Showing posts with label gazete kupürü. Show all posts
Showing posts with label gazete kupürü. Show all posts

Thursday, May 22, 2014

...

Ahlak, sorumluluğu üstlenmektir. Tek ahlak bu sorumluluk duygusudur. 14 yaşında çocuğun Gezi’de ne işi var diye soran yaratıklar, 14 yaşında çocukların okulda olmak yerine sanayi sitelerinde, inşaatlarda ne işi var diye sorunca ahlaklı olacağız. Değilse bütün ülke olarak o göçüğün altında kaldık.
...

tamamı burada

Friday, May 9, 2014

Azıcık da disconnect olalım lütfen!

Onur geçen hafta Sıfır Teorisi'ne (Zero Theorem) gitti, "Bir Brazil değil ama gördüğüme memnunum." diyerek döndü. İzlemeyi düşünen varsa tavsiye ediyor. Ben izlemedim, Tilda Swinton'a rağmen de pek izleyesim yok bugünlerde ancak bu durum, filmin yönetmeni Terry Gilliam ile film üzerine yapılan röportajdan alıntılar yapmama engel değil. Röportajı, festival günlerinde okuduğumdan bu yana buraya eklemek aklımda ama o sıralar blogdan, sadece blogdan değil internetten de uzaktım. Akıllı telefonum da olmadığı için günlerce internetten uzak durabildim. Söylemeden duramayacağım, ben kendime almazken, Cem yaşlarındaki çocuklarının (10-11, hatta daha küçüklerin bile kendi telefonları olduğunu gördüm) ellerine bu telefonlardan tutuşturanları anlamıyorum. İstiyorsa istesin, hayır, bitti gitti. Bir hayır diyememe hali. Gerçi belki almayı isteyen anne babalar da olabilir. Neyse, bir süredir internet mesaim çocukların okullarından gelen maillere bakmak için, o da her gün değil gün aşırı, çok hızlı bir mail kontrolünden ibaretti. Bundan böyle mail kontrol ve blog yazmayı hariç tutarsam "bir şeye bakıp çıkacaktım" diye bilgisayar başına oturmamanın çok yararını göreceğimi düşünüyorum. Yapmak istediğim pek çok şey için daha fazla vakit yaratabilmek bile yeterli bir sebep. Sosyal medya olayına blog dışında hemen hiç bulaşmamıştım zaten, bir feysim bile yok.


Bu konudan bahsetmemin nedeni Terry Gilliam'ın filminin bunlarla da ilgili oluşu ayrıca röportajda "Azıcık da disconnect olalım lütfen!" demiş. Bunu tam disconnect olduğum günlerde okumak çok hoşuma gitmişti. Azıcık disconnect olsak ölmeyiz, ölünmüyor gerçekten. Görmemeye, görülmemeye neden katlanamıyor zamane insanı, onu da tam çözemedim; çözülemeyenlerin sayısı gün geçtikçe artıyor işte böyle...

*





Friday, February 21, 2014

Saftirik


Onur Sabit Fikir Dergisi'nin son sayısını karıştırırken rastlayınca bana da söyledi:

- Gördün mü küçük İskender Saftirik ile ilgili yazmış?

Şaşırdım ama o sırada başka bir şeyle meşguldüm, bakamadım sonra da unuttum gitti. Birkaç gün geçtikten sonra bu sabah arkadaşım da küçük İskender'in, Saftirik kitaplarının çocukların yazma ve günlük tutma alışkanlıkları geliştiren yönünü vurguladığını, Cem'in yazma ve resimli günlük gibi meraklarının bu kitaplardan da etkilenmiş olabileceğini söyleyince yazıyı bulup okudum.

Yazıyı okuduktan sonra Saftirik serisini pek incelemeden, belki de sadece çok popüler oldukları için  hafife alma tuzağına düşmüş olduğumu farkettim. Şimdi Cem okuduktan sonra tepedeki dolaba Rüya için sakladığım kitapları indirip ben de okuyacağım birkaçını.

*
"Hem görsel eğitim hem de okuma alışkanlığı açısından çok değerli olan Saftirik serisinin belki de en önemli özelliği, günlük tarzında olması nedeniyle çocukları günlük tutmaya, yani yazmaya da yöneltmesi.
...

Sezdirmeden siz de okuyun


Yazar ve illüstratör Jeff Kinney’in kaleminden çıkan böyle bir karakter var: Greg. Namıdiğer Saftirik Greg. Greg’in günlük tutmaya başlamasıyla bizim de şahit olduğumuz, hem arkadaş çevresiyle, hem ailesiyle hem de kendisiyle yaşadığı maceralara baktığımızda yukarıda saymaya çalıştığım karamsar tablo kayboluyor ve çocukluk/gençlik/yetişkinlik ilişkileri olağanüstü keyif veren bir seyir izliyor. Özellikle birey olma meselesi, bağımsızlık ama bağımlılık şartı, hayal gücünün enginliği kitapta özenle basite indirgenmiş bir dille, illüstrasyonlarla da renklendirilerek kahkahalarla okunabilecek, bir solukta bitirilebilecek metinlere devriliyor. Üstelik Saftirik’in yaşadıkları tek kitap da değil, tam bir seri.

Özellikle tatil dönemine denk gelen zamanlarda ilköğretim öğrencileri için kaçırılmaz tatta kitaplar. Yakın çevremdeki insanların çocukları Saftirik hayranı. Hem görsel eğitim hem de okuma alışkanlığı açısından çok değerli olan bu serinin belki de en önemli özelliği günlük tarzında olması nedeniyle çocukları günlük tutmaya, yani yazmaya da yöneltmesi.

Saftirik Greg’i çocuklarla tanıştırdıktan sonra, sezdirmeden siz de okuyun: Gerçekten eğleneceksiniz."

tamamı için tık

Sunday, January 12, 2014

Aşkolsun Kanser!

Bugün Meral Tamer'in tesadüfen elime geçen Aşkolsun Kanser! kitabını okudum. Meral Tamer gazete okumaya başladığım yıllarda, eve giren tek gazete olan Cumhuriyet'te (12-13 yaşlarımda okumaktan zevk aldığım tek tük köşeden biri olan) Tüketici Köşesi'ni merakla takip ettiğim bir gazeteciydi. Bu ilk kitap da meme kanseri teşhisi ve tedavisi döneminde Milliyet'e yazdığı yazı dizisinin ardından çıkmış.


Meral Tamer, kitabında kanser tecrübesinin yanısıra, hayat öyküsüne de yer veriyor. Erken teşhisin hayat kurtardığı hikayeyi okuyunca yıllık rutin muayeneler konusunda ne kadar ihmalkar olduğum gerçeğiyle yüzleşmek durumunda kaldım ve 40'lı yaşların eşiğine gelmişken, rutin kontrollere (meme, rahim ağzı) bir an önce başlayıp düzenli olarak devam ettirmeye karar verdim. Ezbere işlerden kaçınabilmek için öncesinde araştırma, okuma işlerini halledip; mamografi nedir, her yıl yaptırılmalı mıdır, hangi yaş grupları için ne sıklıkta gereklidir, mamografiyi kimler yapabilir gibi hemen aklıma geliveren, düşündükçe çoğaltılabilecek soruların güvenilir cevaplarını bulduktan sonra tabii. Bunların yanısıra kanserin nedenleri konusundaki üstünkörü bilgimi derinleştirmeye başlamam da gerekiyor.

Kitapta, yazarın kızıyla ilişkisine değindiği bir bölümden alıntı yapmak isterdim ama girişte alıntı için yayınevinden yazılı izin almakla ilgili notu görünce vazgeçtim. Meral Tamer anneliğini ve kızından öğrendiklerini açıkyüreklilikle yazmış, o bölümleri birkaç defa dönüp okudum. Ayrıca yazarın kanser teşhisi sonrası hastalığına ve hayata yaklaşımının, herkes için özellikle de incir çekirdeğini doldurmayacak meseleler yüzünden karalar bağlamaya müsait bünyeler için son derece öğretici olduğunu düşünüyorum.

*



Monday, December 9, 2013

istanbul yepyeni bir mahalle kazandı : ?

şehir içi dururken dağ başına mahalle mi kurulur efendim?

haber 21 ocak 1951 tarihli akşam gazetesi'nden. istanbul'un dağ başında kurulması münasebetiyle kazanmış olduğu yepyeni mahalle ise haberden 60 sene sonra bizim merkezi, sinemaya-çarşıya-pazara (= avm), işe, okula yürüyüş mesafesi; gideceğimiz hemen her yere araba yerine yürüyerek, olmadı toplu taşımayla, en çok da metro ve metrobüs sayesinde tek vasıtayla ulaşırız diye yerleştiğimiz levent. mahallenin kurulduğu tarihte, taksim'den buraya günde yalnızca 1 (yazıyla bir) adet otobüs işliyormuş. eski türk filmlerine, belki de müstakil evleriyle birlikte sakinliği ve tenhalığı nedeniyle sıkça mekan olan bu semte, dağ başındaki yerler için hep söylendiği gibi kış geceleri arada kurtlar inermiş.


istanbul'da bugün dağ başı dediğimiz yerler bakalım yarın nasıl merkezler haline gelecek diye düşünmeden edemiyor insan. şehr-i istanbul bütün şehirler gibi bir organizma ancak burası yıllar geçtikçe şekilsiz ve kontrolsüzce büyüyor, büyüdükçe de yiyip yutuyor bizi. yollarda geçen zaman, akmayan trafik, kaybolan yeşil doku, etrafı saran gökdelenler, siteler... artık sinemalarda film fragmanlarından daha uzun süren havuzlu lüks (!) site reklamları izliyoruz. haydi gidip keselim kuzey ormanlarını da, yeşil kalmış her metrekareyi budayıp kuşa çevirelim, sitelerle, avmlerle donatalım dört bir yanı. çatılarını falan yeşillendirebiliriz, onu unutmayalım bakın çünkü yeşil(lik) önemli.


*
gazete haberi twitter'dan, farklı zamanlarda görüp sakladığım aşağıdaki fotolar da öyle. kaynakları için altyazılara tık.


bu bölgede, şimdi ilginç bir şekilde, istanbul'daki diğer pek çok semtin aksine çok sayıda ağaç var. oysa ne kadar kıraçmış o zamanlar. o döneme kısacık da olsa ışınlanıp, ilk sakinlerinin mahalleye yerleştiği günlerde bu sokaklarda dolaşmayı çok isterdim.




*

gündüz vassaf'tan eski levent

"Kızım deli misin demişler anneme, hiç oralarda oturulur mu?
Hakikaten öyle demiş olabilirler mi?  

İstanbul'un ilk planlı konut alanı 1.Levent'in yapıldığı, evlerin Emlak Kredi Bankası tarafından satışa çıkarıldığı 1940ların sonunda insanlar birbirlerine böyle laubalice hitap edebilir miydi emin değilim. Annemin bana söylediklerini ancak günümüzün diliyle hatırlayabilmenin mahkumuyum.
....
Anneme Levent'te ev almak istedi diye deli demiş olabilecekleri şüpheli. Şüpheli ama Haliç manzaralı Tepebaşı'ndaki Başar Apartmanı'ndan taşınmak istemek de dünya imparatorluklarına pay-i taht olmuş, asırlardır başka diyarlardan insanların fethetmeye can attığı İstanbul'u terk etmek demekti.
...
O yıllarda bugün gazetecilerimizin hatta sosyologlarımızın cahilce varoş dediği gecekonduların bile olmadığı İstanbul'da bırakın karın ilk düştüğü dağ başındaki Levent'i, Mecidiyeköy, dut ağaçlarının kokularının yayıldığı, sütün sağıldığı, insanların çardakların altında toplaşıp sohbet ettiği bir köydü. Levent'in kimilerine hiç de şık gelmeyecek anlamı bile buralara taşınmamaları için bir neden olabilirdi."
...
Levent'te evlerin deniz manzaralı olduğuna kim inanabilir ki bugün?


gündüz vassaf, leventname 

*

"Levent Mahallesi'ni 1940ların sonunda Emlak Kredi Bankası inşa etti. Kaliteli malzeme  kullanmış olacaklar ki bugün ustalar kiremitlerin, pencere kollarının, su tesisatının sağlamlığına şaşıp duruyorlar. Evler satışa sunulduğunda yoğun bir talep olmadığını hatırlıyorum. Dağ başı, kurtlar iner diye pek ilgilenen  yoktu. Oysa satış koşulları çok uygundu. 20 bin liraya  ,  20 yıl taksitle bahçe içinde evler.
...
"Bugünkü çıplak haline, dağ başında her şeyden, her yerden uzak olduğuna bakma" demişti. "Buranın istikbali var, evler de henüz tamamlanmadığı için istediğin evi alabilme fırsatın var."
...

İlk yıllarda Taksim'de günde bir otobüs Levent'e kalkar dolmuşlar Şişli'den öteye gitmezdi. Mecidiyeköy gerçekten bir köydü, Etiler yoktu. Levent'ten sonra toprak yol devam eder, çilek tarlalarından geçer, on onbeş dakikalık yürüyüşten sonra bugün Boğaziçi Üniversitesi'nin olduğu yerdeki domuz çiftliğine varılırdı. Levent'in devamının önemli bir kısmı da askeri bölgeydi.
...

Friday, November 29, 2013

Acaba hiç uyanmadan mı kaybolup gidiyoruz?

"Hayatın bir hayal, bir rüya olduğunu söyleyenler de var.
İNSAN merak ediyor:
- Acaba hiç uyanmadan mı kaybolup gidiyoruz?"
Bugün Çetin Altan'ın Milliyet'teki köşe yazısı bana Cem'in 1,5 sene evvel sorduğu bir soruyu hatırlattı:

Tuesday, November 26, 2013

biz olsaydık?

düşünmek zorundayız, filmdeki çocuklardan biri ben olsaydım, annelerden biri ben olsaydım...
anne ya da baba olan herkes sormalı kendine.

onu her zaman anlayıp sevebilir miydim?

... her zaman?

*

...“Ben öyle her şeye ağlayan biri değilim,” dedi öğrencim, “Ama bu filmde annelerin babaların çocuklarına sahip çıkmaları beni çok duygulandırdı. Kendi ailemden böyle bir kabul görüp görmediğimi düşündüm. Emin olamadım.”
Ben de aynı şeyden etkilenmiş ama başka bir yerden düşünmüştüm. Anne olsaydım bu kadar cesur olur muydum, diye sormuştum kendime. Çocuğumun arkasında durabilir miydim? Onu her zaman anlayıp sevebilir miydim? Bunları aklımdan geçirmiş ama söylememiştim. Öğrencim benden daha açık sözlüydü.

film üzerine bugüne dek okuduğum en iyi yazı: Meltem Gürle, Benim Çocuğum
*
benim çocuğum henüz izlememiş olanlar için yarın başka sinema'da. 

Tuesday, November 5, 2013

ben hoş karşılıyorum. o zaman bana hayırlı olsun.

*

sorunun "hayır, hoş karşılamam"dan başka cevabı olabileceğine ihtimal verilmiyor besbelli ama evet, öğrenciyken kendim için uygun buldum, şimdi kızım için de, oğlum için de "böyle bir şeyi" hoş karşılarım. (oğlumuzu sormamış gerçi). oldu o zaman, hayırlı olsun bize. kime ne? herkesin hayrı kendine. benim hayatım, benim evim. yasal düzenleme yapılacak konu yok ortada. 

yetmedi mi artık bu komik açıklamalar? hamile hamile sokakta gezmek ayıptır, toplu taşımada kızlar erkeklerin kucağında oturuyor, hemen ardından yine aynı soru "siz kızınızı öyle görmek ister misiniz?" kızlara erkeklere karşı koruma kalkanı. kızların erkeklerden korunması, bunu da hükümetin yapması gerekiyor yanlış anlamadıysam.

nereye gidiyoruz sorması ayıp? kız yurtlarıyla erkek yurtları zaten ayrı. sorun aynı kampüste yer almalarıymış gibi görünüyor. aslında kızlarla erkeklerin aynı sınıfta veya aynı işyerinde olmaları da uygun kaçmaz değil mi? bir sonraki adım, kızlarla erkekler aynı sınıfta olamazlar, olsun. siz kızınızı bir erkekle aynı sınıfta görmek ister misiniz?



*

durumdan acilen vazife çıkaran apartman sakini

*

bu sabah radyoda duydum yine soruyor: kimileri neden rahatsız oluyor bundan? 
ah o ahlaksız "kimileri"! eskisi gibi rahat rahat ahlaksızlık yapamayacaklar diye rahatsız oluyorlardır, neden olacak? anneler, babalar devlet nerede diye feryat ediyormuş, o kadar komik ki. feryat figan: nerede bu devlet! devlet önce kaybettiği evlatları bulsun. anne babaların feryatlarına o kadar duyarlıysa, gaipten gelen, olmayan feryatlar yerine, cumartesi annelerinin sahici sesini duysun.


*
...
Bu çapraşık konuda güncel siyasi tartışmanın tahrik edici kısırlığına kapılmadan, gençlerin cinsel hayatı ve kadın erkek eşitliği üzerinde söyleyecek sözlerimiz olmalı. ... tık

Saturday, June 29, 2013

çocuğunuz nasıl biri olsun isterdiniz?

yankı yazgan'ın linkini aşağıya eklediğim bir gün'deki yazısını okurken aklımdan geçenler:

çocuğunuz nasıl biri olsun isterdiniz?
özgüveni tam, ayakları yere basan vs vs... ama özgüveni mutlaka bi "tam" olsun. işte bu çok önemli.
nedir özgüveni tam olmak? nasıl olsun yani? üstün mü olsun, baskın mı olsun, lider mi, yönetici mi olsun? bana çoğu insan özgüven derken bunları demek istiyor gibi geliyor.

kendinden çok emin, özgüven abidesi görünümlü kimi tanıdıkların yaptıkları en ufak hataları bile kamufle etmek için girdikleri komik haller gözüme takıldığı gibi aklıma da takılıyor. kendine güvenen insanlar da hata yapar arkadaşlar ama onlar hatalarını, onları zaten görmüş olan gözlerden saklayacağım diye olmadık şekillere girmezler.

hatayı kabul etmek özgüvenin yansımasıdır, onu saklayıp kuyruğu her ne pahasına olursa olsun dik tutuyormuş gibi yapmak ise güvensizlik. hatayı yalana dolana, kandırmacaya başvurmadan kabullenmek ve kendinle yüzleşmek olgunluktur, çocukların içi boş özgüven safsatalarından evvel bizden öğrenmeleri gereken budur. yaşları çoktan kemale ermişlerin ergen hallerden kurtulamamalarının sebebini, biraz da hala kendilerini ve etraflarındaki insanları kandırmaya çalışmalarında aramak lazım.

*

"...
Her sözünden kuşkusuz ve emin görünmek, doğruyu söylemeyenlerin en iyi yaptığı şeydir. Üçkağıtçı satıcılardan dediğim dedik apartman yönetim kurulu başkanlarına bir çok ‘otoriter’ yöneticinin bu ‘iletişim tekniği’ni lider karizmasının işareti olarak pazarlamak ise, son yılların en makbul değerini ‘özgüven’ ilan edenlerin günümüze bir hediyesidir. Söylediğine inananların söylediklerine inanılır. Ancak bu inanmanın ömrü çok uzun olmaz."

Friday, June 7, 2013

haftasonu önerileri :: gezi parkı + benim çocuğum

haftasonu gezi parkı'na gitmek iyi fikir. giderken gezi kütüphanesi için evden kitap götürün, bu sabah raflar biraz boşalmıştı. raflarda gizli yediler hırsız avcısı ve lastik pabuçlar gibi çocukluğumun sevdiğim kitaplarını görünce sevindim.

*

parka götürmek için ayırdığım kitapları evi gözüm dönmüş şekilde toplamaya çalıştığım bir anda kendimden bile saklamışım, sabah bulamadan çıktım. o yüzden bugünlük ancak seyyar sigara dağıtıcısına sigara bağışında bulunabildim derken eve girer girmez portmantonun üzerinden bana bakan kitapları gördüm, şaşırdım. çıkmadan evvel rüya'yı kitapların yanına oturtup ayakkabılarını giydirmiştim, görmemişim.

*

taksim'e gitmişken harika bir zamanlamayla vizyona girme şansını yakalamış olan benim çocuğum filmini mutlaka ama mutlaka görmelisiniz. ankara'dakiler için film kızılay büyülü fener'de. filmi sinemada izlemek lazım (hatta ananızı da alın gidin, gerçekten) emeği geçenlere katkımız olsun, bu tür filmlerin sayısı çoğalsın.


beyoğlu cinemajestik
11.30-13.30-15.30-17.30-19.30-21.30


çapulcu musun vay vay
eylemci misin vay
boğaziçi caz korosu'nu dinlediniz mi?
ben yaşlandım herhalde hemen gözlerim doldu yine. cem olmaz gerçi ya, çocuklarımdan birini aralarında görmek isterim ilerde.


ranzalar & saz


duvarlar yaratıcı graffitiler ve baskılarla dolu.


taksim'de neredeyse hiç araç yok, gençler caddede top oynuyor. yolun ortasından arkanıza hiç bakmadan yürüyebiliyorsunuz zaten caddeler barikatlarla kapatılmış. alıştığınız taksim'den farklı bir yer şimdi orası. herkesin her şeyini paylaştığı başka bir dünya. 
sabah ben çadırlar arasında dolanırken çoğu park sakini uykudaydı. uyanmış olanlar çay demliyorlardı.



evime, kentime, yaşam alanıma dokunma!

*

benim çocuğum

*
film hakkında
gezi, park, çark, her şey :: fatih özgüven

*
"...
Daha önce hiç böyle bir şeyle karşılaşılmamıştı. Şimdi, yaşanan ve yaşanmakta olan şeye kelimeler kifayet etmiyor. Kalıba sığmıyor, tanıma gelmiyor, benzeri gösterilemiyor. Roger Waters’ın dediği gibi, koca dünyadaki başka her şeyi önemsiz kılan bu ayaklanma, günlere yayılan bu devrimci ân, bir hayret, bir güven, bir aşk duygusu uyandırıyor. Anlamaya çalışmak, üzerine konuşmak kesmiyor, yaşamak gerekiyor, milyonlar bunun için atıyor kendini sokağa. Ve buna karşı durmak isteyen muktedirlerin bütün foyasını çıkarıyor ortaya. Bakınız, mesela, otuz yıldır süren savaşı otuz yıldır aynı Gezi direnişi gibi yansıtan medya. Televizyonlar ve basın günlerce nasıl suskun kaldıysa, bu büyük infial yaşanmamış gibi yaptıysa, otuz yıl boyunca da Kürt illerinde yaşananları göstermemişlerdi. Biz günlerce bu medya karşısında neler hissettiysek, Kürtler de otuz yıl boyunca onu hissetmişlerdi."

tamamı :: bir ağaç gibi bir orman gibi

Wednesday, June 5, 2013

Yaşadığının farkında olmak için iyi bak (Yankı Yazgan)

yankı yazgan'ı ortaokul yıllarımdan beri takip ediyorum. 25 sene olmuş, az değil. iyi ki daha geç değil, tam büyümeye başladığım yıllarda çıkmış karşıma. yol gösterenimin olmadığı, hayatı, kendimi ve insanları anlamak için gerçekten istekli ve meraklı olduğum çok yalnız yaşlarımda hevesle beklerdim yazılarını. onu önce cumhuriyet bilim teknik'teki çizgi ve yazılarından, sonra kitaplarından, derken internetten; twitter, blog, web sitesi ve gazete yazılarından takip ederek çok şey öğrendim. bunun için ona minnettarım. seçim bana bırakılmış olsaydı, meslek seçimime kadar etkilemiş olacaktı hayatımı. 


*

"...
Hayatın sadece bizi rahatsız etmeyecek, hayata ilişkin hipotezlerimizi destekleyecek kısmına bakıp gerisini görmezden gelmek alışkanlığı iktidardakiler veya güçlüler ile sınırlı değildir. Kendi bakış açılarımızda da bu kendini haklı çıkartma ‘refleksini’ yakalayabiliriz. Dünyaya karşımıza ne çıkarsa görmek ve incelemek (ve bir süreliğine de olsa öylece ‘kabullenmek’) üzere baktığımızda, kalıcı olanı görebilir, rahatsız edici ya da korkutucu olanların o hallerinin bekleyebildiğimiz ve dayanabildiğimiz ölçüde öylece geçip gittiğini fark ederiz."


Friday, May 31, 2013

kahveyi fazla kaçırdığım bir geceyi sabahlayarak bitiriyorum. kahveyi sabah, çayı akşam içmeye alışığım, neden bozdum ki sırayı, bakalım bu uykusuzluk cuma performansımı nasıl etkileyecek? neyse ne yapalım, hazır fırsat, geceyi ne zamandır okumadığım köşelerin arşivlerinde dolaşarak geçirdim. gazete okumasam da sevdiğim yazar arşivlerine uğrarım bazen. bu ziyaretleri daha çok böyle uzun ve sessiz gecelerde yapıyorum. bu arada bir de kitaba başladım.

gün ağardı, herkes hala uyuyor, dışardan değişik kuş sesleri geliyor. gün gelir de buralarda bu sesleri bir daha duyamazsak diye korkuyorum.

*

"...
Ama içki masası gerçekten bir terbiyedir. İçki sofrasında, yetişkinlik yolunda bir insan olarak çok şey öğrenirsiniz; nasıl dostluk edeceğinizi, masanın kendisinden kaynaklanan bir hoşgörüyü, sohbeti, bilemediniz zekice atışmayı… Esas konu şu bence: Muhafazakârlığın ‘içkisiz’ çeşidi, şehirliliğin, şehirde birlikte yaşama âdâbının vazgeçilmez parçası olan şeyleri, meydanları, sinemaları, içki içme âdâbını ortadan kaldırmaya, silmeye çalışırlarsa başarılı olacaklarını sanıyor. Daha da gafilce olanı bundan bir hayat tarzı çıkacağını hayal ediyor! Bu anlayış için aslında bütün kötülüklerin anası olan şey içki değil, en çok şehirde gelişen omuz omuza yaşama, birbirini hoş görme, birbiriyle hoş geçinme âdâbı, zevki… "

tamamı

Tuesday, May 28, 2013

öyleyse

"
...
- Yeni doğan ve doğacak çocuklarımız için de 2071’i bir hedef tarih olarak ilan ettik. 2053 yılını da gençlerimiz çocuklarımız için bir hedef tarih olarak ilan ettik. Geçmişten günümüze birçok fikir akımı insanı değişik şekillerde nitelendirmiştir. Kimileri haşa insanı düşünen bir insan olarak nitelendirmiştir. Kimleri düşünceden kimileri tüketiciden ibaret görmüşlerdir.
Kimi düşünceler insanı sadece akıl olarak görmüşlerdir. Bizlerin muhafazakar demokrat bir parti olarak insana bakışımız son derece nettir. Bizim için insan Allah’ın yeryüzündeki halifesidir. Yaratılmışların en şereflisidir. Bizim için insan aklı ruhu fıtratıyla bir bütündür. Biz insanı asla maddi ihtiyaçları olan bir canlı olarak göremeyiz. Biz insana maddi ihtiyaçları kadar manevi ihtiyaçları da sunmak bunları tesis edecek özgür atmosferi oluşturmakla da mükellefiz."


*

Bizim için insan Allah’ın yeryüzündeki halifesidir. Yaratılmışların en şereflisidir. Bizim için insan aklı ruhu fıtratıyla bir bütündür. Biz insana maddi ihtiyaçları kadar manevi ihtiyaçları da sunmak, bunları tesis edecek özgür atmosferi oluşturmakla da mükellefiz.


emin misiniz?

öyleyse;

insanlara biber gazı sıkmayı bırakın
şehirde yaşayanların söz hakkını ellerinden almaya kalkışmayın
herkes uyurken ağaçları kesmeyin
parkları yok etmeyin
sinemayı yıkmayın
3. köprüyü yapmayın
iskeleyi, garı otellere vermeyin
şehrin hafızasını silmeyin

daha fazla avmye değil daha fazla ağaca ihtiyacımız var.
şehirde yaşayanların şehrin üzerinde söz hakkı var.

Tuesday, May 21, 2013

tarihte bugün :: emek sineması yıkıldı

emek sizin, emek bizim, yıktırıyoruz yıktırmıyoruz derken, emek yerle bir. 
gitti, koltuklarıyla birlikte. yukarı taşınacak canım aynı şekilde (!)
emek şöyleydi, emek böyleydi, orada ben ne filmler izlemiştim, ne anılarım vardı, hele festivalde türevi cümleleri ne kendimden ne de bir başkasından duymayı kaldıramayacak kadar bulandı midem.
böyle başa böyle tarak. biz de yakındaki avm sinemasına gideriz zaten emek varken de öyle yapıyorduk.


*


*

Monday, May 20, 2013

ceza

arkadaşımın oğlu cem ile yaşıt. adını bildiğiniz bir özel okulda 3. sınıfta. arkadaşım oğlunun oyuna düşkünlüğünden, kitap okumayı pek sevmemesinden ve dersleri ihmalinden ara ara yakınır. geçen gün telefonda okulda yaşanan bir olayı anlatırken yine oğlundan yana dertliydi, ben de iyice antipatik, bilgiç teyze modunda kalmışım karşısında isyandan ama olur mu böyle bir okul:

e: geçen gün bizimki okulda yine ne yapmış biliyor musun? ceza aldı...
şimdi bunların sınavları var, sınav dönemi, sizin okulda da vardır değil mi?

yasemin: yok yahu ne sınav dönemi, sınav mınav yok burda, tanımamışsın sen arkadaşını

e: hahaha... neyse işte sınav dönemi, her gün bir sınav. sınavlardan birini de beden eğitimi dersinde yapmışlar. beden eğitimi iptal olmuş öyle olunca. bir tek bizimki çıkıp karşı koymuş. ne demiş biliyor musun?

y: e heralde karşı çıkacak, senin çocuğun başka işte. koyunlaştıramadıklarımızdan.

e: beden eğitimi dersimizi sınav için alamazsınız, bu ders bizim hakkımız, spor yapmak istiyoruz demiş akıllı

y: helal be, başka ders mi bulamamışlar neden çocukların spor dersinde oluyor sınav? zaten ne sınavı, o da ayrı konu.

e: öyle diyorsun da ceza almış. şimdi cezasını da çekmek istemiyor, onunla uğraşmak zorunda kalıyorum

y: ne cezası? cezalık bir şey söylememiş ki

e: kalın bir kitap vermişler, bir hafta içinde okuyup özetini çıkaracakmış ama yapmıyor işte. çok kalın falan diye şikayet ediyor, okumayı sevemedi bir türlü

y: nasıl? şaka mı bu? okumayı ceza olarak mı veriyor okul? allah'ım daha neler göreceğim?

e: hahaha

y: sen çocuğu bu okula yollamayı düşünüyor musun hala? p. yaşıtlarından hep daha farklı bir tip oldu ki burada söylediğinde hiçbir şey yok, %100 haklı. itaat etmedi diye... hoşlarına gitmeyen her hareketine ceza mı verecekler? çocuğu yontup yontup kendilerine benzetecekler sonunda. okumayı ceza olarak veren kafaya bir şey de anlatamazsın. bir de para veriyorsun üstüne. zaten bayılmıyor okumaya, iyice soğuyup gidecek ya. kim bilir ne verdiler okusun diye? hakkaten ceza gibi bir kitaptır kesin.

e: ya ne yapayım, eve yakın, çalışıyorum, yarım günlük okula yollayamam, bütçe de ancak bu okula yetiyor.

y: vardır belki yakınlarda daha düzgün bir yer. bilmiyorum, iyi düşün.

*
memleketimden kitap okuma cezası hikayeleri:


Friday, March 8, 2013

ayça şen'in yazısını 2006 şubat'ında cem 2 yaşına yaklaşırken bloga eklemişim. şimdi tarih rüya'yla tekerrür ediyor, parklarda bahçelerde yine bir dolu gereksiz müdahaleye maruz kalıyoruz. bu yüzden 7 sene sonra yazıyı tekrar okumak iyi geliyor.

yazının tamamı için: teröre hayır! - ayça şen, radikal cumartesi - 11/02/2006

....

Görüştüğünüz insanların çocuk sahibi olmaları hayatınızı kolaylaştırıyor gibi görünse de çok zor. Hayatı algılayışınız, bakış açınız, şuurunuz, konuştuklarınız, esprileriniz, her şeyiniz baskı altına giriyor. Çocuk sahibi olunca mahalle karısı da olmak gerekiyormuş gibi koduğumun dogmalarında kim dayattıysa , belirgin bir davranış biçimi edinmek gerekiyormuş gibi davranıyor herkes. Bunları yazarken bile kalbim sıkışıyor, kendimi dipsiz bir kuyuya düşüyor ve kuyunun duvarları tutunamayacak kadar kaypak gibi hissediyorum. Çocuk sahibi olunca boyunlarını kıvırta kıvırta ve gerdanlarını gere gere konuşarak karılıklanan karılardan da, çocuğunu marjinal ve özgürlükçü temeller üzerine yetiştirenlerden de fenalık geldi bana. Anaların analara uyguladığı teröre hayır! Babaların analara, anaların babalara, babaların babalara uyguladığı teröre hayır! (Çocukların terörü başka bir yazı konusu. Kaldı ki annem bile hâlâ o terörden şikayetçi.)Çoğu zaman çocuk aktivitelerinde başım kazan gibi olup kadınların neyi nerden aldıklarını, ne nerede nasıl satılırlarını kaldıramadığım için bahçede oturup sigara içerek doğum gününün bitmesini bekledim. Babaları meselesine girmek dahi istemiyorum.Defne'nin anne babası da aynı şeyleri düşünüyor: Çocuğu marjinal büyütenlerden de, geleneksel kalıbı kırma gayretinde olan kalıpçılardan da illallah etmişler. Annesi Hilal reklamcı, babası Nejat (Birecik) tiyatrocu. Hani Çocuklar Duymasın'daki psikolog. Benzer tavırda büyütülen çocukların anlaşması da iyi oluyor. Hır gür yapmıyorlar, 'O benim bu benim,'e girmiyorlar. Defne'yle Memo iyi anlaştı, Hilal ve Nejat'la da biz. Hatta uzun zamandır özlemini çektiğim çocuklu insanlardı. Hani yanlarında kendinizi sürekli 'Şşöyle demek istedim, yok öyle demek istemedim,' diye taviz vermek zorunda hissetmeyeceğiniz insanlardan. Çocuk sahibi olduktan sonra arkadaş edinmek, en az gençlikte edinilen arkadaşlar kadar önemli. Çünkü maazallah bunun altın günü var, gerdan kıvırması var, yemeği ocağa vermesi var....

Tuesday, December 18, 2012

inci'ye ne oldu?


akşam koşarak sinemaya yetişmeye çalışırken inci'nin önünden geçtim. inci yazısının üstü sanki karalanmış, vitrini gazete kağıtlarıyla kaplanmış. kapanma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu duyduğumuzdan beri eve paket getirmeyi, önünden bir profiterol yemeden geçmemeyi adet edinmiştik. olur da bir daha yiyemeyiz, belki de bu son yiyişimizdir diye. sonra o söylentileri daha az duyar olduk veya ben dünyadan mı koptum yine, kopmuşumdur; baksanıza önünden geçene kadar başına gelenlerden haberim yok.


ağlayarak girdim filme. çocukken istanbul'a geldiğimde ilk girdiğim dükkanlardan biriydi. istanbul'a geldiysek inci'ye mutlaka gidilirdi. boş masa bulduk diye her seferinde sevinirdik ama hep de bir yer bulurduk kendimize, bitiren hemen kalkardı çünkü. olmadı birilerinin yanına sıkışırdık ya da yeni gelenler yer yoksa bizim masaya otururlardı. beyoğlu'nda emek sineması yok, inci pastanesi yok, alkazar yok...

fotolar burdan

filmden yine ağlayarak çıkacakmışım, simurg'du gittiğim film. gidip görün. bilmiyorum, belki o da beyoğlu sineması'nda izlediğim son filmdir.

*

bu da şimdi bulup okuduğum 8/12/2012 tarihli haber:

Beyoğlu'nda bir gelenek sona eriyor... Beyoğlu’nun simgelerinden biri olan 68 yıllık İnci Pastanesi kapanıyor...

GEÇEN yıl Emek Sineması'nın da aralarında bulunduğu Cercle d'orient (Serkildoryan) Binası'nın yenileme projesi tepkilere yol açmıştı. Binada bulunan ve 68 yıldır Beyoğlu ile özdeşleşen İnci Pastanesi de karara direnenler arasındaydı. Yargıtay'ın tahliye kararını onaylamasıyla birlikte son kiracı tarihi İnci Pastanesi, tepki ve gözyaşları arasında boşaltıldı.

PASTANENİN işletmecisi ve 52 yılını pastanede geçiren Musa Ateş, 'Bize
tebliğ gelmedi. Sabah 10 araçla gelip eşyaları aldılar. Bunun adı hukuksuzluk. Yanıyoruz ama kime yanalım, neye yanalım bilmiyorum' dedi.

PASTANEDEKİ masa ve sandalyeler araçlara yüklendi, İstanbulluların vazgeçilmezi olan İnci profiterolleri halka dağıtıldı. Son profiterolü yiyen ise Ahmet Saydım isimli vatandaş oldu.

*

bir de bunu buldum şimdi:



İNCİ PASTANESİ'NİN YENİ ADRESİ



Atilla Güner'in sorusu üzerine işletmeci Musa Ateş İnci Pastanesi'nin yeni adresine dair bilgiler verdi. 'Ben de şimdi size bir müjde vereceğim. Şimdi Mis sokakta, şu anda 18 numara denilen bir yer tuttum, kira kontratımı da yaptım. Bana bağlantı kurmadan evvel ben oradan ayrıldım, inşallah en yakın zamanda yeniden hizmet vereceğiz. Bunu halka müjde olarak bildirirseniz daha iyi olur.'dedi.