dediğinde de öbür memeyi vermek kadınlığımızı unutturuyor-muş..!

Kendi adıma konuşacak olursam, bırak unutmayı ben kadın olduğumun bilincine bebekten sonra vardım. Hiç bu kadar kadınsı hissetmemiştim. Hamilelikle başladı, doğumla tavan yaptı. Balmumundan yapılmış meyveler düşünün, ne kadar albenili. Ama yiyemedikten sonra ne işe yarar onun albenisi?

Bunu söyleyen anneler erkek zihniyeti taşıyor bence. Podyumlarda salınan iç çamaşırı mankenleri en kadın; sırtında bebek, yanında üç çocuk, anadolu köylüsü hiç kadın."

http://gidilmeyen.blogspot.com/

dergi :: the idler

2011-08-14T21:48:00.001+01:00

Work is the refuge of people who have nothing better to do.

- Oscar Wilde

the idler, no.44

editor: tom hodgkinson

"An idle mind is a questioning, sceptical mind. Hence it is a mind not too bound up with ephemeral things, as the minds of workers are. The idler, then, is somebody who separates himself from his occupation: there are many people scarcely conscious of living except in the exercise of some conventional occupation." Idle Idols: Robert Louis Stevenson

http://idler.co.uk/

simply breakfast :: the art of breakfast

2011-08-08T13:06:00.002+01:00

bu blogu seviyorum.

http://simplybreakfast.blogspot.com/

serdar ortaç müziğinde progressive açılımlar

2011-08-03T15:52:00.006+01:00

Buralara buralara buralara buralara
Aşk ver yarabbim aaaşşk
Buralara buralara buralara buralara

We don't need no education
We don't need no thought control
No dark sarcasm in the classroom -burasını kendince söylemiş-
Hey teacher leave the kids alone

Kimseler seni öpmedi, öpemez
Kıskanır tenim, ellere veremez
Kimseler seni ben gibi sevemez
Aşkı söyleyemez
Olmaz isteme, başkası bana az
Korkma, sevgini ver bana da biraz
Sorma ismimi, kalbine beni yaz
Yapma böylesi naz
Yok be canım, bu kadar mı kolay?
Git demesi sana çok mu kolay?
Sen beni sevmeye zor diyorsun
Sevmesi zor da, bu çok mu kolay?
Buralara yaz günü kar yağıyor canım
Ölene kadar seni bekleyemem
Ona buna benzemem, oyuna gelmem
Senin için ölmeye söz veremem

çoluk çocuk

2011-08-02T07:29:00.003+01:00

tatilin 5 günlük son bölümünde patti smith'in kitabı "çoluk çocuk"u okudum. senenin başından beri bu kitabı okumak için uygun zamanı kolluyordum. çoluk çocuk, aşkın ve dönüşümün hikayesi. patti smith ile geleceğin ünlü fotoğraf sanatçısı robert mapplethrope'nin birbirlerine ve sanata olan aşklarının ve bu iki genç insanın new york'ta kendilerinden birer sanatçı yaratmalarının hikayesi.

"Bazılarımız doğuştan asidir. Nancy Milford'un kaleminden Zelda Fitzgerald'ın öyküsünü okuduğumda, Zelda'nın isyankar ruhuyla kendimi özdeşleştirmiştim. Annemle dükkan vitrinlerinin önünden geçerken, ona insanların neden tekme atıp camları kırmadığını sorduğumu anımsıyorum. Annem de, insanların birlikte yaşayabilmelerini sağlayan, kelimelere dökülmeyen birtakım toplumsal davranış kurallarının varlığından söz etmişti. Bunu duyduğumda her şeyin bizden öncekiler tarafından belirlenmesinden ve yol haritasının çıkarıldığı bir dünyada yaşamaktan dolayı kendimi sınırlandırılmış hissetmiştim. Yıkıcı güdülerimi bastırıp yaratıcı olanlara yoğunlaşmak üzere kendimi eğitmiştim. Yine de kurallardan nefret eden tarafım büsbütün ölmüş değildi.

İçimde pencereleri kırmak isteyen bir çocuğun olduğunu söylediğimde Robert benimle dalga geçti.

"Patti! Hayır. Sen kötü tohumsun." dedi. Ama değildim."

istanbul'da ilk sabah

2011-08-01T08:21:00.004+01:00

istanbul'a dün gece döndük. telefonsuz, cep telefonsuz, internetsiz, gazetesiz, televizyonsuz ve dvdsiz, gece olup da yatağa gidene kadar dışarda geçirdiğimiz günler sona erdi. rüya yeni gittiği yerlerdeki ilk sabahında hep yaptığı gibi erkenden kalktı. ama nedense bu ilk günün ilk saatlerini hiç de mutlu geçirmedi. belki uykusunu alamamıştı, belki arabadaki ya da feribottaki klimadan soğuk almıştı (burnu da akıyor), belki de 1,5 aydır her gününü açık havada geçirmeye alıştığı için uyanır uyanmaz kendini dışarda bulmayınca bunalmıştı. yeniden uyutmayı başarana dek akla karayı seçtim. ömrünün en huysuz sabahının ortasında zor da olsa sızdı. derken şimdi henüz 1 saat bile geçmeden, daha yazacaklarım bitmeden uyandı :(

...

çocukları başbaşa bırakıp geri döndüm. istanbul'daki ilk sabahımda kafamı kurcalayan konu şu: yılın en sıcak zamanında, okulların açılmasına 50 gün varken, biri 7 yaşında diğeri 10 aylık iki çocukla, istanbul'da güzel vakit geçirmenin yolları nelerdir? 50 gün. anane, babane, akraba... istanbul'da kimsemiz yok; yaz okuluna da göndermek istemiyorum (ama her an mecbur kalabiliriz) ve şehrin ortasında bir apartman dairesinde yaşıyoruz, bari en azından bahçe katında olsaymışız.

bizim büyük çaresizliğimiz

2011-07-19T12:02:00.088+01:00

barış bıçakçı, öykülerini sevdiğim bir yazar. aklımda yanlış kalmadıysa, ismini tübitak yayınları'nın bazı kitaplarında çevirmen olarak da görmüşlüğüm var. bizim büyük çaresizliğimiz isimli romanını okumamıştım. kitaptan uyarlanan film geçtiğimiz aylarda vizyona girdiği zaman bir fırsat bulup gidebilmek için çeşitli denemelerde bulunmuştum ama ben vakit bulmaya çalışırken film vizyondan kalkmıştı. sonuçta filmi dün gece evde izledik. senaryoyu, filmin tatil kitabı adlı filminden tanıdığımız yönetmeni seyfi teoman ile barış bıçakçı birlikte yazmışlar. diyaloglarda ve oyunculuklarda yer yer zorlamalar olduğunu düşünsem de üçlünün yaşadığı ev, çetin ile ender arasındaki dostluk, ikisinin ev hayatında ve arkadaşlıklarında yaşadıkları kimi ayrıntıların filmde işlenmiş olması güzeldi. hiç yaşamadığım halde, öğrenciliğimde, iş hayatımda ve sonrasında çeşitli sebeplerle ziyaret ettiğim ankara'yı filmin fonunda görmek ve gördüğüm yerlerin çoğunu tanıyıp kendimi şehre hakim hissetmek de ayrıca hoşuma gitti.

film vesilesiyle öncelikle barış bıçakçı'nın öykülerini öneririm. benim gibi türk filmlerine meraklıysanız filmi de izleyebilirsiniz.

* barış bıçakçı

* bizim büyük çaresizliğimiz

güzel masallar :: küçük izo mizo

2011-07-16T15:42:00.006+01:00

cem artık kendi kitaplarını kendisi okuyor ama biz beraber okumalarımıza da devam ediyoruz. o yeter diyene kadar okuruz, birbirinden güzel çocuk kitapları var okunacak. bunlardan biri de tatil için gittiğimiz küçük kasabanın arka sokaklarından birindeki kırtasiyede bulduğumuz küçük izo mizo. küçük izo mizo bir masal kitabı. yazarı angel karaliyçev ülkesi bulgaristan'da olduğu kadar dünyada da bilinen bir masal ustası. istanbul'a döndüğümüz zaman yeni keşfettiğimiz bu yazarın türkçe'ye çevrilen diğer masal derlemeleri açgözlü turnabalığı ve ellerinden öperim'i de alıp okuyacağız. turgut keskin'in kapaklarda ve sayfalarda yer alan çizimlerini çok beğendiğimizi de söylemeden geçmeyelim.

yarım saat

2011-07-11T00:05:00.004+01:00

onur rüya'yı yarım saatlik bir çabanın ardından uyutalı en fazla yarım saat olmuştu. yanımıza döndüğünde rüya'nın uyumaya çok direndiğini, yarım saatte ancak uyuyabildiğini falan konuşmuş, her şeye rağmen sonunda uyumuş olmasına sevinmiştik.

biraz sonra ben yemek hazırlarken cem birden öylesine bir çığlık attı.

yasemin: hişşşş, ne yapıyosun yahu, uyandıracaksın rüya'yı. kasıtlı mı yapıyorsun?
cem: hayır, unutmuştum uyuduğunu.
yasemin: neyse, iyi öyleyse
...
rüya'nın sesi: ıngaaa
anneannem (kendi kendine): ne bağırıp da uyandırıyon çocuğu hay mübarek?
yasemin: hah, uyandı işte, beğendin mi yaptığını, sana göre hava hoş tabii, yorulan biziz. baban yarım saat uğraşıp uyutmuştu. bizim de soluklanmaya ihtiyacımız var. daha yarım saat olmuştu. bi yemek bile yiyemedik... dır dır...
cem (ağlayarak): babam yarım saatte uyutunca uzun oluyor, rüya yarım saat uyuyunca kısa oluyor!

bisikletle 4000 km

2011-07-09T11:41:00.001+01:00

...

O sırada çok da iyi bir yerdeydim, çok da iyi projeler yapıyordum ama hiç saygı duyamıyordum. Bırakmaya karar verdim. Ve böyle bir altı ay sonra bir yolculuğa çıkma fikri oluştu. İnsanların hayatlarında dönüm noktası olur. Hayatınız gidiyordur ama bir şey olur neredeyse beş on senesi tahmin edilecek şekilde giden o hayat bir anda başka bir yöne gider. Kaderinizin döndüğü bir an vardır. Benim de öyle oldu. 7 sene okulunu okuduğum, böyle yetiştirildiğim, böyle şeyler yapacağımı düşündüğüm bir şeyden bir anda, onu eleştirerek, onu sorgulayarak bir anda bırakmaya karar verdim. Bu çok sevdiğiniz, güvendiğiniz, annenizi babanızı “ha ben onun üvey evladıymışım” gibi bir anda farketmeniz gibi... Öyle bir şok gibiydi.

...

tamamı için tık

sineksekiz yayınevi

http://sineksekiz.wordpress.com/

at sepete

tık

yılın şarkısı :: i'm so tired

2011-06-16T22:31:00.004+01:00

bizim için dinleyin. o değil de, şu anda fonda mabel matiz çalıyor. açık radyo'da duyup çarpıldıktan sonra gidip albümünü almıştım. bi yere gitmedim yahu, evden sipariş verdim. baştan sona radyoda dinlemiştim zaten ama albüm eve geldikten sonra dinlemek için uygun akşamı bekledim. bu gece dinliyorum. samimi, kendine has. ikinci kez dönüyor. neye niyetti neye kısmet oldu bu post. kafam bi dünya, en baştan mabel matiz deseydim ya. şimdilik böyle kalsın sonra bu albüm için ayrı bir post ekleriz.

düş vakti

2011-05-29T11:56:00.004+01:00

Çocuklarınızı iterseniz
dengeleri bozulur.
Peşiniz sıra,
oradan oraya sürüklerseniz,
hiçbir yere varamazlar.
sürekli gözler, gözetirseniz,
kendilerine dürüstçe bakmayı öğrenemezler.

Kişiliklerini,
gönlünüze göre şekillendirmeye çalışırsanız,
benliklerini yitirirler.

Gelişmelerini istiyorsanız,
güvenliklerini sağlayın
ve bırakın seçtikleri yolda
yürüsünler bir başlarına.

*

Çocuğunuz için belirlediğiniz,
"benliğini bulmak"tan daha önemli,
birtakım acendalar var mı?
Çocuğunuzun yaratıcı,
coşku dolu ruhu
üniformalar,
antremanlar,
oyunlar,
gösteriler
ve konserler arasında kayboluyor
olabilir mi?
Dikkatle izleyin,
kulaklarınızı kocaman açın,
ve usul dinleyin.

Düş kuracak zamanları var mı?
İlgi alanları ilk
düş dünyalarında belirir.
Çocuklarınıza
bu konuda destek olun.

William Martin

tık

cem kitap kapağında

2011-05-23T09:55:00.005+01:00

cem birkaç hafta önce okul kitaplığından fotoğrafta gördüğünüz kitabı almış. çantasından çıkarırken "baksana şu kitaba, kapaktaki çocuk bana benzemiyor mu?" diye sordu. kapağı görünce "ne benzemesi? bu sensin." dedim.

dünyanın bize uzak bir köşesinde bir çizer, bir çocuk kitabına karakter olarak cem'i çizmiş, hem de onu hiç görmeden!

TIK

bu kitabı amazon'dan alacağım. kitaba adını veren evdeki büyük değişiklik, kitabın sonunu baştan söylemiş olacağım ama, eve gelen bebek. kitap kahramanı cem (öyküdeki adı joseph), tıpkı bizim cem gibi abi oluyor. ilerde rüya'yla da okuruz.

2011-05-20T13:35:00.002+01:00

Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk
Hiçbir yere gitmiyor

Edip Cansever

niçin kayboldular?

2011-05-07T16:46:00.003+01:00

Birçoğunuzun geçmiş yaşantısında bugün artık tatlı bir nostalji olarak sürekli dile getirdiği bir azınlık öyküsü olduğundan eminim. Yeri geldiğinde bu azınlıklarımızı iç çekerek anımsadığınızdan ve özlediğinizden de asla kuşkum yok.

"Benim babamın ustası bir Ermeni'ydi...", "Bizim mahallenin Mari Yayası çok güzel pilaki yapardı, parmaklarımızı yalardık...", "Asker arkadaşım Kevork'la kan kardeşi gibiydik..." türünden samimi anlatımlar eminim günlük sohbetlerinizden hiç eksilmiyordur.

Öyle ki bizler bu nostaljik samimi okşamalarınızla aslında bizleri tokatladığınızın farkında olmadığınıza da çoktan alıştık.

Hatta kendimizi sizlerin antikaları gibi görmeye de...

Hatta hobiniz olmaya da...

Ne var ki derinleşmemiş ve sadece yüzeyde kalmış bu merak da bir tür bencillik.

Asıl soru şu:
"Niçin kayboldular?"

HRANT, sf.354-355

HRANT

2011-05-05T12:05:00.003+01:00

bugünlerde tuba çandar'ın hrant kitabını okuyorum. en yakınlarının anlattıklarından ve kendi yazdıklarından hrant'ı tanıyorum. bu etkileyici yaşam öyküsünü, kitabın müthiş kurgusunun da sayesinde elden bırakmadan okumak istiyor insan ama ne mümkün, günlük işler sürekli bölüyor okumamı. buraya pek uğramadıysam, biraz da sadece kendim için yakaladığım kısıtlı vaktimi kitaba ayırdığımdan. şimdi bir alıntı yapıp okumaya döneyim:

"... şöyle bir düşünün Allah aşkına. Kaçta kaçımız hayatta istediğimiz, sevdiğimiz bir dalda eğitim görebildik, yüzde kaçımız mecburen bir yer kazanmış olduğumuz için okumak zorunda kalmadık?

Haydi kendimi ve benim kuşağımı bıraktım ama bu açıdan sanıyorum üç çocuğuma da muhtemelen büyük özürler borçluyum. Hem kendi adıma hem de onları teslim ettiğim eğitim sistemimiz adına. Bu özrün ezikliğini şimdi küçük kızımı yüksek okulda görsel tasarım bölümüne kaydettirdiğimizde çok daha fazlasıyla yaşadım. Meğer fotoğrafçılık hayatta en sevdiği ve arzuladığı alanmış. Yuh olsun bana ve onu teslim ettiğim eğitim sistemine ki onun bu eğilimini erken yaşlarda yakalayamadık ve önünü açmadık. Fark etseydim eğer ona fotoğraf kitapları almaz mıydım her fırsatta. Ona yeni yeni makineler taşımaz mıydım her doğum gününde. Onun elinden tutup da Ara Güler ustanın yanında yeri süpürmesi için çırak vermez miydim?

Yuh olsun bana, yuh olsun bizlere!" (sf.276)

HRANT

neşe dolamıyor insan

2011-04-26T10:37:00.006+01:00

dünkü postta gazetede görüp alıntı yaptığım yazıya ait fotoyu web sitesinde bulamadığımı söylemiştim. bugün başka bir sitede fotonun çekildiği anların videosunu buldum. fonda marşlar çalarken, önde minikler donmaktalar. bu törenler yıllardır bu şekliyle yapılıyor yapılmasına da, bunlarda yer alan çocuklardan biri olsun büyüdüğü zaman o günleri, ne güzeldi 23 nisanlar, okulda şöyle kutlardık, stadyumda böyle kutlardık. unutamadım o törenleri, çocukluğumun en güzel günlerindendi, diye hatırladı mı çok merak ediyorum? yoksa 23 nisanlar, daha çok görev bilinciyle geçirmek zorunda olduğumuz günler şeklinde mi hatırlanıyor? benim aklımda, içanadolu soğuğunda, hiç dinlemediğimiz hamasi konuşmalar ve marşlar eşliğinde üşüdüğümüz, acıktığımız, sıkıldığımız ve saatlerce tuvalete gidemediğimiz için sıkıştığımız kalmış.

durmadan bu bayram dolayısıyla türk çocuklarının ne kadar şanslı olduğu vurgulanır ama kimsenin aklına kutlamaları, büyüdükleri zaman onların hafızasında güzel bir anı olarak kalacak şekilde düzenlemek gelmez, nasıl geldiyse öyle gider. devlet büyükleri, her sene bir öncekinin çok benzeri olan bu törenleri, görev icabı paltolarının içinde oturur izlerler.

linki burada:
http://www.haberpan.com/video/cocular-dondu-protokol-pardesuyle-oturdu

çok büyük bayram bu bayram

2011-04-25T06:26:00.003+01:00

Dün sabah uyanınca televizyonu açtım. Çocuklar bir programa çıkmış şarkı söylüyorlardı: “Savaşlar olmasın, çocuklar ölmesin...”
Kendilerine ait olmayan klişeler manzumesi...
Sunucu seyirciye hitap ederken “Atamız” diye başlayan cümleler kuruyordu. Biz de kendimizi 23 Nisan çocuğu gibi hissedelim diye herhalde.

Her ülkenin kurucuları, kahramanları vardır. Bazıları saygılarını daha olgun biçimde gösterir. Zarif, sade anma törenleri yaparlar. İyi filmler çeker, kitaplar yazar, tartışırlar. En iyi Atatürk filmlerimiz bile ilkokul müsameresi düzeyindedir. Sağlıklı bilgi yabancı kitaplardadır.

2011 yılı 23 Nisan kutlamalarını izliyorum. Tek sırada çocuklar, bando, marşlar, sıkıcı konuşmalar... Güya çocuk bayramı ama 8-9 derecede donuyorlar, ısınmak için birbirlerine sarılıyorlar. Bazıları kendilerini tutamayıp ağlıyor. (yasemin'in notu: gazetede sakarya'da stadyumda gösteri için giyinmiş bekleyen ve üşüyen çocuk fotoğraflarını görünce ben de kendimi tutamayıp ağladım, web sitesinde ne yazık ki o fotoyu bulamadım)

Eğitim sisteminden daha çekecekleri var.

(...) tamamı için TIK

Lotsa de Casha'dan 6 gerçek

2011-04-24T10:14:00.002+01:00

iki önceki postta, elimde madonna'nın yazdığı çocuk kitapları serisinin sonuncusunun bulunduğunu söylemiştim. bugün cem uyumadan önce o kitabı da okuduk ve seriyi tamamladık. keşke 5 kitap daha olsaydı, harika resimleriyle her kitap bizi ayrı bir diyara götürüyordu.

madonna'nın kitaplarının didaktik bir yönü olduğunu kabul etmek lazım. mesela bay peabody'nin elmaları madonna'ya hocası tarafından anlatılmış eski bir meseldi. ingiliz gülleri'ni hariç tutarsak (bu ilk kitabın orijinal bir hikaye olduğu belli. onun farklı olduğunu cem de teyit etti) diğer hikayeler madonna'nın sözcükleriyle yazılmış anonim meseller olabilir. bu kitabın bazı sayfalarında öyküde yaşanan olaylardan birer cümlelik dersler çıkarılıp çerçeve içine alınmış:

1 numaralı gerçek: Bir şeye çok para vermek illa karşılığını alacağınız anlamına gelmez.

2 numaralı gerçek: Mutsuz insanlar, etraflarındaki insanların da mutsuz olmasını isterler.

3 numaralı gerçek: İnsanlara gerçeği söylediğinizde genellikle kapıyı suratınıza çarparlar.

4 numaralı gerçek: Mutsuz insanlar mutsuzluğu çekerler.

5 numaralı gerçek: Gülümsemek bulaşıcıdır.

6 numaralı gerçek: Paylaşmayı öğrendiğinde sadece mutluluğu bulmazsın. Arkadaş da bulursun.

basit ve doğru.

kitabı madonna'nın sesinden dinlemek isterseniz:

1. bölüm TIK

2. bölüm TIK

bir okul kitaplığı anısı ve madonna'dan çocuk kitapları

2011-04-21T08:43:00.001+01:00

bugünlerde cem'in okul kütüphanesine dadandık. artık hediye gelecek kitaplar dışında eve yeni kitap sokmak istemiyorum. okunacak kitaplara her gün yenileri eklenirken, yeniden okuyamayacağımız kitapları, gün gelip tüm evi işgal edecek kitaplıklara istifleyip saklama fikri bana hiç cazip gelmiyor. arkadaşlar arası kitap değişimi, okul kitaplıkları ve türkiye'de maalesef sayıları pek de fazla olmayan çocuk kütüphaneleri ile konuya bir çözüm getirmek mümkün olabilir belki. bir kütüphane var bildiğim, evinize yakınsa denemeye değer, şemsi paşa kütüphanesi. bize çok yakın değil yani oturduğumuz semtte değil ama biraz daha mobil duruma gelince gidip bir bakmayı düşünüyorum, hakkında olumlu şeyler duymuştum:

http://www.semsipasakutuphanesi.com/content/t1.asp?PageName=main

özellikle okul kitaplıkları için çaba harcamaya değer, tabii okulda bir kitaplık varsa. ben zamanında kendi okulumun kitaplığının kilitli kapısını açtırabilmek öyle çok uğraşmıştım ki anlatamam. taşrada, sınıflarında küçük kitaplıkları olan klasik bir devlet okuluydu. sınıf kitaplıklarındaki kitaplar da hiç fena değildi. bütün pıtırcıkları ve o dönem daha çok yeni olan can çocuk yayınları'nın, bugün hala basılmaya devam eden diğer kitaplarını bu kitaplıklardan alıp okumuştum. ancak 2. dönem geldiğinde sınıf kitaplığından alacağım kitaplar da bitmiş olurdu. sanırım 4. sınıftaydım, bir gün okulda varlığını bildiğimiz ama hiç görmediğimiz büyük kitaplığa girmek için dayanılmaz bir istek duydum. bunun için sınıf öğretmeninin değil, okul yöneticilerinin onayı gerekiyordu. ama bu kitaplık neden hiç kullanılmıyordu? cesaretimi toplayıp büyük kitaplıktan ödünç kitap almak istediğimi söylediğimde bunu neden istediğime dair sorgulanmıştım. soruları cevaplamaya çalışırken sesim incecik çıkmıştı. sonunda kelli felli, iri yarı, kır saçlı müdür yardımcısı bu talebimin kabul edilebilir bir talep olduğu konusunda ikna olmuş, masasının çekmecesinden anahtarı çıkarmış, "hadi bakalım" diyerek beni kitaplığa götürmüştü. o önde ben arkada koridorları aşarken müdür yardımcısına karşı duyduğum minnet ve yaşadığım mutluluk hala hatırımda.

üç duvarı tavana kadar kitaplarla dolu okul kitaplığı buz gibiydi. kullanılmadığı için ısıtılması da gerekmiyordu tabii. tüm kitaplar yepyeniydi. müdür yardımcısı başımda beklediği için aceleyle birkaç kitap seçmiştim. güç bela alabildiğim bu kitaplardan bir tanesi evde durmadan okuduğum için yeterince ders çalışmadığım gerekçesiyle yaşanan sinir krizi sırasında bir saldırıya uğramış ve biraz yırtılmıştı. bunun üzerine saatlerce ağlamış, kitabı bitirdikten sonra ilk aldığım zamanki haline sokmaya çalışıp korku içinde iade etmiştim. müdür yardımcımız, kitabı görünce beni tekrar sorguya çekip bir miktar haşladıktan sonra böyle giderse kitaplıktan bir daha kitap alamayacağım konusunda beni tehdit etmişti. o günden sonra müdür yardımcısı "çok yoğun" olduğu için zaten nadiren yapabildiğim kitaplık ziyaretlerim, biraz daha seyrelmişti. şimdi bile içimi yakan bir anı.

neyse ki bugünün okullarında (en azından özellerde) kitaplıkların kapısını kilitlemiyorlar. içerde bir kütüphane görevlisi bulunuyor, çocuklar isterlerse teneffüslerde girip kitapları karıştırabiliyorlar, ödünç alıp eve getirebiliyorlar. hatta ben cem'in okulunun sadece velilere açık olan web ortamı sayesinde, almayı düşündüğüm kitabın okul kütüphanesinde olup olmadığına bakabiliyor, varsa okula not gönderip ödünç alabiliyorum.

kütüphaneden alıp okuduğumuz madonna kitaplarının sonuncusu elimde bugün. iletişim yayınları tarafından basılan serideki 5 kitabın en güçlü yanı resimleri. her kitap ayrı bir illüstratör tarafından resimlenmiş. kabala inancına bağlı madonna'nın yazdıkları kıssadan hisse yönü ağır basan öyküler olmasına rağmen bize sıkıcı gelmediler. bir oliver jeffers beklememeniz kaydıyla kitapları 6 yaş ve üzerindeki herkese öneririm. kütüphaneden temin etme şansınız yoksa ve benim gibi okumak istediğiniz her kitabı satın almaktan bıktıysanız, seriyi kitapçı ziyaretlerinizde teker teker ayaküstü okuyabilirsiniz :)

kitaplar için link :

http://www.iletisim.com.tr/iletisim/person.aspx?pid=937&isim=Madonna

parmak çikolata!

2011-04-18T12:08:00.000+01:00

benim için çok güzel bir haber: nestle parmak çikolata yeniden çıkmış. çocukken çok sevdiğim yeşil, sarı, mavi jelatinli parmak şeklindeki pralinler. tabi ambalajını değiştirmişler, tadı da azıcık farklı, eskisini tercih ederdim. neyse buna da şükür. görür görmez bakkalda kalan son 3 taneyi alıverdim. biri cem'e, biri onur'a, biri de bana. nasıl bir sevinç ama! hiç unutmamıştım parmak çikolatayı, bir gün yeniden çıksın diye beklemiş durmuştum. o gün bugünmüş :)

4'ü bir arada kutulusunu yapmışlar ama ben eskisi gibi tek tek almayı tercih ederim. zamane insanına hiçbir şey yetmiyor. her şey çok çok olacak, birazı da stokta duracak. gerek yok böyle şeylere. ne demişler azı karar, çoğu zarar.

bu arada burada bir nestle ürününe yer verişim tamamen çocukluk aşklarımdan birine yeniden kavuşmamla ilgili. yoksa uzun zamandır nestle ürünü almıyorum. zaten çikolatayı, soya lesitini illeti yüzünden cem'e de mümkün olduğunca almamaya çalışıyorum, kendim de çok sevdiğim halde emzirdiğim için (neredeyse!) hiç yemiyorum.

annelik dersleri

2011-04-15T20:54:00.002+01:00

Posted on April 1, 2011 by yaseminz

akşamüstü yere battaniye serdik, son 2 haftadır desteksiz oturan rüya yerde takılırken:

yasemin: arkasına yastık koyalım düşer belki
onur: neden? hiç düşecek gibi durmuyor
yasemin: olsun biz yine de koyalım, düşünce kötü oluyor, ağlıyor
onur: böyle böyle düşmeden oturmaya alışacak ama
yasemin: istemiyorum, ağlamasın
cem (kendi kendine konuşur gibi gayet kısık bir sesle): e senin de alışman lazım ama. annelik böyle bi şey zaten.
yasemin: e ben de anneliğin nasıl bir şey olduğunu sizden öğreniyorum evladım. sizden önce annelik nedir bildiğim mi vardı?

çoğunluk

2011-04-08T12:10:00.002+01:00

seren yüce'nin çoğunluk adlı filmini, rüya'nın doğumundan kısa süre sonra vizyona girdiği için sinemada izleyememiştik. gerçi doğumdan 6 ay sonra hala sinemada bir film izlemiş değilim fakat çok yakında sinemaya gidebileceğimi hissediyorum :) film hakkında hep iyi şeyler duyduğum için dvdsinin çıkmasını merakla bekliyordum. filmi sonunda 2 ay önce izledik. o zamandan beri de size söylemek istiyorum: kendinizden, çevrenizden, ailenizden tanıdık sahneler göreceğiniz çok iyi bir film çoğunluk. kaçırmayın.

dvd için TIK

http://www.izlesene.com/embedplayer.swf?video=2687005

tarihte bugün :: 6 nisan 2010

2011-04-06T13:22:00.001+01:00

geçen sene bugün ultrasonda bebeğimin kız olduğunu görmüştüm. doktora "kız bu" dediğimde, "sizi anlıyorum, bir oğlunuz var ve bu sefer kızınız olmasını istiyorsunuz ama bugün bunu söylemek için erken. 16. hafta randevusunda kesin konuşuruz. hem bir şans verin bebeğinize, erkektir belki de." demişti. 12 haftalık hamileydim ve ekranda gördüklerimden sonra bebeğimin kız olduğundan emindim. cem'in cinsiyetini de doktor söylemeden önce görmüştüm.

muayenenin son 5 dakikasında doktor bize bir şey söylemeden bebeğin cinsiyetini görmeye çalışmıştı ve biz odadan çıkmadan evvel gönülsüzce "gerçekten bir şey görünmüyor -'erkek olduğuna dair' demek istiyor- ama dikkat edin ben kız demedim. kesin cinsiyeti 16. haftadan önce söylememek benim prensibim. kız diyebilmek için 3 çizgiyi görmemiz lazım." demişti.

işte bebeğin kız olduğunun ispatı 3 çizgili ultrason görüntüsü. kaynak için tık

prensip sahibi doktorla prensiplerimiz uyuşmadığı için doğuma kadar devam etmemiz mümkün olamadıysa da, 30 nisan'daki 16. hafta randevusunda bize bebeğin kız olduğunu söyleyen o olmuştu. hoş, o söyleyene kadar ben bir kez daha görmüştüm kızım olacağını. doktorlar ultrasonda cinsiyetten önce daha önemli yerlere odaklanırken ben anlama ihtimalim olan tek şeye, cinsiyete bakıyordum.

bakalım başka bir gebelik daha bekliyor mu beni yoksa ikincisi sonuncusu muydu? her ne olursa olsun, geçen sene bugün hayatımın en mutlu günlerinden biriydi.

keşfetmek & öğrenmek

2011-04-03T13:24:00.000+01:00

cem doğduğundan beri öğrenme süreci üzerine düşünüyorum. onun öğrenme becerisinin benimki gibi hasar görmemesi için neler yapabilirim, onu hangi davranışlarımızdan, ne tür okullardan, sistemlerden, yöntemlerden korumam gerekir sorularına cevap bulmaya çalışıyorum. öğrenme becerimin hangi sebeplerle sakatlandığını biliyor olmak benim için önemli bir anahtar.

epeydir elimde olan bir kitaptan üzerinde düşünmeye değer bir alıntı:

"...

Yetişkin olarak çoğumuz hala öğrenme sürecinde aldığımız yaraları taşıyoruz. Bu durum bebeklerimizle müdahaleci olmadan ilgilenmemizi zorlaştırıyor. Sınanmak, övülmek, not verilmesi, karşılaştırılmak, eleştirilmek, alay edilmesi ve cezalandırılmak; öğrenme merakı ve keşif isteğinin bastırılması, neyi, nerede, ne zaman ve nasıl öğreneceğimizin söylenmesi, sıkıntıdan boğulmak ya da uzun süreler boyunca oturmak zorunda olmak, uğraşmamıza ve hata yapmamıza izin verilmemesi, soru sormaya ve kendi keşiflerimizi yapmaya yüreklendirilmeyişimiz ve konsantre olduğumuz sırada bölünmemiz bu yaraların nedenleri arasındadır. Kendi yaşadıklarımızı yeniden sahnelemek için çok güçlü bir çekim hissederiz. Kendi anne ve babanız, size sürekli hatalarınızı gösterdilerse, muhtemelen siz de sıklıkla farkına bile varmadan kendi bebeğinizin hatalarını düzeltirken bulursunuz. Çocukluğunuzun acı dolu öğretim deneyimleri hakkında konuşmanız, belki de ağlayıp öfkelenmeniz çok faydalı olabilir.

Bu sorunun bir başka yönü daha vardır. Kültürümüz çok önemli olan ebeveynlik işini küçük gördüğü ve değersizleştirdiği için pek çok ana baba çocuklarına ilgi göstermek zorunda olmaya içerler. Çoğu kişi geleneksel olarak bunu hiçbir özel beceri gerektirmeyen, yalnızca kadınların yapacağı bir iş olarak görür. Bu nedenle birçok kadının evden çıkıp gerçek "hayatın" yaşandığını düşündükleri yere gitmek için sabırsızlanmalarına şaşırmamak gerek. Bebeğiyle oynamaktan sıkılan bir kadınsanız, duygularınızın birçoğunun kökeni, bu kültürel tutumlar olabilir. Böylesine "küçültücü" bir işe mahkum olduğunuz için kendinize acımaya başlayabilirsiniz. Bütün bu kültürel tutumlar bir gecede değişse, çocuk bakımı önemli, zor ve ilginç bir iş olarak görülmeye başlasa ve ana babalar bebeklerinin bakım ve sorululuğunu üstlendikleri için finansal ve duygusal destek alsalardı, sıkılan ebeveyn sayısı çok daha az olurdu. Karşılığında yüksek bir ücret ödenseydi, büyük olasılıkla çok istenen bir iş olurdu. Bir insan yavrusunun keşfetme ve öğrenme sürecini izleme fırsatından daha eğlenceli ne olabilir? Aslında gerçek "hayat" biraz da bir çocuğun zekasının gelişimidir."

http://www.dogankitap.com.tr/kitap/Bilinçli+Bebek-1314

deneme 1-2, ses ses… beni duyuyor musunuz?

2011-03-10T23:41:00.000Z

merhaba, bir süredir wordpress'te, http://cemuyurken.wordpress.com//'daydım. şimdi oraya yazdıklarımı sırayla buraya aktaracağım.

Posted on March 10, 2011 by yaseminz

burayı henüz benimseyemedim. blogu wordpress’e aktardığımı maille haber verdiğim bir grup arkadaşım var ama bilmiyorum ki beni burda da yokluyorlar mı?

digitürk’ün maç yayınını veren 3 blog yüzünden tüm bloglar kapatıldı. olan bu. ilerde çocuklar okurlarsa görsünler. söylenecek hiçbir şey yok. yaşadığım ülkenin gündemini oluşturan maddelerin yanına çok yakışacak bir olay daha sadece. acaba bloglara ulaşmamıza ne zaman izin verecekler? evet, böyyüklerimiz her zaman olduğu gibi bizi düşünmeden bizim adımıza kararlar alıyorlar. bütün dünya youtube’a girerken biz tünellerden geçerek güç bela girdik kaç sene, bloglar da mı öyle olacak?

ilkokuldayken bizi yağmur, soğuk demeden her sabah “ne mutlu türküm diyene!” diye bağırtırladı. 5 sene boyunca, bunun hiç de mutlu olunacak bir şey olmadığının, aslında çoğu zaman utanılacak bir şey olduğunun farkına varmayalım diye haykırmışız. zaten burda işler hep böyle yürütülmeye çalışılıyor, devekuşu misali kafayı kuma gömüp, telkinlerle, yalanlarla kendini ve etrafını kandırma yöntemi pek makbul. şimdi ise artık kaçacak yer yok, sadece bir gece televizyonu açıp kanalları dolaşmak bile yeter türk olmanın pek de matah bir şey olmadığını anlamaya.

2011-02-26T17:08:00.000Z

birazdan okuyacağınız alıntıyı nerden yazdığımı hatırlamıyorum. okuduğum yeri yazmam gerekirdi, yazmamışım. o sayfayı koparıp saklamışım, bazen karşıma çıkıyor. buraya da yazmak istiyorum çünkü hissiyatımı güzel anlatıyor.

ben de böyle düşünürüm, çok eskiden beri, kendimi bildim bileli.

"no matter how hard the world tries to tell us that life is about getting more and working harder, I believe the true key to happiness lies in the innocent, piercing ring of a child's laugh and knowing that right here, right now, you are nurturing the future."

cem'in ilk kartpostalı

2011-02-17T13:40:00.007Z

cem'in ilk kartpostalı, hollanda'daki arkadaşım barış'tan geldi. şimdi ilk yazdım ya, barış yeni kartlar yollamazsa cem'e başka birinden kart gelir mi acaba? kart yollama adeti kayboldu gitti, halbuki güzeldi. barış'ın kartları gelince o kadar mutlu oluyorum ki. bizim için seçilmiş tatlı bir kart ve arkasında barış'tan bir not. posta kutusunda arkadaştan gelen kartı bulunca insanın günü güzel geçiyor. bunun için daha fazla kart atmak lazım. farkına varmama yardım ettiği için barış'a çok teşekkür.

barış, hollandalı çizer erven rie cramer'in çizimlerini gördüğümüz bu kartpostal aracılığıyla, aralık'ta türkiye'ye geldiği sırada tanıştığı cem'e hollandalı çocukların alfabeye nasıl başladıklarını anlatıyor. orada da okumayı öğrenmeye dünyanın başka pek çok yerinde olduğu gibi A hari ile başlıyorlarmış. kartta gördüğümüz Aapjenin A'sı. aapje küçük maymun demekmiş.

barış'ın kartpostalı, ilk okuduğumda çok hoşuma giden postcrossingi hatırlattı. gerçi iş uygulamaya gelince "bu benim gibi tembel birine göre değil" demiştim ama bugün fikrimi değiştirdim, cem okuldan gelince konuyu ona anlatacağım, onun adına postcrossinge hemen başlayacağız. kartları o yazacak, böyle olunca gelen kartlar da onun adına olacak. kırık dökük ingilizcesiyle başlasın bakalım yazmaya, büyüdükçe ingilizcesi de, yazacakları da değişecektir, tabii ona yazılanlar da. farklı kültürleri ucundan kıyısından da olsa tanımak için iyi bir yol. çok güzel değil mi? heyecanladım şimdi.

postcrossing nedir?

on yetenek

2011-02-10T23:59:00.015Z

işte cem'in kendi yazısıyla en iyi yaptığı 10 şey!

on yetenek

gwen'in karatede siyah kuşağı var ve ben'e uzaylılara karşı savaşta büyük faydası oluyor. peki senin özel yeteneklerin ne? en iyi yaptığın 10 şeyi aşağıdaki satırlara yaz!

1. Resim çizmek.
2. Matemtit dersi

3. Hayablgisi aersi
4. İngilzce dersi
5. Kart oynamak
6. Çok iyi vakit geçiririm
7. Kardeşileoynamak
8. Kesme yapıştrmdaiyiyim
9. Çok iyi fotoraf çekerim
10.Kitaplara bakmak

yandaki sayfa"ben10 alien force özel koleksiyon oyun kitabı"ndan (isim nasıl ama?) cem dün neredeyse bütün gününü bu kitabın sayfalarını doldurmakla geçirdi. bu kitabı ne zaman aldırdığını hatırlamıyoruz. geçen yıldı herhalde, o günlerde okuma yazmayı henüz sökmemiş olmalı ki, kitaba pek ilgi gösteremeden onu kütüphanenin raflarına göndermiş ve unutup gitmişti.

sömestr tatilinin en güzel yanlarından biri, ananede geçirilen 10 günden sonra evine dönen çocuğun gözünde oyuncaklarının ve kitaplarının eskisinden daha değerli görünmeye başlaması olsa gerek. evde ilk günler bu nedenle normalden çok daha az sıkılarak hatta neredeyse hiç sıkılmadan geçer gider. işte cem'i kendine bağlayan bu kitap da böyle bir günde ortaya çıktı. aslında cem aylar önce ben10 furyasının etkisinden çıkmıştı. bu kitapla bu kadar ilgilenmesine o yüzden biraz şaşırdım. kitabı inceleyince şaşkınlığım arttı çünkü bu alıştırmalar resmen ödevleri gibiydi. yani cem gününü bu kitabı buldu diye mutluluktan sıçrayarak ve ben10 ödevleri yaparak geçirmişti. (ama okuldan verilen ödevlerine henüz başlamamıştı) konuları -tabii ki- ben10 olmasa da, okuldan verilen günlük alıştırmalar bu kitaptakileri andırıyordu. cem ödevlerdeki bazı satırları okumaya üşendiği için bana okuttururdu oysa ben10 kitabındaki tüm yazıları itinayla kendisi okudu. ödev yaparken sürekli sandalyeden düşer, aklına bir şey gelir içeri gider, en azından bi tuvalete, su içmeye falan giderdi oysa bu kitaba tam anlamıyla konsantre olmuş, resmen kilitlenmişti. kitabı kah mutfak masasına oturarak, kah odasındaki halının üzerine yüzüstü uzanarak fısır fısır okuyor, sonra kendisinden istenilenleri yine fısır fısır yazıyordu. onu öylece uzaktan izledim, göz yaşartıcı sahnelerdi.

gece cem uyuduktan sonra onur kitabı karıştırmış, on yetenek başlıklı bu sayfayı da o sırada görmüş. cem gün boyunca bazı sayfalara yazıp çizdiklerini göstermişti bana ama bu kısmı görmemiştim. halbuki kitapta en çok hoşuma gidecek sayfa buymuş. türkçe dersi'ni hiç sevmediği için listesine onu koymamış, diğer dersleri ilgi duyduğu sıraya göre yazmış. sevdiği ve iyi yaptığına inandığı şeyleri nasıl da hiç üşenmeden yazmış. ödev yaparken bazen yazacağı her bir sözcük için ayrı bir of çekerdi oysa.

zavallı cem, ben10 ürünlerini her daim boykot eden annesine bu kitabı aldırana kadar kimbilir ne kadar çok ısrar etti? bütün bir tatil gününü bu kitap sayesinde böyle güzel ve mutlu geçireceğini bilseydim, o kadar tutturmasına gerek kalır mıydı?

acaba nasıl? :: resimli, basit tarifler

2011-02-09T01:16:00.000Z

acaba nasıl

bilmeniz gereken 500 şey

gündelik ve sıradışı durumlar için tarifler

sömestr tatilinden bir süre önce ananesi benden cem için bir kitap listesi istedi. tatil başlamadan cem'in kitaplarını alıp hazırlamak istiyordu. ona verdiğim listedeki kitaplardan biri "acaba nasıl"dı.

bu renkli ve eğlenceli kitap, arka kapağında "siz de yapabilirsiniz. bak ve uygula. hemen herkesin bilmesi gereken 492* şeyin şekillerle adım adım tarifi"

* ve aklı başında kimsenin yapmayacağı 8 şey daha

şeklinde tarif edilmiş.

kitabı bazen cem'le beraber inceliyoruz, bazen de o kendi başına oturup sayfaları karıştırıyor. şimdiye kadar kitapta en çok ilgisini çeken başlık ağaç ev yapımı oldu, bir ağaç evi olmasını çok istedi, beraber ağaç ev yapmamız için bizi bol bol yoklayıp sıkıştırdıktan ve bizden hık-mık dışında bir cevap alamadıktan sonra "burda hiç ağaç yok ki" diyerek konuya son noktayı koydu.

xoxox

rüya son 10 gündür çok az uyuyor. sebebi 2 gün önce ilk dişini görmemle birlikte ortaya çıktı. dün onu sürekli kucağımda taşıdığım için çektiğim bel ağrılarından şikayet ediyordum. cem tatil sebebiyle evde olduğu için rüya'nın diş çıkarma dönemine yakından şahit oldu. bugün kardeşi yine uyumaya direnirken ve benim mutfakta işlerim varken yanıma gelip aynen şöyle dedi:

- anne, keşke "acaba nasıl" kitabında bebeklerin kolayca uyutulmasıyla ilgili de bilgi olsaydı, yani bebeğin seni yormadan nasıl uyutulacağıyla ilgili.

evet, kitabımızda bebekler ve çocuklarla ilgili pratik bilgiler var ama diş çıkaran bebekleri kolay uyutma teknikleri ile ilgili bir başlık maalesef yok. (bu konuda her türlü öneriye açığım.) cem'in dişleri 8. ayda sessiz sedasız gelmeye başlamışlardı; önceden hiç belirti vermedikleri için onun yeni dişinin çıktığını genellikle bez değiştirirken ya da oynarken güldüğü sırada görürdüm. yine de cem'in bu temennisi, yorgunluğumun yarısını alıp götürmeye yetti; bunu kendisine de söyledim. kitabı ise hem büyüklere hem de küçüklere öneriyorum. çocuk kitabı değil ama çocuklarla birlikte bakmak için çok eğlenceli bir kitap. içinde ufaklıkların da ilgisini çekecek onlarca madde var. okula başlamış olanlar, kitapla kendi başlarına da hoş vakit geçirebiliyorlar.

http://www.ntvmsnbc.com/id/25005464/

Eyvah, Okula Geç Kaldım! :: 17 Geç Kalma Hikayesi

2011-02-03T23:07:00.012Z

cem'le son dönemde okuduğumuz kitaplardan bahsetmeye niyetlenmiştim ya, olmadı bir türlü. şimdi bari en azından elimizdeki kitaptan söz edeyim. kitabımız eyvah okula geç kaldım! 17 geç kalma hikayesi. sömestrde okumak için iyi bir seçim. cem, 8 yaşındaki lucie'nin uydurduğu okula geç kalma hikayelerini çok sevdi, bu yüzden kitabı her fırsatta ve koşulda (kimi zaman rüya'nın protestoları eşliğinde) okumaya çalışıyoruz. okuduğumuz ilk öykünün ardından cem mutlaka ikinciyi de okuyalım istiyor. öykülere eşlik eden karsten teich'in resimlerini çok beğendiğimizi de söylemeden geçmeyim.

kitabı ben de çok sevdim çünkü mazeretler konusunda sıfır yaratıcılığa sahip olmakla birlikte ben de lucie gibi okula sürekli geç kalan bir kızdım. bu kitap bana dersin ortasında tıklatıp hafif araladığım kapıdan içeriye bakışımı ve her defasında tam çapraza denk gelen köşede oturan erkek arkadaşımla gözgöze gelip gülüşmemizi hatırlatıyor.

lucie, okula sık sık geç kalan bir ikinci sınıf öğrencisi. öğretmeni bayan weissbrot deftere geç kaldığını işlemesin diye her seferinde kuyruklu bir yalan uyduruyor. ama bir dakika, bunlara yalan demek doğru mu acaba? lucie çok yaratıcı, uydurduğu geç kalma mazeretleri kimi zaman öyle çetrefilli ki, insan onu dinlerken yoruluyor ve konu neydi onu bile unutuyor. bu yüzden arada cem'i yoklamak için "ne olmuştu, hikayenin başı neydi?" diye soruyorum. o lucie'nin hikayesini, gerçek olduğuna inanarak can kulağıyla dinlemiş olduğu için hikayenin başını benim gibi unutmuş olmuyor. bugün bana "bunlar gerçek mi?" diye sordu. "bilmem, bana lucie biraz uyduruyor gibi geldi. sence?" diye sordum. "bence gerçek." dedi. o zaman naifliğine dayanamayıp ona sarıldım ve kendimi, lucie'nin geç kalma bahanelerini alaycı bir üslupla soran ve onu sonuna kadar sabırla dinledikten sonra sertçe susturup yerine oturtan öğretmeni bayan weissbrot gibi hissettim. "aynı weissbrot gibiyim değil mi?" diye sorduğumda, sarılma sırası cem'e geldi ve cevabı "hayır" oldu :)

xox

bir dolap kitap'ta eyvah okula geç kaldım

sen beni hayalkırıklığına uğratamazsın

2011-01-31T21:27:00.007Z

birkaç saat önce öykü'nün blogunda bir alıntı okudum sonra bir süredir günde maksimum 9 saatlik uykuyu zor uyuyan (4 aylık!) kızımı uyutma çalışmalarına geri döndüm. bir önceki postta anlattığım bavul ve ev işleriyle uğraşırken rüya masa üstündeki anakucağından beni izliyordu. o gece o 2.30'da uyudu, ben 3'te. az uykuyla yetinen bir bebek, sebebini aramak için çok uzaklara gitmeye gerek yok, ben de öyleyim ama bebeğim bu konuda bana çekmese de olurmuş.

konuya dönersek, sling içindeki rüya'yla sehpa etrafında dönerken okuduğum cümleler de kafamda dönüyordu. tekrarlaya tekrarlaya içime işledi sanki, öyle sevdim bu alıntıyı. şimdi hem unutmayım diye, hem de cem'le rüya bir gün burayı okurlarsa, onlara böyle seviyorum sizi diyebilmek için eklemek istiyorum, mary haskell'in halil cibran'a yazdığı mektuptan:

"Ne olursan ol beni hayal kırıklığına uğratamazsın; senin kim olabileceğin veya nasıl davranabileceğine dair hiçbir önyargım yok. Seni öngörmeyi istemiyorum, seni sadece keşfetmek istiyorum. Sen beni hayal kırıklığına uğratamazsın."

bavul

2011-01-30T03:49:00.006Z

hayatta kendime koymuş olduğum bir hedefi daha (nedir bu daha yasemin, bu kadar hedef odaklı olduğundan haberim yoktu!) tutturmuş olmanın mutluluğu içindeyim. perşembe gecesi hayatımda ilk defa, yola çıkmadan bir gece önce bavulu hazırlamış, bu defa sahiden hazır olduğu için kapağını kapatmış, onur sabah işe giderken bagaja koysun diye sokak kapısının yanına koymuştum. ertesi gün sömestr tatili başlıyordu, onur cem'i ilk karnesiyle birlikte okuldan alıp eve gelecek, onlar geldikten sonra yola çıkmak için fazla vaktimiz olmayacaktı.

yıllar yılı, özellikle cem doğduktan sonraki yolculuklarımızdan önce, son dakika telaşı yaşamamak için bavulu yola çıkmadan bir gece önce kapatabilmeyi dilemiş, hazırlıklara ne kadar erken başlamış olursam olayım (bunun 2 hafta önceden olduğu zamanlar bile var) bavulu o gece kapatmayı bir türlü becerememiştim. yola istediğimiz saatten hep daha geç çıkabildiğimiz için kaç tane tatilimizin ilk gününün heba olduğunu bilseniz... peki bu bavul işini rüya'yla yapacağımız ilk yolculuktan önce başarmış olmama ne demeli? epeydir rüya'nın doğumundan sonra organize bir insana dönüşmüş olduğumdan şüpheleniyordum, artık eminim; evet, ben de sonunda düzenli biri oldum!

üstelik gece yatarken sadece bavulu kapı girişine koymamış, bütün evi derleyip toplamayı da başarmıştım. tamam, yatağa gittiğim saat 3'tü, ne var ki ertesi gün onur'la cem'in gelmesini beklerken yani saat 16.15'e kadar yapılacak hiç işim kalmamıştı. normalde de uyku saatim 2'den önce olmadığına göre aradaki 1 saatlik kayba kesinlikle değerdi diyebilirim. yola çıkacağımız gün evde depar atıp bir türlü bulunamayan eşyalar yüzünden sinir içinde kalan ben, bu sefer son rötuşları yapmakla meşguldüm: çiçekleri sulamak, temiz çamaşırları düzenlemek, buzdolabını temizlemek vs.

demek ki daha düzenli ve planlı olabilmek için benim ikinci çocuğa ihtiyacım varmış. bir süredir "böyle bir şey mümkün mü yoksa bana mı öyle geliyor?"diye düşünüyordum. mümkünmüş. garip ama gerçek. umarım bu geçici değil kalıcı bir durumdur zira böylesi gerçekten çok rahatmış. demek ki spontan yaşamayı sevdiğim için sıkıcı ve tatsız insanlara has bulduğum ve çoğu durumda zaman kaybı muamelesi yaptığım planlı programlı olmak sandığım kadar lüzumsuz bi şey değilmiş.

cem bunu çok seviyor :: cedric

2011-01-26T14:44:00.005Z

cedric'i ucuz dvdler arasında gördüğüm zaman almıştım. (3.99) cem'in amcası televizyonda severek izlediğini söylemişti galiba, o şekilde aklımda kaldığı için almış olabilirim. o sıralar cem cedric için biraz küçüktü, saklayıp biraz zaman geçmesini bekledim ve dvdleri birkaç ay önce ortaya çıkarttım. cem artık okullu olduğuna göre 8 yaşındaki cedric'in maceralarını ilgiyle izleyebilirdi. yanılmamışım, cedric dvdleri şu anda cem'in en sevdikleri, biz de çok sevdik, yaşıtlarına hararetle öneririz.

cem cedric'in günlük tutma alışkanlığından etkilenmişe benziyor, okuldaki günlüğünün yanısıra evde de günlük tutmaya başladı. okul sene başında günlük için defter istemişti. haftada üç gün ödev olarak günlüğe yazıyorlar. günlüğe ilk haftalarda resim çiziyorlardı, cem bir ay dolmadan resmi bırakıp yazmaya başladı. şimdilik birkaç cümleden daha uzun yazmasa da çocukların günlük tutmasını önemsiyorum. erken yaşlardan itibaren kendilerini yazılı olarak ifade etmeye, olup bitenleri yazarak anlatmayı öğrenmelerine, kısaca yazmaya ve düşünmeye çok katkısı olduğunu düşünüyorum.

cedric demişken, cem'in kendi kendine okumayı şimdikinden daha çok seveceği gelecek zamanlar için cedric'in çizgi romanları da var. onlardan da alıp zulalamakta fayda var.

bunun daha uzun bir post olması gerekiyordu, daha bahsetmek istediğim kitaplar vardı ama rüya uyandı, cem okuldan geldi. ilk fırsatta son günlerde bizim evde okunan kitapları yazacağım. bu arada cem'in günlük cedric seansı başladı yine. sizin çocuklar neler izliyor bugünlerde?

izliyor musunuz?

2011-01-21T00:55:00.004Z

gerçek orada bir yerde, ntv'de pazar günleri saat 14.10'da, tekrarı gece 11.10'da. biz çocukları uyuttuktan sonra ancak tekrarını izleyebiliyoruz. çocukları dediğime bakmayın, gönül öyle olsun istiyor ama rüya benim gibi gececi olduğu için çoğu zaman o saatlerde uyanık oluyor. kimi zaman da biz günün yorgunluğuna dayanamadığımızdan programı sonuna kadar izleyemiyoruz ancak uyumadan önce mutlaka geri kalan kısmı kaydediyoruz. zaten rüya uyanıkken en az birimiz konuşulanlardan pek bir şey anlayamadığımız için kaydetmeye mecburuz.

programda şerif mardin, gündüz vassaf ve murat belge her hafta farklı bir konuyu konuşuyorlar. ilk gördüğümüzde gözlerimize inanamamıştık, televizyonda nadiren karşımıza çıkabilecek türden ufuk açıcı bir program.

kaçırdığınız bölümleri ntv'nin web sitesinde bulmanız mümkün. arama kutucuğuna "gerçek orada" yazdığınızda geçmiş programlar geliyor. bölümlerden birinin linkini ekliyorum:

2 ocak 2011: dünya nereye gidiyor?

***

program hakkında:

http://www.taraf.com.tr/telesiyej/makale-gercek-orada-bir-yerde-bilgi-yi-sevdiren-bir.htm

4 yıldır hrant yok

2011-01-18T16:26:00.006Z

4 YIL OLDU

19 Ocak Çarşamba
saat 15:00
Agos Gazetesi önü

HRANT'IN ARKADAŞLARI

http://hranticinadaleticin.com

* Sonra arada Osmanbey'de Agos'un önünde birikmiş kalabalığı ve senin yerde, taşlarda yatan cesedini gösteriyorlar Hrant Dink. O zaman da sessiz sessiz ağlıyorum.

* 3 yıl oldu

doğum - 2

2011-01-12T08:58:00.008Z

Bebeğin ne istediğini nereden biliyoruz?

- Sezaryenlerde bebeğin mutsuz olduğunu nereden biliyorsunuz peki? Araştırmalar mı var? Yoksa siz, kendinizi bebeğin yerine koyup empati mi yapıyorsunuz?

Bir kere gözlemleriniz oluyor. Doğar doğmaz, anne kucağına bıraktığınızda bebekler başlarını kaldırıp hemen anneye bakıyorlar, ancak ondan sonra rahatlıyorlar, kendilerini bırakıyorlar.Aynı yer çünkü, kalp atışı var, anne sesi var, sıcaklığı var, ten teması var. Ben spot filan açmam. “Tak” diye de kordonu asla kesmem. Bebeğin yeni ortama alışmasını beklerim. Pek çok kitap var bu konuda, bebeklerin aslında her şeyi hatırladığı yazılıp çiziliyor, “o an”ı biliyorlar. Şu anda hepimiz çocuklarımızı, “Evet bireydir” diye yetiştiriyoruz ama 20 yıl önce“Anlamıyor henüz, o bir çocuk!” diye yetiştiriyorduk. Bir dönem çocukları canlı canlı sünnet ettik, “Acı duymaz nasıl olsa!” diye. Halbuki ne travmalara yol açmışız. Aynı şekilde “planlı sezaryen”in etkilerini de sonra fark edeceğiz. Artık popoya şaplak vurmak, ayaktan tutmak,bunlar da bitti...

tamamı için TIK
röportajın ilk bölümü için TIK

linkler:

http://www.dogaldogum.com/

http://health.groups.yahoo.com/group/dogaldogum2008/

http://health.groups.yahoo.com/group/ssvd/

kitap :: michel odent, sezaryen

söyleşi :: michel odent

blog arşivinden:

sezaryen doğum astım riskini arttırıyor

doğum kendi başlamalıdır

normal doğuma ne oldu?

kitap :: doğal doğuma doğru

doğum

2011-01-11T09:00:00.003Z

dr. hakan çoker

"Bakın, doğuma müdahale ettiğiniz zaman doğumun kendi hormonlarını bozmaya başlıyorsunuz. Dahası kadın kendini hasta gibi görmeye başlıyor. İçinde patlayacak olan o kadın gücü de yarıya iniyor. Halbuki bizler biliriz ki en büyük zevkler, büyük mücadelelerden sonra kazanılan başarılarla gelir. Doğal doğumdan sonra kadına müthiş bir güç geliyor. O güçle zaten uykusuz gecelerde bile bebeğine bakabiliyor ama planlı sezaryenlerde bu söz konusu değil. Doğum açısından en kötüsü "planlı sezaryen". Gerçekten daha kötüsü yok. Bütün çocuk doktorları da planlı sezaryen sonrası çocuklarda meydana gelen akciğer problemlerini bilir, alerjileri bilir..." tamamı için TIK

arkası yarın

bir gün belki hayattan, geçmişteki günlerden

2011-01-10T13:09:00.000Z

"Türkiye değişiyor. Değer yargılarımız da. Biz fakirdik ama ben denize de giriyordum, organik meyve de yiyordum. Bugün zengin bir baba olarak çocuğumu yüzmeye götürecek yer de bulamıyorum, organik meyve de. O yüzden kime mutlu denir bilemiyorum."

Şenol Güneş

Trabzonspor Teknik Direktörü

haftasonu :: frida kahlo & robinson crusoe

2011-01-05T08:39:00.014Z

pera müzesi'nde 23 aralık'ta başlayan frida kahlo sergisine, serginin ilk haftasonu, 26 aralık pazar günü gittik. ben bu tür sergileri ya kaçırırım ya da ancak son günlerinde yakalarım. bu kez rüya'yı götüreceğim ilk serginin frida kahlo olmasının heyecanıyla ilk günlerinde gitmeyi başardım umarım bitmeden bir daha, bu kez tek başıma gitme fırsatını bulabilirim. rüya frida'nın renklerini gördü görmesine ama bunu hiç hatırlamayacak. cem ise salona adım attığımız anda, hemen sıkıldığı zamanlarda hissettiği topuk ağrısını öne sürdü. onu bir şekilde savuşturdum ardından çişim geldi dedi, tuvalete gidip salona geri döndük, döndükten 5 dakika sonra kaka deyince cem'in sergiye ilgisini çekmek için bir şeyler yapmam gerektiğini anladım. bunun için lise yıllarında okuduğum frida kitabından (kitabı okuduğum günlerde frida'nın bazı resimlerini bir gün yakından göreceğim aklımın ucundan bile geçmezdi) ve yıllar önce izlediğim frida filminden aklımda kalanları cem'e anlatmaya başladım. en çok ilgisini çekecek olandan başladım, trafik kazasından ve frida kahlo'nun bu yüzden geçirdiği sayısız ameliyattan. bazı tablolarında kazanın izleri görülebiliyordu, onları gösterdim. diego'yla olan evliliği, aşkı derken cem tablolara ilgiyle bakmaya başladı, salonda geçirdiğimiz sürenin bir kısmında da sevdiği tabloların ve bizim (flaşsız) fotoğraflarımızı çekti.

bir arkadaşım cem'den bir yaş büyük oğlunun farklı bir sergiyi kulaklıklarla gezdiğini, sergiyi dinleyerek gezmenin de çocuklar için ilgi çekici bir yöntem olduğunu anlattı. bir dahaki sefere bunu denemeyi düşünüyorum. aslında bir kez daha gidebilirsem sergiyi ben de kulaklıkla gezeceğim.

cem'in topuk ağrısını ve kaka meselesini unuttuğunu görünce üst kattaki çarlık rusyası'ndan sahneler sergisini de gezdik. gitmişken mutlaka görülmesi gereken bir sergi.

müzede sergiyle ilgili olarak 6-7 ve 8-12 yaş arası çocukların katılabileceği eğitim programları var. TIK

sergi çıkışı istiklal caddesi'nde biraz yürüdük. sokak çalgıcılarını dinledik, dondurma yedik, robinson crusoe'da epey vakit geçirdik, cem bu kitabı aldı. güzel bir pazar günüydü.

sayfa sayfa okunası sözlük :: açık kitap

2011-01-03T20:37:00.003Z

"Sevmek. Sevilmek. Kendi önemsizliğini asla unutmamak. Çevrendeki hayatın o dile getirilmez şiddetine ve adice eşitsizliğine asla alışmamak. En hüzünlü yerlerde coşkuyu aramak. Güzelliğin izini ta inine kadar sürmek. Karmaşık olanı asla basitleştirmemek, basit olanı asla karmaşıklaştırmamak. Kuvvete saygı göstermek ama iktidara asla. Ve hepsinden önemlisi, gözlemek. Uğraşmak ve anlamak. Hiçbir zaman başını başka tarafa çevirmemek. Ve asla ama asla unutmamak."

Arundhati Roy

Açık Kitap : Yazı Kalır, Entelektüel, sf. 248

sayfa sayfa okunası sözlük :: açık kitap

TIK

gracias a la vida :: teşekkürler hayat

2010-12-31T10:55:00.005Z

2010'u geride bırakırken bu şarkıyı söylüyorum.

hayatımın en güzel yılıydı.
teşekkürler hayat!

teşekkürler hayat; verdiğin her şey için; her açtığımda

siyahı beyazdan, cennetin huzmesini karanlıktan,

sevdiğim erkeği kalabalıktan çıkarıp bana sunan gözlerim için

teşekkürler hayat, verdiğin her şey için

hayatın sesi ve kelimelerim

düşüncelerim, ettiğim kelamlar,

annem, dostlarım, kardeşim ve parlayan güneş

ve aşkın izleri için

teşekkürler hayat, verdiğin her şey için;

duyduğum tüm sesler; gece, gündüz,

ağustos böcekleri, kanaryalar, çekiçler

motorlar, köpek bağırışları, rüzgar

ve yarin sakin fısıltıları için

teşekkürler hayat, verdiğin her şey için;

caddelerinde, göl kıyılarında, dağlarında

ovalarında, leb-i deryada yahut suya hasret çöllerinde

ve evlerinde yorulan adımlarım için

teşekkürler hayat, her şey için;

yıkıntılardan kendimi yeniden yaratabildiğim

ve yeniden hayata sunabildiğim için

kahkahalarım, gözyaşlarım

ve bu şarkı için

her şey için teşekkürler

emzirme reformunu destekliyorum

2010-12-28T23:01:00.001Z

1) Türkiye'de 6 ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç?

% 1,5 gibi bir orandı galiba. çok düşük olduğunu biliyorum.

2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütüyle beslediniz?

Cem'i 16 ay. Başlarken 2 sene emziririm diye düşünüyordum, kendisi 15 ay civarı emmeyi çok azaltmıştı, bıraktığımız günlerde günde 1 kez falan emiyordu kısacık. Bıraktırmak için bi çaba gerekmemişti, aramızda bir cümle: "meme bitti" fakat bu cümleyi ilk söyleyen bendim. Hiçbir sorun yaşamamış olmamıza rağmen şimdi olsa ben söylemezdim. Bebek memeye doyduğunda kendisi bırakır diye okumuştum, doğruymuş. Bu süre tabii ki bebekten bebeğe değişecektir.

Rüya'yı doğduğundan beri sadece anne sütüyle besliyorum; henüz 3. ayını bitirdi. 2 sene emzirmek istiyorum, önümüzde uzun bir yol var.

3) Kaç ay doğum izni kullandınız?

Bebeklerim doğduğunda çalışmıyordum. Çalışıyor olsaydım en az 1 sene çalışmak istemezdim; ücretsiz izin alırdım. Çalıştığım yerde böyle yapanlar vardı.

4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?
bkz. 3

5) Emzirdiğiniz ya da süt izni kullandığınız için isyerinde tepki ile karşılaştınız mı?
bkz. 3

6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarda emzirdiğinizde sıkıntı yaşadınız mı?

Hayır yaşamadım sadece bazı insanların ortalıkta bu kadar rahat emzirebilmeme şaşırdıklarını gördüm. Bu da onların doğal bir tepkisi, şaşkınlıkları geçince normale dönüyorlar :)

Şimdiye dek emzirdiğim halka açık yerler: Cem'in okulunun bahçesi, parktaki bank, kafe, lokanta, taksi, arkadaş evi (arka odalara gitmeden, kendimi sohbetten koparmadan), Paşabahçe (yenilenen mağazalara pufları koyanlara çok teşekkür :), İkea (ortalıktaki sandalyelerden birinde, emzirme odası uzaktı, yakın olsaydı bile orası bana küçük ve havasız geliyor), müze, doğum sonrası bedene kot almaya çalışırken girdiğim soyunma kabini.

7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Emzirme danışmanlığı ya da yeterince psikolojik destek bulabildiniz mi?

Emzirmek için etrafta bir köstek, annenin kafasında da endişe olmaması yeterli nimettir bence.

Emzirmeyi ilk doğumdan sonra ziyarete gelen halamdan öğrendim. Ondan önce çevremde dolanan hemşirelerden ve hastane odasındaki tvde dönen emzirme ile ilgili programdan pek bir şey öğrenememiştim.

Her iki bebeğimi de emzirirken en büyük desteği Onur'dan gördüm. Bence emzirmek, bebeği saymazsak iki kişilik bir iş. Babayla annenin işi. Ev işlerinde ve varsa ikinci çocuğun bakımında babanın sorumluluk üstlenmesi gerekiyor. Sorumluluğu tabii ki sadece emzirirken değil ömür boyu alması şart ama emzirme döneminde biraz daha şart çünkü bu durum anneyi rahatlatıyor ve güvende hissettiriyor, rahat anne bol süt üretiyor. Bir de anne emzirme döneminde arada sırada saçmalarsa, bir konuyu uzatırsa vs. baba normal zamanlardaki tepkilerini vermek yerine he deyip geçiversin. Emzirme döneminde ekstra anlayıştan kimseye zarar gelmez; biraz alttan almak iyidir. Gerginlik sütü azaltır. Anne de emziriyorum diye abartıp sınırları fazla zorlamasın tabii, herkesin bi patlama noktası var :p

8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan "sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük" şeklinde baskı gördünüz mü?

Bana herhangi bir konuda baskı yapmaya cesaret edebilecek kimse yoktur çevremde :) Ama bazı laflar söylenmiştir. Bazen dokundurmalar şeklinde bazen de pat diye "demek ki doyuramıyorsun" deyiverdiler. Teyzenin tekinin bu lafı ettiği ay bebeğim tam 1,5 kilo almıştı, yazıyla bir buçuk kilo. Sebep bebeklerimin ilk 1,5 ayda çoook uzun süreleri memede geçirmeleriydi. İyi kilo alan, açlıktan ağlamayan, bezini sık kirleten bebek, ilk günler 24 saati bile memede geçirmek isteyebilir. Bu sütün az olduğunun, bebeğin doymadığının göstergesi değildir. Meme yenidoğan için sadece karın doyurma aracı değil, rahim içi hayattan dünyaya geçiş sürecinde adaptasyonun ilk durağıdır. Bunu bilerek memelerini ilk 1,5 ayda, bebeğinin istediği süre boyunca ona sunan anne emzirmede sorun yaşamaz. Bu annenin still tee'ye, malt içeceğine, 50 bardak su içmeye, şerbetli tatlıya, bakliyat tüketmeye, süt arttırıcam diye pompaynan süt sağmaya, hesaba kitaba ihtiyacı kalmaz. Anne acıkınca yer, susayınca su içer ve ikiz bebeklerini bile rahatça emzirebilir. Eğer bu erken dönemde saat, dakika hesaplarına girilirse, süt ölçümlerine kafa takılırsa, yaşamı bebekten önceki gibi devam ettirmek bir hedef haline getirilirse, ilk üç ay dolmadan düzen de düzen diye tutturulursa süt gerçekten yetmeyebilir. Düzen sadece annenin oturtacağı bir şey değil, bence en güzel rutin, dayatmadan uzak şekilde, bebek ve anne işbirliğiyle oluşur. Her şeyin bir sırası var, düzen 3. aya doğru yavaş yavaş oturuyor, hiçbir şeyi zamanından önce oldurmaya çalışmamak lazım. Acele işe şeytan karışır.

Cem 6 aylık olduğunda ise "daha ne kadar emecek?" diyen tipler türemişti.

Böyle sorular ya da sorunlar desem daha doğru, genellikle kendi geçmiş anneliklerini sorgulayan, dipten dibe kendilerinden memnun olmayan, suçluluk hisseden annelerin başının altından çıkıyor. Keşke bunun farkında olsalar da emziren anneyi rahatsız etmek yerine, kendi sorunlarıyla yüzleşseler.

9) Emzirme reformunu biliyor musunuz? Sizce neden gerekli?

Evet biliyorum. Hem bedenen hem de psikolojik yönden sağlıklı nesiller için toplumda emzirme bilincinin oluşması gerekiyor. Bunun için süt izninin ve doğum izninin yeniden düzenlenmesi, doğumdan sonraki dönemde anneyle bebeğe ihtiyaç duydukları sürenin verilmesi şart. Emzirme reformunun buna katkısı olacağına inanıyorum.

10) Emzirme reformunu web sitesinde desteklediniz mi? www.emzirmereformu.com'daki formu doldurmanız yeterli.

Evet.

Mim bana Işıl'dan geldi ben de Deli Anne'ye paslıyorum.

yeni yılın hediyesi :: çoluk çocuk | patti smith

2010-12-26T07:33:00.004Z

yeni yılın hediyesi.

patti smith'in hatıratı. kitabın orijinali 2010 ocak ayında çıkmış. yılın ilk 9 ayını hamilelikle, son 3 ayını da bebekle geçirirken dünyadan epey kopmuş olmalıyım ki kitaptan ancak türkçe'ye çevrildiği zaman haberim oldu.

***

blogda patti smith

patti smith: dream of life

patti smith istanbul'da

dinle :: lo and beholden

benimle oynar mısın

2010-12-23T11:16:00.005Z

onur dün bülent ortaçgil'in yeni albümünün çıktığını okumuş; istersen dedi, gazetenin web sitesinden albümdeki denize doğru isimli şarkıyı dinleyebilirsin.

biraz önce rüya'yı sabah uykusuna yatırmış (nasıl olduysa slingde değil bizim yatakta uyuyor şu anda, yatağa koyunca hemen uyanırdı, bugün kalkmadı :) kahvaltıya oturuyordum ki aklıma dünün gazetesindeki bülent ortaçgil röportajı geldi. epeydir kahvaltıda gazete okuduğum yoktu, hem gazete okumadığım için hem de rüya hep slingde uyumayı tercih ettiği için. her neyse, röportajın son sorusu, aldığım ilk albümlerden biriyle, henüz ortaokuldayken edindiğim, bülent ortaçgil'in yıllardır dinleye dinleye eskitemediğim, kapağından müziğine, sözlerine, her şeyine bayıldığım albümü benimle oynar mısın ile ilgiliydi. şarkıları dinlerken ortaçgil'in bu albümü 24 yaşındayken çıkarmış olduğu aklımdan geçer, her seferinde şaşırırım. ilk dinlediğim günlerin 13-14 yaşlarıma denk geldiğini düşünürsek, o zamanlardan bugüne, her yaşıma hitap eden ve hiç eskimeyen böyle albümlere pek sık rastlamadığımı rahatlıkla söyleyebilirim.

- son olarak tüm konuştuklarımızdan bağımsız, insanlar "Benimle Oynar Mısın?" albümünü neden bu kadar çok seviyorlar?
çünkü üstesinden gelemiyorlar. o kadar az sözle o kadar çok şey anlatıyor ki tüketemiyorlar. bu acıklı bir şey mi onu da bilemiyorum.

albümden bir şarkı dinle :: suna abla

cehenneme övgü

2010-12-21T19:00:00.005Z

"Kendi kendine yeterlilik: Köylü gıdasını yetiştirir, yemek pişirir, evini yapar, atmaz tamir eder, şifalı otları bilir, doğayı tanır dengesini kollar, şarkı söyler, destan anlatır. Artık yemek pişirebilmek bile ayrıcalık olma yolunda. Günlük hayatımızın idamesinde hepimiz bir megamakinanın çaresiz uzantılarıyız."

yazının tamamı için TIK

alıntı gündüz vassaf'ın bu haftaki yazısından. gazete okumadığım için yazıyı bana onur okudu. gazete okumuyorum ama arada gündüz vassaf gibi okumaktan vazgeçemediğim bir iki yazarın arşivine girip onların yazılarını okuyorum. gündüz vassaf arşivini herkese tavsiye ederim, kitaplarını da.

cehenneme övgü'yü istanbul'a geldiğim sene okumuştum. ilk sayfasına 28 ocak '93, perşembe diye tarih atmışım. o zamanlar aldığım kitaplara tarih atardım. üniversitede ilk senemdi, 17-18 yaşlarında yani şimdiki yaşımın yarısındaydım. bu da demek oluyor ki, bir o kadar daha yaşamışım ve bugüne kadarki hayatımın tam yarısını istanbul'da geçirmişim. bu kitabı o zamanlar bulup okuduğum için kendimi hep şanslı saydım. o yaşlar, benim bu kitabı okumam için en doğru zamanlardı. "bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti." diyebileceğim kitap bu kitaptır. yetişkinliğe ilk adımlar, taşradan sonra istanbul, aileden ayrı hayatın ilk günleri, pek de istemeden öylesine ikinci tercihe yazıp kazandığım bölümün ve hevesle geldiğim istanbul şehrinin beni kimlerle tanıştıracağını, nerelere götüreceğini ve gelecekte nasıl biri olacağımı merak ettiğim zamanlar.

şimdi kitaba bakıyorum ve bu kadar çok cümlesinin altını çizdiğim başka bir kitap var mıdır diye merak ediyorum. sayfa boşluklarına yazdığım notlar bana kitabı nasıl büyük bir heyecanla okuduğumu hatırlatıyor. bu kitap ödünç veremediğim tek kitaptı, alıntı beni o günlere götürdü.

sizin de böyle bir kitabınız oldu mu? hangi kitaplar etkilemişti sizi?

gerçekleşen bir rüya

2010-12-19T15:31:00.006Z

geçen sene bugün günlüğüme aşağıdaki resmi ve altındaki 3 soruyu eklemiştim.

seneye bu zamanlar hayatımız şimdikinden ne kadar farklı olacak?

2 ay sonra bu zamanlar?

önümüzdeki ay bu zamanlar?
.
.
.
bu soruları yazarken yaklaşan 2010'dan bize bir kız bebek getirmesini diledim.
o günden bir süre önce dileğimi buraya da yazmıştım, oldu!

2 ay sonra : 2010, 19 şubat

6 haftalık hamileyim

1 yıl sonra : 2010, 19 aralık
rüya 1 hafta sonra 3 aylık

teşekkürler 2010

sling :: hug-a-bub

2010-12-16T08:53:00.007Z

cem ilk aylarında puseti ve evde bile kucağım dışında bir yerde durmayı reddettiği için kanguru kullanmıştım. o zamanlar slinglerden haberim yoktu. aslında sling yeni bir şey değil, çingenelerin bebeklerini gün boyu üzerlerinde taşımak için pratik bir şekilde kendilerine bağlayıverdiklerini görmüşsünüzdür, işte sling dediğimiz şeyin bundan bir farkı yok.

hamileyken doğumdan sonra sling kullanmayı istiyordum. o dönemde slingler hakkında biraz araştırma yapmış farklı sling modelleriyle karşılaşmıştım. hangisini seçeceğimi, nasıl karar vereceğimi sorduğumda hepsini deneyip ona göre karar vermemi öneriyorlardı. bütün slingleri, üstelik içine bebeği de koyarak nasıl deneyecektim? tek omza takılan babasling tarzı slingler, bağlama derdi olmayacağı için bana uygun gibi gelmişti ancak onların da bebek kilo aldıkça ağırlığı taşıyan tek omzu zorladığını duydum. sonunda bebeğim doğmadan sling almamaya karar verdim, bebeğin huyunu suyunu anlayıp modeli ona göre seçecektim belki bebek hiçbir slingi istemeyecekti. o zaman böyle düşünmüştüm ama şimdi sling sevmeyecek bir bebek olabileceğine ihtimal vermiyorum. rüya 2 ay boyunca benim uyanık olduğum hemen hemen tüm saatleri sling içinde geçirdi ve slingi hala cok kullanıyoruz, öyle ki hamileliğim 4 trimester sürdü diyebilirim.

sling konusunda danışmanım ışıl oldu. ilk görüştüğümüzde 7 aylık hamileydim, hangi slingi alsam diye sorunca bana derin büyüdüğü için artık kullanmadıkları hug-a-bub'ı verdi. verirken de nasıl bağladığını ve bebeğini nasıl yerleştirdiğini gösterdi. sling kullanmaya hevesliydim ama ışıl gösterirken o model slingin (wrap sling) kullanımı gözümü korkutmuştu. acaba bebeğim doğduğunda bağlanışını hatırlayabilecek miydim? ışıl unutursam internetten videolarını bulup izleyebileceğimi söyledi. yenisini alacak olanlar için söyleyim, slingin içinden kullanım cdsi çıkıyor. bağlamayı beceremeyip en baştan pes etmekten korkuyordum ama hub-a-bub'ın web sitesindeki fotoğraflara bakarak slingi kolayca bağladım. bir kere bağladıktan sonra da tekrar fotoğraflara bakma ihtiyacı duymadım. bu model slingler ilk bakışta ne kadar zor bağlanıyor gibi görünseler de bağlama işi ilk denemeden sonra hemen öğreniliyor.

sling rüya'nın dünyaya alışmasında çok etkili bir araç oldu çünkü ana rahminden sonraki ilk günlerde en rahat ve huzurlu pozisyon anneye olabildiğince yakın durmak. rüya slingdeyken uykularına kolayca daldı, uzuuuun uzun uyudu. ağlamaya başladığında slinge koyar koymaz sakinleşti (hala da öyle). ben slingin sütümü arttırdığına bile inanıyorum. o slingde uyurken cem'le oyunlar oynadım, ona kitap okudum, yemeğini hazırladım... şimdi bunları yazarken bile rüya slingde, derin uykuda. dışarda dolaşmak da slingle pusetle olduğundan çok daha kolay, hele de istanbul kaldırımları düşünüldüğünde. ancak rüya biraz fazla ağırlaştı son zamanlarda, artık dışarı çıkarken puset kullanıyorum aksi takdirde belim çok ağrıyor. bu sıkıntıyı belki herkes yaşamıyordur, benim belim zaten biraz nanemollaydı. wrap sling ağırlığı bele değil omuzlara ve sırta dağıtan bir model olmasına rağmen bebek büyüdükçe ağırlıktan bel de nasibini alıyor, özellikle uzun yürüyüşlerde. diğer slingleri denemediğim için bilemiyorum (siz de tecrübelerinizi yazarsanız sevinirim) ama hug-a-bub'dan çok memnun kaldık biz. ne kadar teşekkür etsem azdır ışıl'a :)

yorumlara yazdığım bir notu buraya da eklemek istedim, unutmak istemediğim bir detay:

"anne kaleminden, ben de cem'de bilmiyordum slingi, onda şimdi zararlı olduğu söylenen kanguruyu kullanmıştım. cem'le başka türlü dışarı çıkmak olanaksızdı. rüya'da ise uykusuz gecelerin çözümü sling oldu. slinge girer girmez demeyim de, max. 10 dakika sonra uyuyordu. hep -di, -dı diyorum, henüz 2,5 aylık olmasına rağmen ama o ilk zamanlarda, daha onun nasıl rahat edeceğini bilemediğim keşif günlerinde çok rahatlatıcıydı sling. şimdi ise biliyorum sling ikimizin de en sevdiği ürün. rüya slingi elime aldığım zaman gülmeye başlıyor, hevesle bekliyor ve bağlama işim bitince bana gelmek istediğini mimikleriyle, kollarıyla belli ediyor :)"

emzirme yastığı

2010-12-09T00:39:00.009Z

iki bebeğimde de çok kullandım emzirme yastığını, hala da kullanıyorum. rüya ve cem'den başka arkadaşlarımın çocukları efe, defne ve deniz de doğdukları zaman bu yastığa baş koydular. ürünün doğumdan sonraki ilk haftalarında günün büyük bölümünü emerek geçiren bebekler ve anneleri için faydalı bir icat olduğu konusunda hepimiz hemfikiriz.

emzirme yastığı, emzirirken koltukla bütünleştiğim günlerde beni kol ve bilek ağrısından kurtardı, bebeklerim için rahat, yumuşak bir zemin sağladı. bu yastık sayesinde emzirirken okuyabiliyorum, film izleyebiliyorum hatta rüya emerken uyuyakaldığında yerimden kalkmama gerek kalmadan filme ya da kitaba devam edebiliyorum. böylece yatağa koyduğum anda gözünün açılması riskine girmeden filmi sonuna kadar izlemiş oluyorum :) ayrıca yastığı, bebeğin sırtını orta kısma yerleştirip hafif dikleştirerek yatırmak için kullanmak da mümkün. bebeğiniz oturmaya başladıysa, dengesini kaybettiğinde düşmemesi için onu C şeklindeki yastığın ortasına oturtup kenarları düşmesini engellemek için de kullanabilirsiniz. bizdeki yastık 5 bebek ve anneleri tarafından tepe tepe kullanıldığına göre yeni annelere ve bebek bekleyenlere rahatlıkla önerebilirim bu ürünü.

hrant'a

2010-12-07T09:56:00.006Z

deli anne'den gelen 55. sayfa mimine göre kitaplığın karşısına geçip gözü kapalı seçeceğimiz bir kitabın 55. sayfasından bir pasaj yazacağız. ne olacak alakasız bir kitabın kimseyi alakadar etmeyecek 55. sayfasından öylesine havada asılı kalacak bir paragraf yazınca anlamıyorum. daha önce de dolaştı böyle mimler ortalıkta hatta bir tanesi bana da geldi, slyvia plath'ın günlükleriydi elimin altındaki, yazdım bir paragraf gitti.

ben şimdi kütüphane karşısına falan geçmeden yine elimin altındaki kitaplardan birinden bir pasaj yazıyorum. zaten deli anne de başucu kitaplarından birinden, mesnevi'den yapmış alıntıyı.

ölümünden kısa bir süre sonra yayımlanan hrant'a adlı kitap, hrant'ın ardından yazılan mektuplardan ve yazılardan oluşuyor. kitapta yazısı bulunan yazarlardan bazıları: adalet ağaoğlu, ali nesin, ara güler, banu güven, gündüz vassaf, murathan mungan, perihan mağden, piyale madra, rakel dink, sevan nişanyan, sezen aksu, vedat türkali, yılldırım türker.

55. sayfa ayşe gül altınay'ın yazısına rastlıyor.

"Savaş oyununu oynamamakta, savaş dilini kullanmamakta ısrar eden Hrant'ın kimseyi "düşman" olarak görmemek konusundaki samimi direnişi, herkese karşı ifade ettiği sevginin samimiyeti pek çok kişiyi huzursuz ediyordu. Türk milliyetçiliğinin egemen biçimlerini şekillendiren "düşman" söylemini, "düşman"ları acı çeken insanlara dönüştüren güçlü hikayeleri ile kırıyor, insanları bu acıları hissetmeye, kendi acıları üzerine düşünmeye ve başkalarının acılarından sorumluluk duymaya zorluyordu.

Hrant'ın derin insanseverliği herkese bir şekilde dokunuyordu. Etyen Mahçupyan'ın acılı ifadesiyle:

'Hrant'ın gidişine bugün yürek dayanmıyorsa, onun yüreğinin hepimizi kucaklayacak kadar derin olmasındandır. Hrant'ın gücü böyle bir yüreği liderlik vasfıyla, cesaret ve ahlakla bütünleştirmesindeydi. Ama Hrant'ı asıl Hrant yapan şaşırtıcı, birçokları için yadırgatıcı samimiyetiydi. Bu toplumun çoktan kaybettiği, hatırlatıldığında gocunduğu, önüne çıktığında ürktüğü samimiyet...

Hrant bu özelliğiyle hepimize ahlaki bir duruşun ne olduğunu, insanın 'kendisi' olmasının nasıl bir şey olduğunu gösterdi ve gerçekte bize kendi ezikliğimizi hatırlattı. Onu hazmetmek o yüzden kolay değildi. Sırf varlığıyla ve apaçık insani duruşuyla Türkiye'yi utandıran adamdı o...'

(Zaman, 21 Ocak 2007)"

babies'i izler misiniz?

2010-12-03T15:20:00.013Z

geçtiğimiz yaz bu filmi izlemeyi çok istediğimden bahsetmiştim. özge sağolsun, o günlerde yollamıştı da izleyebilmiştim, hamileydim. filmi bayram tatilinde onur'la ve annemlerle birlikte bir kez daha izlediğimde rüya 1,5 aylık olmuştu.

bazı arkadaşlarım sıraya girdiler, güya izledikten sonra filmi onlara verecektim, olmadı bir türlü. bu arkadaşlara güzel bir haber şimdi: az önce rüya hanım'ı emzirirken film izlediğim sitenin (daha dün keşfettim) arşivinde babies'i gördüm. linki hemen aşağıda.

biz filmi çok beğendik. öncelikle bebek bekleyenlere ve bebeği olanlara diyecektim vazgeçtim, herkese tavsiye ediyorum, çok güzel bir belgesel babies, kaçırmayın.

izlemek için TIK

3 numara

2010-11-26T10:43:00.012Z

2 aylık oldu rüya. zaman ne kadar çabuk geçti. her gün soruyorum kendime "bu son mu yasemin, bir bebeğin daha olmayacak mı?" son olduğunu düşününce, hiç geçmesin zaman, bu anları hiç unutmayım hatta hamileliğin ikinci yarısına dönüp tüm o ayları bir de kışın yaşayım falan istiyorum. bu yaz 3. trimester hamilesi için pek zorluydu biliyorsunuz. son değil bir bebeğin daha olabilir diye düşünecek olursam ise, "vaktin varken çok fazla sallanma, araya ilk iki çocuk arasındaki kadar yıl koyma, köprüden önce son çıkışı kaçırma" diyorum. ikinci seçenek çok daha iyi geliyor ne yalan söyleyim fakat yaş itibariyle hala vakit var gibi görünse de işin nakit kısmını iyice bir düşünmek gerekiyor. hadi onu geçtim, ikisine iki kişi ancak yetişiyoruz, onur cem'i antrenmana götürüyor, ben bebekle ilgileniyorum; ilerde ikinciyi yaşgününe götürürken üçüncüye kim bakacak? artık onu sırtıma bağlayıp her yere taşıycam herhalde. aileler istanbul dışında, yardımcı da istemiyoruz, bilmiyorum. keşke insanların istedikleri kadar çocuk sahibi olabildikleri muassır medeniyetlerden birinde yaşıyor olsaydım. bakalım ne olacak, çocuk söz konusu olunca kesin karar verebilen bir insan olamam ben. arkadaşlarım var, istemiyoruz diyorlar, yok çocukları; ya da 1'den şaşmam diyorlar, konu çoktan kapanmış gitmiş; son grupta ise en fazla 2 çocuğum olabilir diyenler var, ikinci bebek için uygun zamanı bekliyorlar. bir biz varız "ver allahım ver" diye ortalıkta dolaşan, bebekleri doğar doğmaz hemen bir sonrakinin hevesine düşen. o kadar meraklıydın da neden bu yaşta 2 çocuklusun diye soracak olursanız, cevabım evdeki hesap çarşıya uymadı olur, bizim çocuklar ancak gelebildiler, ne yapalım. peki siz hangi gruptansınız?

2 aylık rüya'nın sevdiklerini yazayım diye geldim, 3. bebek hayalleri ile gidiyorum. rüya'yı da başka bir gün anlatırım artık. güzel bir haftasonu, herkese.

sıkılıyorum

2010-11-25T10:35:00.014Z

yaklaşık bir ay önceydi, cem kanepede mışıl mışıl uyuyan kardeşini bir süre uzaktan izledikten sonra bakın bana ne dedi:

- kardeşim ne güzel istediği zaman istediği kadar uyuyabiliyor. ben sabahın köründe zorla uyanıyorum, buzz gibi servise binip o sıkıcı okula gitmek zorunda kalıyorum. okulda sıraya giriyorum, bekliyorum, beklerken çok sıkılıyorum. en çok da türkçe dersinde sıkılıyorum; off, yazı yazarken çok sıkılıyorum.

eğik el yazısı çalışmalarını ve kendi deyimiyle asker gibi (ama ne kadar doğru!) sıraya girip beklemeyi sevmediğini biliyordum da en çok buzz gibi servis kısmında içim parçalandı. bir zamanlar servisle işe giderdim, cem'in sözleri bana o karanlık, sevimsiz, alerjik sabahları hatırlattı.

the baby book

2010-11-24T09:46:00.018Z

haftasonu hep birlikte cem'in yakın arkadaşlarından birinin (kaya) evine misafir olduk böylece rüya da ilk defa anneannemden sonra bir ev gezmesine gitmiş oldu. çocuklar içerde oynar, büyükler mutfakta takılırlarken ben de slingde uyumakta olan rüya'yla birlikte kitaplığın dibindeki sallanan koltuğa oturdum. raflarda searslar'ın the baby book'unu görünce kitabı çektim ve karıştırmaya başladım. cem küçükken bir kısmı çöpü boylaması gereken pek çok kitap okumuştum. o dönemde karşıma çıkan her bebek kitabını alıp okumak konusunda oldukça obsesif bir moddaydım. onca mesaiden sonra kayda değer bulduğum az sayıdaki kitaptan biri, cem 2 yaşındayken, migros'ta karşıma çıkmıştı. o zamana kadar gelen bebeğimi şımarttığım yollu imalardan ve eleştirilerden sonra, kitabın cem'le kurduğumuz ilişkiyi destekler nitelikte olduğunu görünce çok sevinmiştim.

rüya'ya hamileliğim sırasında altını çizdiğim satırlara yeniden göz atarken bebek (ya da çocuk gelişimi mi demek lazım?) kitaplarına ilgimin epey azalmış olduğunu farketmiştim ancak the baby book'u elime alınca yeniden içinde kaybolacağım bir kitaba kavuştum. bendeki başarılı çocuk, bu kitap kadar kapsamlı bir içeriğe sahip değil, bir de kitabı orijinal dilinden okumakla çevirisini okumak arasındaki fark var tabii.

o gün kayalar'dan ayrılırken kütüphaneden the baby book ile birlikte iki kitap daha tırtıkladım, ilgimi çekerlerse onlardan da bahsederim sonra ancak şimdiye kadar okuduklarımı göz önünde bulundurarak söylüyorum, eğer benden bebeklerle ilgili tek kitap ismi vermem istenseydi, hiç tereddütsüz "the baby book" derdim çünkü bu kitap, anne babalara asıl kitabın kendi bebekleri olduğunu söylüyor. evet, kocca kitabın tek cümlelik özetini yapacak olursam william sears'ın bu cümlesi yeterli olurdu herhalde:

asıl kitap bebeğinizdir.

kitaptan:

"What is "hard" about parenting is the feeling "I don't know what he wants" or "I just can't seem to get through to her" If you feel you really know your baby and have a handle on the relationship, parenting is easier and more relaxed. There is great comfort in feeling connected to your baby. Attachment parenting is the best way we know to get connected. True, this style of parenting takes tremendous amounts of patience and stamina, but it's worth it! Attachment parenting early on makes later parenting easier (denedim, doğru :), not only in infancy but in childhood and in your child's teenage years. The ability to read and respond to your baby carries over to the ability to get inside your growing child and see things from his or her point of view. When you truely know your child, parenting is easier at all ages."

(sf.11)

martha & william sears'ın türkçe'ye çevrilen kitapları için TIK
idefiks'te indirim başlamış!

11'e 10 kala

2010-11-22T17:45:00.007Z

dün gece bu filmi izledik, iyi bir filmdi. gün boyunca filmden sahneler gözümün önünden geçti. mithat bey'i, biraz da kapıcı ali'yi düşündüğüm bir gündü bugün.
...
şimdi film hakkında okurken öğreniyorum ki, mithat bey gerçek hayatta yaşayan bir karaktermiş. filmin yönetmeni pelin esmer'in amcası mithat esmer, başrolde kendisini oynuyor. bu durumda onun filmdeki sahiciliğine şaşmamak gerek.

http://www.11e10kala.com/

anaokulu meselesi

2010-11-14T23:43:00.013Z

deli anne'nin anaokulu konusundaki mimini gördüm şimdi. rüya uyurken yazıvereyim.

cem'in anaokulu serüveni bu sene ilkokula başlamasıyla sona erdi. anaokuluna da, ilkokuluna da karar vermek hiç kolay olmadı bizim için. çocuk doktoru, jinekolog ve kuaför seçerken de aynı şekilde zorlanmıştım, bilenler bilir. gerçi bu alanlarda aradığım kişileri hala da bulmuş sayılmam ama konuyu dağıtmanın alemi yok şimdi.

* Çocuğunuzu kaç yaşında anaokuluna gönderdiniz? Anaokuluna göndermek için neyi beklediniz?

cem'i anaokuluna 3 yaşını bitirdikten sonra uzun yarım gün tabir ettikleri şekilde göndermeye başladım. 11 civarı bırakıp 4'te alıyordum. sonra zamanla buranın bize hiç uygun bir yer olmadığını gördüm ve 9.30-15.30 arasi acik olan başka bir anaokulu buldum. cem okula başlayana kadar buraya devam etti.

anaokuluna göndermek için cem'in derdini bana tam olarak anlatacak kadar konuşmasını bekledim ve orada olup bitenleri bana anlatacağından emin olduktan sonra onu oraya bırakabildim. bunu yaptığıma çok memnunum çünkü ilk bulduğum yerin adam gibi bir yer olmadığını anlamamda cem'in rolü çok büyük oldu.

* çocuğunuza anaokulu seçerken olmazsa olmaz diyeceğiniz, sizin için en önemli kriter, bu olmazsa evde bakılsın diyeceğiniz şey nedir?

benim için okul seçiminde 1 numaralı kriter okulun güzel bir bahçeye sahip olmasıydı. çocuklar, yaz-kış, hava nasıl olursa olsun, mutlaka HER GÜN bu bahçeye çıkmalıydılar. ben "cem bugün biraz hasta, burnu akıyor, öksürüyor vs., bahçeye çıkarmayın" gibi bir mazaret asla öne sürememeliydim. günün programla belirtilen belli saatleri mutlaka bahçede geçmeliydi ve bahçeye çıkamayacak kadar hasta olan öğrenci o gün okula gönderilmemeliydi.

bu kriterin içinde bence çok önemli iki kriter daha saklı:

1) bahçeye her gün vakit ayrılması, okulun özgür oyuna önem verdiğini gösteriyordu yani çocukların öğretmen müdahalesi olmadan açık havada istedikleri şekilde oynayabilmeleri özgürlüğüne.

2) bahçede oyun saatlerinin programla ve değişmeyecek şekilde sabitlenmiş olması ve konunun veli müdahalesine kapalı oluşu ise, benim için okulun ilkelerinden müşteri/veli memnuniyeti için ödün vermediğinin göstergesiydi.

bugün veli'nin velisinin istediği, yarın ali'ninkinin istediği olsun derken bir okulun ne kadar ilkesizleşebildiğini daha önce görmüştüm. bu okulu seçerken bana en başta anlatılan neyse onu yaşadım ve iki yıl boyunca hiçbir kurala ya da uygulamaya karışma ihtiyacı duymadım; karışanların isteklerinin yerine getirilmediğini görmekse içimi rahatlattı.

ben anaokulunu çocuk bakım evi olarak görmüyorum. eğer bahçeye gereken zamanı ayıran bir yer bulamasaydım cem'i anaokuluna hiç göndermeyebilirdim çünkü ben onu 5 aylıktan itibaren her türlü havada her gün dışarı çıkarmış, parka, sahile, bisiklete binmeye, büyükanneye, arkadaşa vs. götürmüştüm. cem'in ve bence her çocuğun buna mutlaka ihtiyacı var. bütün gün kapalı alana tıkılıp öğretmenlerin direktiflerini yerine getirmesi beklenen çocukların okuldan sıkılmalarına, hatta sık sık hastalanmalarına şaşmamak gerek.

* türkiye'deki anaokullarında rastlamadığınız, keşke olsa dediğiniz bir uygulama var mı?

türkiye'yi bilmem ama istanbul'da çok anaokulu gezdim. 1 tanesi dışında (cem'in okulu değil burası) adamakıllı bir kütüphanesi olanına rastlamadım. usulen konmuş raflardan ve orada bulunan, istersek sayabileceğimiz miktardaki ebleh çocuk kitaplarından bahsetmiyorum. anaokulunda gerçek bir kütüphane olmalı diyorum. çıkan yeni yayınların takip edilip kütüphaneye hemen dahil edildiği, çocukların ödünç alma sistemine, yani kütüphane kültürüne erken yaşta alıştıkları bir ortam.

burda öğretmenlerin de "okumayı" bilmeleri, çocuklara nutuklarla ya da faaliyet adı altındaki klişe yöntemlerle sıkça kullanılan ifadeyle "okuma sevgisi aşılanamayacağının" farkında olmaları gerekiyor. okumayı öğrenmek, harfleri çözmekten, sesleri tanımaktan vs. ibaret bir olay değil ama bazı anaokulları, çocukları doğrudürüst bir tek kitapla tanıştırmamalarına rağmen okuma yazmayı öğreterek ilkokula gönderiyor, ne yazık. bu çocuklar, sbs ya da artık adı her ne karın ağrısı olacaksa, o sınava "rakiplerinden" bir adım önde başlamış oluyorlar çünkü 1. sınıfta okuma-yazma ile uğraşmak durumunda kalmadan direkt hazırlıklara başlıyorlar.

* türkiye'deki anaokullarında yaygın olarak rastladığınız, saçma bulduğunuz uygulama var mı?

ilk aklıma gelen: yıl sonu gösterisi.

* çocuğunuz anaokuluna başladıktan sonra en çok zorlandığınız konu?

cem okula çok hevesle ve isteyerek başladı ve ilk gün beni el sallayarak uğurladı. öğretmenler orada kalmamı isteseler de ben cem'in ve kendimin isteğine sadık kalarak ilk günden okuldan ayrıldım. her şey çok güzel başlamıştı ama birkaç ay sonra cem okula giderken zorlanmaya başladı ve bir gün yolda, ben onu bırakıp ayrıldıktan sonra her gün arkamdan ağladığını, o gün de aynı şeyi yapacağını söyledi. şaşırdım ve çok üzüldüm; okuldan bana hiçbir şey söylememişlerdi. o gün okul kapısında cem benden ayrılmak istemedi ama güç de olsa ikna edip onu orada bıraktım. 45 dakika sonra gizlice geri dönüp okulun bahçesinde oyalanmaya başladım. bahçede gezinirken açık olan pencereden oğlumun inceden "anne, anne" diye mızıldayan sesini duydum. neyse ki öğretmeni cem'i ayrı bir odaya almış onunla bire bir ilgileniyor ve hamurla bir şeyler yaptırmaya çalışıyordu ama bu ne kadar zamandır böyleydi, neden bana bu durumdan hiç bahsedilmemişti? cem söylemeseydi ben onun okulda mutsuz olduğunu hiç bilemeyecektim. hemen içeri girdim, konuştum, ettim, aldım cem'i eve getirdim. işte burası o ilk yerdi. şimdi olsa o okulu hemen o gün bırakırdım ama o zamanki kafamla yeni yeri bulduktan sonra bıraktım. diğer okula başlayana kadar geçen sürede ailelere karşı dürüst olmadıkları başka konularla da karşılaştım.

anaokullarını gezdiğim günlerde, onur'un izlenimlerimi dinledikten sonra yurdumun anaokulları için söylediği, unutamadığım bir cümle var. ilk duyduğumda çok güldüysem de gerçek ve acı, okulların çoğunda:

only survival is guaranteed.

okullar çocuk odaklı değil veli odaklı. velilerin beklentilerini karşılıyorMUŞ gibi yaparak olabildiğince kolaya kaçıyorlar ve işlerini gerektiği gibi ciddiye almıyorlar. veliden maksimumu koparmaya çalışırken, maliyetleri düşürmek için her türlü kaynağın en ucuzuna kaçıyorlar. bilgi akışı konusunu önemsemiyorlar, veliyi idare etmekte ustalaşmışlar. genellediğim için üzgünüm ama 2007-2010 yıları arasında istanbul'da benim görebildiğim anaokullarının manzarası bu şekildeydi. istisnalar yok mu, var ama bunları bulmak için epey uğraşmanız gerekiyor.

bir dokunup bin ah işitilen bir soru oldu bu.

* anaokuluna başladıktan sonra çocuğunuzda gözlemlediğiniz en önemli gelişme ne oldu?

cem diğer çocuklarla arkadaşlık kurup bu ilişkiyi sürdürmeyi öğrendi, belki her çocuk gibi zaten biliyordu ama okula gitmeseydi bunu yapabileceği bir ortamı olmayacaktı. okul sayesinde cem'in sosyal bir hayatı oldu, bunu ona benim bu şekilde sağlamam çok zordu hatta imkansızdı.

şimdi gittiği her iki okuldan da aileleri ile görüşmeyi sürdürdüğümüz iki tane çok yakın arkadaşı var. iki sene boyunca devam ettiği ikinci anaokulundaki arkadaşlarının çoğunu bugün artık göremiyoruz, cem onları özlüyor.

anaokulu seçimi hakkında yazmıştım: http://cemuyurken.blogspot.com/2009/12/anaokulu-secimi.html

tree house

2010-11-12T10:13:00.001Z

I have built a treehouse
I have built a treehouse
Nobody can see us
it's a you and me house

I've been climbing rocks and stones
been collecting broken bones
I've been swimming across the lakes
just to find this perfect place
I got lost into the woods
I've been covered up in mud
I've been going through a lot
just to find this perfect spot

i'm from barcelona

DİNLE

yeni doğum yapan arkadaşa yardım önerileri - 2

2010-11-04T08:41:00.008Z

siz hiç doğum yapmamış ya da yeni doğum yaptığınız günleri unutmuş olabilirsiniz ama arkadaşınızı unutmayın. sık sık ziyaretine gidin, sık gitmek zor, arayın, mail atın.

genellikle bebeğe hediye götürülür ama yeni doğum yapan annenin ihtiyacı bebek kıyafeti değildir pek. bana sorarsanız giderken anneye ev yemeği götürün ya da onun için yemek pişirmeyi teklif edin. yardımcı yoksa bebekli evde en önemli ihtiyaç yemek oluyor. son izlediğiniz film ya da son okuduğunuz kitap da makbule geçecek hediyeler arasındadır, yeni anne benim gibi süt sağmayan tiplerden biriyse tekrar sinemaya gitmesi için aradan epey zaman geçmesi gerekecektir çünkü.

yeni doğum yapan arkadaşa yardım önerileri - 1

2010-11-02T20:41:00.003Z

yeni doğum yapan arkadaş, yardıma ihtiyacı olan arkadaş demektir. muhtaç durumdaki bu arkadaşa nasıl yardımcı olabileceğinizi bilmiyorsanız beni dinleyin.

eğer arkadaşınızın büyük çocuğu varsa, bir günlüğüne ya da geceliğine onunla ilgilenmeyi teklif edin. büyük kardeşle neler yapabilirsiniz? onu bir gün okuldan alabilir, sinemaya götürebilirsiniz. ya da haftasonu bir gün birlikte lunaparka, parka, sahile ya da maça gidersiniz. hava mı kötü? evinize gidip beraber tombala, kızmabirader, lego vs. oynarsınız, resim yapar, sevdiği bir yemeği ya da tatlıyı pişirir yersiniz. biraz yaratıcı olun, bir çocukla eğlenceli bir gün geçirmek o kadar da zor değil ;)

eğer sizin de çocuğunuz varsa, hele de çocuklar arkadaşsa zaten ne yapalım diye düşünmenize gerek kalmayacak. bakın mesela alev, rüya 10 günlükken, emzirmekten bitap düştüğüm bir cumartesi akşamüstü oğlu yağmur ile birlikte gelip cem'i evden aldı. o gece cem onların misafiri olacaktı. çocuklar akşam yemeğinde ev yapımı hamburger yemişler, bol bol oynamışlar ve onlara böyle bir gecede giysinler diye önceden almış olduğum bir örnek pijamaları giyip aynı odada uyumuşlar. o gece oyun sırasında cem'in bir süredir sallanmakta olan ilk dişi düşmüş (belki fotoda görebilirsiniz) -unutmadan, aynı gün rüya'nın da göbeği düşmüştü.- çocuklar ertesi sabah salonda sandalyeler ve battaniyeden oluşan çadırlarında kahvaltı edip charlie ve lola'yı izlemişler. onur cem'i baskete götürmek üzere öğlene doğru yağmurlar'dan aldığında cem çok mutluydu.

işte size herkesi mutlu eden paha biçilmez bir yardım.

bu güzel gün ve fotolar için alev'le yağmur'a teşekkür.

eski istanbul'da lohusalık adetleri

2010-11-02T09:56:00.004Z

geçen postta, dünden bugüne istanbul ansiklopedisi'nin doğum adetleri maddesinden eski istanbul'da doğum adetleri hakkında alıntı yapmıştım. bugün de devamını eklemek istiyorum:

lohusalık adetleri

Doğumun ardından çocuğa 24 saat bir şey verilmez, üç ezan vakti geçinceye kadar çocuğun ağzına ılık şekerli su akıtılırdı. Üç ezan sonra lohusa Kuran'ın açılan herhangi bir sayfasına şahadet parmağını sürerek çocuğun dudağına götürür böylece çocuğun ağzı açılmış olurdu.

Lohusanın sütünün artması için pekmez, şrbet, mercimek çorbası, börülce, soğan, tahin helvası, karaciğer, boza, süt ve ayran verilir, süt veren kadına emzikli denilirdi. Sütü kesilen ya da olmayan lohusa akşam ezanı iki kapı arasındaki su dolu bir leğenin içine elinde taze soğan ve ciğer yer halde girer, diğer taraftan "dağda isen bayırda isen kızımın (ya da oğlumun) sütü gel" diye bağırırdı. Bunun ardından sütün geleceğine inanılırdı. Emzikli kadının sütü az ya da hiç olmazsa "sütanne" tutulurdu. Çocuğu 1,5-2 yaşlarında sütten kesmek adet haline gelmişti. Erkek çocukları kız çocuklarına göre memeden daha geç kesilirdi.

Doğumun ertesi günü lohusa ter döşeğinden kaldırılarak lohusa döşeğine getirilirdi. O günden itibaren lohusaya baldırıkara denilen otun suyundan her gün bir fincan verilirdi. Lohusa döşeğine getirildiği gün şerbet de kaynatılarak sürahilere konulur, doğan çocuk erkek ise şişeye kırmızı kurdele, kız ise al gaz boyaması sarılırdı. Bu sürahiler lohusanın akraba ve uzak semtlerdeki dostlarına gönderilir, şerbet gönderilen evden bahşiş ve mendil verilirdi.

Doğumun üçüncü gününden itibaren konu komşu, hısım akraba gözaydınına gelirlerdi. Ziyaretçilere kahve daha sonra sıcak lohusa şerbeti ikram edilir, şerbeti içenler "Allah lohusanın sütünü gür etsin." diye dua ederlerdi. Gözaydınına gelenler ikinci ziyaretlerinde "hatır sorma" adı altında lohusaya hediye getirirlerdi. Bu ziyaretler sekizinci gün sabahı sona ermek üzere 7 gün 7 gece devam ederdi. Lohusaya hediye olarak yakın akrabalar mücevher, kıymetli kumaş, ziynet altınları, şekerleme ya da çeşitli yiyecekler, çocuğa ise maşallahlar, mama takımı, çıngırak gibi oyuncaklar getirirlerdi.

Yeni doğan çocuğa doğumun ilk haftası içinde mutlaka ad verilir, doğumun üçüncü günü uğurlu bir saatte çocuğun adı konulursa da cuma namazından sonra ad verilmesi daha hayırlı sayılırdı. Babası ya da dedesi abdestliyken çocuğu kucağına alır ve kıbleye dönerek kulağına ezan okur, sonra da kararlaştırılan isim çocuğun sağ kulağına üç defa söylenerek verilirdi. İstanbul'da çocuklara iki ad vermek yaygın bir adetti. Bunlardan Mehmet, Ahmet, Hasan, Hüseyin, Ali, Fatma, Ayşe, Emine, Zehra gibi Müslümanlarca kutlu sayılan göbek adlarıdır. Bunun dışında verilen adların seçiminde de aile büyüklerinin, devrin devlet adamlarıyla ünlü komutanlarının adları etkili olurdu. Ayrıca dönem dönem moda olan adlar da vardı.

Lohusalığın 6. günü son gün toplantısıdırç Eskiden bu günün akşamına kına gecesi denirdi. Kına gecesi ya da ertesi günü bazı aileler mevlit okuturlar, gece yarısı beşik çıkma merasimi yaparlardı. Beşik ince oymalı ve sanatkarane yapılmış olup içine ağır kumaşlardan sırma yorgan ve yastık konulurdu. Beşik, ebe hanım ve çengilerle önünden ve arkasından ikişer kadın ve düğünlerde de hizmetçilik eden hamam ustaları tarafından kırmızılı yeşilli fitilli mumları eline almış vaziyette lohusanın odasına çıkarılırdı. Ebe ince sesle ninni söylemeye başlari bu sırada aile fertleri ve misafirler tarafından çengilere altın yapıştırılırdı.

Gece yemiş çıkarılması da kına gecesi adetlerindendi. Bu yemiş eğlencelerinden sonra çengiler taklitli oyunlar oynarlar, izleyicileri güldürürlerdi.

Doğumun 8. günü sabahı lohusa döşeği kaldırılır, gerek ter ve gerekse lohusa döşeklerinde yatan lohusa ve çocuk yalnız bırakılmazdı. Yalnız bırakıldığı takdirde al basacağına ve lohusanın öleceğine ve kırklara karışacağına inanılırdı. Bu nedenle çocuk doğduğu gün lohusanın ve çocuğun başına al bağlamak adeti vardı. Lohusayı al basmasından korumak için birkaç sarmısak ve soğan, kebap şişine geçirilir, şiş ve sarmısak, soğan başlarıyla birlikte al bir gaz boyamasına sarılır, şişin bir ucuna bir pabuç eskisiyle birkaç mavi boncuk bağlanır ve bunlar lohusa yatağının başucuna asılır ya da kapısının arkasına süpürge konurdu. Lohusa ayrıca doğumdan itibaren kırk gün sokağa çıkarılmazdı. Doğumun kırkıncı günü ilk defa sokağa çıkarılarak hamama götürülür, bu sırada da çeşitli eğlenceler düzenlenirdi. (kırk hamamı, kırklama)